Basillicum lost it.

De natuur overwint alles. Zelfs gevangenschap en uitzichtloosheid. Basillicum moet toch weten dat het zijn lot is om binnen bij mij te staan tot hij ofwel doodgaat wegens gebrek aan zorg, of ik hem opeet. Beide niet echt een vrolijk vooruitzicht, maar wel duidelijk, en dat is ook wat waard. Desalniettemin, hoop doet leven. Dus een paar dagen van desinteresse, of onoplettendheid, mijnerzijds en Basillicum schiet de hoogte in. Hij is heel lang geworden en helemaal bovenin, waar zijn stengel het glas van het dakraam raakt groeien sinds vandaag kleine witte bloemen. Totaal zinloos, maar ze groeien er wel. Basillicum zal nooit nagelsacht hebben. De bloemetjes blijven onbevrucht en zelfs als er al zaad uit zou komen, dan zou dat verschrompelen zonder ooit vruchtbare aarde te raken. Maar bloeien doet ie toch. Stel dat ik een lyrisch persoon was, dan zou ik zeggen: Basillicums bloei is de liefde, ook als het zinloos is bloeit ze. Zucht. Gelukkig maar dat ik niet van metaforen hou.