In elk geval zag ik het niet aankomen. Ik stapte de step op, en mijn enkel boog naar buiten, terwijl ik net mijn volle lichaamsgewicht door diezelfde voet wilde laten dragen, dus dat was een vervelende samenloop van omstandigheden. Toen ik voelde dat ik pijn had in mijn enkel en naar beneden keek, zag ik nog net hoe mijn enkel weer terugkwam in oorspronkelijke positie vanuit de bizarre haaksheid die mijn voet met mijn been vormde op het moment van doorzwikken. Tenminste, ik denk dat ik dat zag, of ik dat echt zag weet ik niet zeker, misschien willen mijn hersenen een complete herinnering vormen van het geheel, en nemen ze dus maar aan dat ze dat gezien hebben. Daar heb ik een keer over gelezen (denk ik). Desalniettemin zit ik er nu mee.
Ik viel dus, dat weet ik, want ik lag ineens op de grond. Voor me stepte men lustig door. Het leek me handig om van de pijn weg te kruipen, en dat deed ik ook, jammer genoeg bleek op pijnlijke wijze dat mijn voet aan mijn been, en die op zijn beurt aan mijn romp, vastzat. Toen kreeg iemand in de gaten dat ik op de grond lag en al snel zag ik een kring met hoofden, waarvan ik zeker weet dat ik niet precies weet wat ze zeiden, want ik herinner me daar niets van. En ik weet zeker dat ze wat zeiden, want ik herinner me dat hun mond bewoog.
En nu moet ik met krukken lopen. Ik vind het vervelend, maar ik heb alweer een voordeeltje ontdekt in dat hele invalide gedoe. Eindelijk kan ik zonder schuldgevoel op de "deze plaats vrijhouden voor invaliden"plek in de bus zitten, wellicht heb ik ook weleens de mazzel dat ik iemand weg kan kijken van die plek, niet een andere invalide natuurlijk, want zò ben ik niet.
