Dinsdag begint neuro.

Een klein draadje

Met dat hoofd gebeurt nog eens wat.
Het gelaat ligt maar al te plat
op de vette hersenkast.
Er gebeurt vast wat.


Oh, als ooit dit pijnkistje splijt
als een vrij eetbare brij
verschijnt dan dit brein van mij
en bevlekt met gedachten de grond
maar de dood vergezeld mijn mond,
en minder dood dan wel veilig
sterft het schijnheilig

door de dood wordt ik graag overmand
ik vrees meer mijn gezond verstand
ik vrees dat leger van spinnen-
de zenuwcellen daarbinnen.
Dat vreselijke web vol webben
kan ik eigenlijk niet goed hebben...


Wat zou er bijvoorbeeld gebeuren
als twee draadjes zouden scheuren
en contact maken met elkaar
onzichtbaar, diep onder mijn haar,
terwijl ik uitwendig zo
maar in een winkel bezig ben
groente en vlees te kopen


Er knetteren geen vlammen en vonken.
Iemand zegt: is hij dronken?
Opeens zit ik voor ons huis op de stoep
met zesduizend blikken soep.
En zegt mijn tedere vrouw:
Lieverd, wat doe je nou?
Dan zeg ik: nu gaan we eten,
O nee, ik ben de soep vergeten!


Gebeurt het onder het dichten,
wie purp publiek dan inlichten
dat dit geen genialiteit
maar een purpje los is, of kwijt?
Een draadje dat de stroom opslurpt,
van murp gedachtengurpt.
Een kurpsluiting leidt tot brurp-
Brarp! Hurp! Hurp!

Leo Vroman

Mis

Soms zie ik Redmer een aantal dagen niet, omdat we geen tijd of zin hebben om elkaar te zien. Of omdat er andere dingen zijn. Maakt niets uit. Ik mijn huis, hij zijn huis, ik mijn leven (BWAAH) hij het zijne, je kent dat moderne onafhankelijke gedrag wel, sommige stellen gaan er tegenwoordig prat op, vooral LAT-stellen. Je vriendje heeft een plekje in je hart, en je mist hem niet direct als je elkaar eens een dag of twee, of drie of vier niet ziet.

Maar dan: HET BUITENLAND. Mijn vriendje is in HET BUITENLAND. Hoepla: Meteen is de hartkamer verlaten en voel je een leeg plekje, meestal voel ik het net onder mijn middenrif (voor diegenen die nu denken dat ik meer moet eten: dit blog is niet voor u). Ik mis hem, ik mis hem na één dag. Ik mis hem niet vreselijk, maar ik voel het wel: ik mis hem. Het is een beetje, maar het is er! En dat het een klein beetje is maakt het nog erger, net zo irritant als een tand in je mond die een beetje los zit; Of eruit, of vast, maar niet van dat laffe losse! De hele dag zit je met je tong tegen die tand, even voelen of hij echt los zit of dat hij toch stiekem vast zit. Zo is het met dit gevoel ook. De hele dag denk je: "Mis ik hem nou echt?"- "Ja ik mis hem echt, een beetje maar, maar je voelt het wel".

En waarom? Kan iemand mij vertellen waarom ik hem mis? Mijn hart kan niet voelen dat hij verder weg is, en waarom zou het er toe doen voor mijn verstand? Hoe kan het dat ik hem na een dag mis als ik weet dat hij in Frankrijk is, maar amper aan hem denk als hij in Utrecht is? (of in Haren, dat eigenlijk ook bijna BUITENLAND genoemd mag worden, maar dat terzijde). Dit soort dingen vult mijn hoofd met vragen? Hoe werkt dit en waarom? Dit gedrag is niet gepast voor mij oordeel ik dan snel: ik ben een stoere onafhankelijke vrouw die niet op een week meer of minder zonder haar vriendje kijkt. Sterker nog: ik heb het niet eens door dat hij er niet is, zo druk ben ik met mijn eigen, onafhankelijke, geemancipeerde leven zonder hem! Dat is al een stuk beter dan een half losse tand gevoel. HA!

Tis maar goed dat hij me belde vandaag.......

Jarig

Het is herrezen uit de vergetelheid. Jaja, het blog is toch niet opgedoekt, eigenlijk was het plan een ander blog te starten, maar de verjaardagsfoto's vroegen om openbaring aan de wereld en wie ben ik om ze dat te ontzeggen? Dus toch nog dit blog, maar in een ander jasje. De verhaaltjes over Aruba zijn nog steeds te bekijken in de archieven. Ook het berichtenbord is gebleven omdat ik weet dat jullie daar allemaal graag berichten op achter laten als jullie zijn komen kijken, en ik weet zeker dat er wel WAT mensen komen, ik heb namelijk een ingenieuze teller die dat allemaal in de gaten houdt. Ik vind het altijd leuk als jullie wat achter laten. Ik heb ook een paar keer van mensen gehoord dat ze erop keken, zelfs van mensen waar ik het niet van dacht, heel erg leuk vond ik dat.

Mijn verjaardag was echt een fantastische dag. Voor diegenen die ook van hun eigen verjaardag een fantastische dag willen maken, hier wat tips:

Van tevoren moet je zorgen dat iedereen waarvan je het wilt, weet dat je jarig bent. Nodig mensen bijtijds uit. Zorg eventueel voor carpoolregelingen wanneer nodig.

Doe alle boodschappen op tijd. Koop ook slingers en hang deze op. Let op: Ballonnen pas op de dag zelf in verband met verschrompelinggevaar! Koop ook servetten en gezellige cocktailprikkers. Mocht het gesprek stilvallen, bieden deze zaken gespreksonderwerpen of, wanneer het echt fout is, kunnen ze dienst doen als gesprekspartners/bemiddelaars.

Taart is ook erg belangrijk. Zorg dat je een taart hebt die je zelf lekker vind, maar niet te lekker, want dan loop je kans dat je de visite de taart niet gunt omdat je hem zelf wilt eten, en dat komt de sfeer niet ten goede. Wij hebben een appeltaart en een kwarktaart gemaakt, maar de appeltaart was helaas iets te lekker, wat er toe leidde dat een deel van de dag besteed is aan het maken van ingenieuze plannen om de appeltaart ongezien achterover te drukken. Dit blijkt niet makkelijk in een open keuken.

Dan op de dag zelf: zorg dat je een vriend (vrouwelijke partners zijn ook geschikt hiervoor) hebt die vreselijk lief is en het op zich neemt om de gehele dag te zorgen dat alles goed reilt en zeilt op het gebied van de innerlijke mens. Voor diegenen die nu denken dat mijn vriend een internist is die de hele dag mensen heeft opengesneden: Dit blog is niets voor u. Belangrijk ook: bedank de vriend/partner etc. op een gepaste wijze die er voor zorgt dat je ook in de toekomst op hem kunt rekenen. Bedenk wel dat op de verjaardag van de vriend, je zelf ook de handen uit de mouwen zult moeten steken, dit is een risico dat je zult moeten nemen.

Daarnaast heeft je vriend een secondant nodig, in dit geval kan een zus goed dienst doen. Zorg wel dat de vriend en de zus elkaar mogen, anders kan het zijn dat zij hun prioriteiten verleggen naar het elkaar in de haren vliegen, wat niet de bedoeling kan zijn.

Gelukkig had ik al het bovenstaande prima in orde. Ik heb een superdag gehad, en voor iedereen die er was, en die heeft geholpen: volgend jaar zelfde tijd ;) Thanks.

Informatie over de foto is te lezen door even met je muis erop te blijven hangen, wanneer je erop klikt verschijnt de foto groot in een nieuw venster.