Graties

De één zijn dood is de ander zijn download! Haal hier gratis muziek! Let op: Alleen voor privé gebruik.

Boeken

Ik heb wat boeken over die ik graag aan een goed doel wil geven, een ziekenhuisbibliotheek of gevangenisbibliotheek of weet ik veel. Maar ik weet er geen. Wie weet er wat? Mail me even....

Update babies!

Maar soms ontstaat wat moois, zoals hier....
Achterop staat: But I love her anyways.

Deze postkaart heb ik gejat van Postsecret

Pipo's

Check mij hier in de Trouw!

Update love!

Iemand had gezocht in Google naar "tegen verliefdheid" en was toen bij mijn blog uitgekomen. Specifieker, bij het stukje over verliefdheid. Arme ziel. Om deze persoon en andere onfortuinlijken tegemoet te komen heb ik de post geupdate met een extra site. Check het maar in de originele post of check hier de site die ik heb toegevoegd(let op, het is opinie!).

God is dood

Lang leve het Spaghettimonster. Al gehoord dat scheppingsleer onderwezen wordt als valide wetenschappelijke theorie in Kansas, USA? Check hier een briljante mockery: http://www.venganza.org! Ook leuk als je van bovenstaande nog nooit gehoord hebt ;)

Krakers vs Babies

Het kwam me opeens voor dat Krakers en Ongeboren Babies meer met elkaar gemeen hebben dan op het eerste gezicht lijkt. Beide zoeken een leegstaande woning om te betrekken. Beide betrekken deze woning vaak zonder vooraf goedkeuring te hebben van de beheerder. Als er wel toestemming is van tevoren dan heet dat in het geval van Krakers "antikraak", wat zoveel betekent als "Ga jij er maar in, dan kan niemand anders het kraken". Bij de Ongeboren Babies heet het "we proberen voor een kindje" wat betekent:"We neuken ons helemaal suf zodat we zwanger worden" OF In Vitro Fertilisatie en dat betekent dat er een plaatsing is.

Zowel Krakers als Ongeboren Babies kennen geen enkele vorm van reciprociteit naar de beheerder van de woonomgeving. Krakers betalen niks. Ongeboren Babies betalen ook niks, sterker nog, die teren op de gastheer als een soort parasiet. Met deze instelling hopen zij te groeien en op den duur een eigen woonomgeving te beheren. Zowel Krakers als Ongeboren Babies zijn in principe niet strafbaar.

Wel komt er vaak overleg op gang met de beheerder en de Krakers/Ongeboren Babies. Hoewel de laatsten zich vaak laten vertegenwoordigen door een zaakwaarnemer (vaak de moeder of de vader, maar soms ook een instituut als een kerk). Voordeel van Kraken is dat je bepaalde rechten verwerft. Als het pand niet in gebruik is, en jij kan er lekker wonen mag je er echt niet zomaar uitgezet worden. Voor Ongeboren Babies is het lastiger, die bouwt pas rechten op zodra hij het pand minstens 24 weken bezet heeft. Gelukkig heeft de Ongeboren Babie nog een troef achter de hand: pleitbezorgers proberen pandbeheerders bang te maken door te roepen dat uitzetting moord is. Dit argument is natuurlijk te bizar voor woorden en vindt vooral weerklank in hoeken waar mensen bepaalde boeken veel te serieus nemen. Zij vergeten waar het eigenlijk om gaat. Iemand neemt intrek in een omgeving die niet van hem is. Hij loopt de kans uitgezet te worden en daarbij overlijden is dan een risico van de Ongeboren Babie, niet zozeer van de gastheer. Wie is er nou eigenlijk de baas?

Meer over Krakers Ze noemen zich pro-life, maar zijn eigenlijk anti-choice Over uitzetting

Hypocriet

Ik HAAT giegelende meisjes van 20. Helaas is de studie psychologie het hoofdkwartier van deze kippen. Noem me maar hypocriet.

Dwars

Op vakantie zei mijn vader dat ik altijd overal dwars tegen in ging. Ik heb gezegd dat dat niet waar was.

Lila

De smerigste lila pauses zijn roze.

HP VI

Ik had het eigenlijk helemaal niet erg gevonden als Harry in dit boek het loodje gelegd had, ipv Dumbledore. Wat een vervelende betweter.

Pril

'k Heb een nieuw liefje, maar ik hou hem nog even verstopt. Is nog pril namelijk, en wil niet verpesten. Maar als ik zeker weet dat het echte liefde is vertel ik meer over hem, echt. Voor nu: Sssst.

PS: Ik zag hem gisteren weer en het was vuurwerk.

Eigenlijk.

Ik zit op mijn werk. Ik overleg, tik af, geef feedback, zet uit, jaag na, delegeer, vergader, verwerk, zet in, beheer en borg van alles.

Maar eigenlijk wil ik gewoon thuis zitten Mario Karten op mijn Game Cube.

Laat mij maar alleen.

Bij sommige mensen kun je aan hun partner zien dat ze bang zijn om alleen te zijn.

Is it me?

Ben ik nou echt de enige die vind dat als je op het knopje hebt gedrukt, je ook als eerste de trein uit mag?

A.

Ik voel me verschrikkelijk. Ik heb vandaag A. verpot, omdat ie alweer te groot gegroeid was. Maar hij heeft zo een dun stammetje. Dus ik ging kijken op het Almachtige Internet wat daar aan te doen is. Toen heb ik ontdekt dat ik hem had moeten toppen toen hij nog klein was, 25 cm. Maar dat heb ik niet gedaan. Dus nu moet het alsnog. Ik heb 10 cm geknipt, en wel 5 bladeren verwijderd. Hij is nu nog maar 70 cm. Het lijkt wel of A een joods jongetje is, dat men is vergeten te besnijden, en nu, nu hij al ruim in de puberteit zit moet het alsnog, zonder verdoving. Het ging niet eens in een keer. Ik moest twee keer knippen. Ik ben bang dat A. doodgaat. Het is waar wat ze zeggen: Je beseft pas wat je hebt als je het kunt verliezen. Ik hou van A.

OMG

Ik geloof niet in God, maar ik hoop zij wel in mij.

Babies

André Rouvoet die zegt dat de huidige abortuswetgeving hem zorgen baart, is nooit grappig.

Pipo

Ik denk dat ik maandag maar eens een hoofddoek opdoe, dan kan iedereen zien dat ik een kuis meisje ben. En dan doe ik denk ik dinsdag een keppel, dan kan iedereen zien dat ik van koosjer eten houd. En dan doe ik woensdag wel een oranje jurk, dan weten ze ook gelijk dat ik niet van geweld en alcohol hou. En dan donderdag doe ik een kruis om mijn nek, dan weet iedereen dat ik Jezus ook tof vond. En dan vrijdag, als weeksluiting, doe ik een stipje op mijn voorhoofd, zodat iedereen weet dat ik geloof dat de elephant man echt bestaat. En dan zaterdag en zondag doe ik een clownsneus op zodat iedereen ziet dat ik het niet zo serieus neem....

Monster

Ik heb (opnieuw) ontdekt dat het bedrijf waar ik werk in feite een ziekenhuis is voor terminalen, je wordt er goed verzorgd, maar je gaat er onherroepelijk dood. Eigenlijk wist ik dat al natuurlijk, maar onder de morfine van secundaire arbeidsvoorwaarden is het jezelf goed voor de gek houden.

De ontdekking zette de deur open voor het wat-moet-ik-worden-Monster. Hij heeft zich drie jaar stil gehouden, maar nu is hij in volle glorie terug, en hij is boos, heel boos: "Wat wil je nou eigenlijk worden? Wat ga je nou doen met je leven!!!??" brult ie. Ik weet niks te zeggen, behalve heel zachtjes:" Maar ik doe toch al wat.....?". Dat interesseert hem niet en hij schreeuwt:"Wat heb je nou bereikt? NiKS! Je bent een halfgare studente in een kamer met een bijbaan! Het is gewoon zielig! Opbouwen moet je, kinderen baren, huizen kopen, verzekeringen afsluiten, carriere maken!" Ik ga snel in een hoekje zitten met een dekbed over me heen, misschien ziet ie me dan niet. Koortsachtig zoek ik naar een metafoor om hem mee te lijf te gaan. Ergens in mijn achterhoofd vind ik er eentje, oud en uitgewrongen, maar misschien doet ie het nog...: "Het is niet waar je heen gaat, het is de weg ernaar toe!" gil ik. Ik hoor niks meer, als ik over de rand van mijn dekbed kijk zie ik dat het monster weg is, voor nu....

Kiss my ass

Mooning is the act of displaying one's bare buttocks by lowering the backside of one's trousers and underpants, usually without exposing the front side by bending forward. It is generally considered a rude and disrespectful or insulting act.

Rude and disrespectful? M'n reet, want je kont laten zien aan mensen is van oorsprong een religieus gebruik, en wie het doet is een goed christen.

Als in de Middeleeuwen de duivel naar de aarde kwam om de mensen te verleiden vermomde hij zich als mens. Helaas voor hem was zijn vermomming niet perfect. De billen kon hij niet nabootsen. Mensenbillen zijn uniek. Dat wisten ze in de middeleeuwen ook al. De duivel was billoos. In plaats daarvan had hij op de plek van de billen een tweede gezicht. Heksen kusten hem op zijn tweede mond (!) tijdens duivelse taferelen in het bos. Dat was voor de heksen ook fijn, want wie wil er nu beticht worden van kontkussen?

Het gebrek aan kont van de duivel is zijn zwakke plek. Laat de duivel zien dat jij wél billen hebt, en hij druipt af. Vol schaamt en afgunst. Op stormachtige nachten in Duitsland staken mannen en vrouwen hun blote kont uit hun huis om het duivelse weer te verjagen. In kerken waren etsen te zien waarop de duivel verdreven werd met blote konten. Zelfs Luther liet lustig zijn kont zien als de duivel hem 's nachts bezocht om hem te verleiden.

Het kwaad is nog altijd om ons heen. Maar ik wil niemand aanzetten tot het te pas en te onpas laten zien van zijn of haar billen. Tegenwoordig is het genoeg de duivel subtiel te herinneren aan zijn gebrek. Iemand zei ooit: It's your duty, to shake your booty! En zo is het. Al was het maar om de duivel te pesten.

Bron: Desmond Morris, Bodywatching

Insomnia

Een paar biertjes in de zon zijn een goed slaapmutsje. Maar toen ik om 22.00 rozig naar bed ging wist ik niet dat ik 4 uur later weer wakker zou worden. Ik heb een tijdje gewoeld, maar met zoveel enthousiasme dat ik het bloedheet kreeg. Die oorzaak-gevolg relatie ontging mij, dus ging ik eruit om te controleren of de kachel niet per ongeluk aan stond. Dat was niet zo, maar aangezien ik er toch uit was kon ik net zo goed even naar de wc gaan. Ik dacht na over mijn droom waarin een ex een ongeluk kreeg.

Terug in bed leek het me geen goed idee om naar het plafond te staren dus las ik een klein boekje, uit. Een uur later ging ik uit bed. Misschien dan iets nuttigs doen met mijn tijd. Veel voor te bereiden voor werk, dat gedaan. En nu is het 4.34. Zelfs mijn laptop gaat in slaapstand staan. Ik ben misselijk en ik heb hoofdpijn, ik ben moe, maar het is te vroeg om wakker te zijn en het is te laat om naar bed te gaan. Thee, iemand?

Liefdesbrief voor jou!

Voor iedereen die te lui is om zelf een liefdesbrief te schrijven, het graag generiek houdt, niet precies weet hoe de ontvanger heet, willekeurig liefdesbrieven schrijft in de hoop dat iemand ooit antwoordt, geen inspiratie heeft, vindt dat een liefdesbrief letterlijk een liefdesbrief moet zijn, anonimiteit waardeert, of gewoon graag kort en bondig is, het volgende template:

.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~
Liefste,

Ik vind je zo lief!
Wil je met mij liefde maken?
Alsjeb lief?

Liefs,
Je liefje
.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~

Doe er je voordeel mee.....

Superego moet dood.

Ik keek naar de lekkere man die voor me stond. Hij had een regelmatig gezicht, zonder dat het fijntjes was, zijn haar was nonchalant. Ik probeerde me voor te stellen wat er onder zijn shirt zat, zijn schouders leken sterk, de stof van zijn shirt zat daar iets strakker. Zijn mooie handen gebaarden soepel in de lucht.Hij was tegen me aan het praten maar eigenlijk was ik niet aan het luisteren. Toen keek hij me vragend aan, kennelijk moest ik iets zeggen, maar ik wist niet wat. Het was ineens heel warm. Ik glimlachte en voelde een blos op mijn wangen. Ik moest aan Freud denken. Ik weet zeker dat hij zijn Id, Ego en Superego bedacht heeft op een moment zoals toen ik daar stond, bij die man. In mijn hoofd onstond ruzie.

Het begon met een goed idee van Id, zij is van de primaire behoeftes, pleasure seeker. Ik hou van Id. Ze denkt niet aan anderen, maar ze is wel eerlijk in wat ze wil. Duidelijkheid, daar hou ik van. "Grijp hem!" riep ze. "Smijt hem op tafel, trek dat shirt van zijn lijf, maakt niet uit wat je doet, maar grijp hem!".

"Goed idee!"dacht ik maar op het moment dat ik mijn hand uitstak naar de man kwam Ego binnen stormen. Ego, lief hoor, maar wel een partypooper. "Shit" zei Id, en rolde met haar ogen. "Beter van niet" is Ego's motto. "Ik weet wat je wil, en ja, ik vind het ook een leuk idee" stak ze van wal, "maar we doen het niet. Ja het is ook lekker, maar morgen baal je er van, echt. Doe maar niks. Back away slowly". De man praatte door, ik keek hoe zijn lippen bewogen. Ze zagen er zacht uit. Ik trok mijn hand terug. Hij had niks door. Ego gooide er een schepje bovenop: "Als je gewoon wegloopt krijgt je een Milka Mjoy" fluisterde ze in mijn oor. Ego is slim, ze kent mijn zwakke plekken. Ik tilde een voet op, zette hem weer neer, stak mijn hand weer uit. "Niet naar haar luisteren, you are your own woman! Go girl!" schreeuwde Id. Ego keek haar vernietigend aan.

Op dat moment schreed Superego binnen. Ze komt niet altijd ten tonele, maar soms, als ze denkt dat Ego het niet redt komt ze versterking bieden. Superego is een zeikwijf. Id haat haar en Ego mag haar ook niet, hoewel ze altijd schippert tussen Id en haar. "Ho ho", zei ze hautain tegen Id, "Heb je dan geen Normen en Waarden?". "Wormen en Maden" zei Ego spottend maar wel zo dat Superego haar net niet hoorde. Id vloog intussen Superego al naar de keel vloog omdat dat nu eenmaal haar drang is als ze Superego ziet. Superego probeert mij altijd uit situaties te halen door te werken op mijn morele schuldgevoel. Onder Ids handen kreeg ze bijna geen lucht, maar gorgelend zei ze: "Als je toegeeft aan Id ben je een losbol en heb je geen discipline. Bovendien is wat jij wil moreel verwerpelijk! Wat zal je moeder er van zeggen?". Id zag de bui hangen en trok een teleurgesteld gezicht, met tegenzin liet ze Superego los. Altijd hetzelfde, twee tegen één.... "Sorry Id" zei ik, "Ik maak het goed met je, echt". Maar Id ging boos in een hoekje van mijn hoofd zitten en met haar vuistjes tegen de muur slaan terwijl ze "Superego moet dooooooooooood!!!" als een soort mantra herhaalde. Ego zuchtte opgelucht.

"Eeehm....Ik moet wat doen, doeg.", zei ik snel tegen de lekkere man die me nog steeds vragend aan keek. Snel liep ik weg, bang dat de ruzie weer zou oplaaien. Zachtjes dacht ik:"Id heeft eigenlijk gelijk, Superego moet gewoon dood". Helaas, niet zacht genoeg want Ego zei betweterig: "Je weet dat je dan in de problemen komt". "Schiet jij nou maar op met die Mjoy en hou je bek!" zei ik, en dat verbaaste haar zo dat ze afdroop. "Ohja!" riep ik haar dapper na, "Mocht je Sigmund zien, zeg dan dat ie een keer van de coke af moet blijven!". Ergens in een hoekje begon iemand te schaterlachen.

Mis III

Hoe kun je iets missen dat je nooit gehad hebt? Voorheen leek het me dat, om iets te missen, je eerst datgene moest hebben. Wat je niet hebt, of nooit hebt gehad, kun je niet missen. Maar zoals immmer heeft de realiteit mijn logica ingehaald. Eigenwijs als ik ben stel ik dat de realiteit ongelijk heeft, maar ok, for arguments sake: Kennelijk kun je iets missen dat je nooit hebt gehad.

Hoe kan dat dan? Heel concreet: Stel dat ik een potje jam in de kast heb, en morgen niet meer, mis ik morgen mijn potje jam. Maar stel dat ik nooit een potje jam in de kast heb gehad en morgen heb ik nog steeds geen jam in de kast, hoe kan ik dan jam missen? Vooralsnog de volgende theorie (ik zal de jam-analogie aanhouden, omdat ik nu eenmaal van stomme metaforen hou).

Stel: Ik heb geen potje jam in de kast. Maar ik wil wel heel graag een potje jam en maandenlang fantaseer ik over allerlei toepassingen met jam, met en zonder potjes. Tot zover alles prima. Maar op een dag dringt het tot mij door dat de kast veel te klein is om een potje jam te herbergen, of dat ik allergisch ben voor jam. Dan besef ik ineens dat er nooit jam in die kast zal komen te staan, en ik nooit 's morgen een broodje jam zal smeren, of yoghurt met jam zal eten. Ik besef ook dat ik nooit boos een potje jam tegen de muur zal gooien in een onredelijke driftbui, wat op zich prettig is, want dat maakt maar vlekken. En dan zie ik het lege plekje dat ik voor het potje jam had vrijgemaakt tussen de honing en de spagetti. Ik heb nooit een potje jam gehad, en het heeft er nooit gestaan, maar ik had er wel op gehoopt en in gedachten stond het potje er al (rozebottel!). Voila! Ik mis mijn imaginaire potje jam.

Als je iets graag wilt, maak je een plekje vrij, soms in je kast, soms in je huis, soms in je hart. Soms in alledrie. Als die plek dan leeg blijft, mis je datgene dat er in had gemoeten. Eigenlijk net een puzzel, het meest opvallende stukje is het stukje dat ontbreekt.

Ach, pindakaas is ook lekker.

Basillicum lost it.

De natuur overwint alles. Zelfs gevangenschap en uitzichtloosheid. Basillicum moet toch weten dat het zijn lot is om binnen bij mij te staan tot hij ofwel doodgaat wegens gebrek aan zorg, of ik hem opeet. Beide niet echt een vrolijk vooruitzicht, maar wel duidelijk, en dat is ook wat waard. Desalniettemin, hoop doet leven. Dus een paar dagen van desinteresse, of onoplettendheid, mijnerzijds en Basillicum schiet de hoogte in. Hij is heel lang geworden en helemaal bovenin, waar zijn stengel het glas van het dakraam raakt groeien sinds vandaag kleine witte bloemen. Totaal zinloos, maar ze groeien er wel. Basillicum zal nooit nagelsacht hebben. De bloemetjes blijven onbevrucht en zelfs als er al zaad uit zou komen, dan zou dat verschrompelen zonder ooit vruchtbare aarde te raken. Maar bloeien doet ie toch. Stel dat ik een lyrisch persoon was, dan zou ik zeggen: Basillicums bloei is de liefde, ook als het zinloos is bloeit ze. Zucht. Gelukkig maar dat ik niet van metaforen hou.

Vijandige overname.

Er is een samenspanning gaande tussen mijn planten. Tegen mij natuurlijk. Wie anders? Van lamp en televisie hebben ze immers geen kwaad te duchten. Als heer en meester in mijn huis ben ik de enige tegen wie het zin heeft samen te spannen. Doel is overname van mijn kamer, en het brein achter deze operatie is A. Met een ijzeren discipline en gedrevenheid groeit hij en groeit hij. Was hij vorig nog een schattig pitje met een steeltje eruit, nu torent hij dreigend boven mij uit, wat ook komt omdat hij op een kast staat, maar intimiderend is het wel.

Als ik er niet ben stookt hij Basillicum op ook groot te groeien. Basillicum doet dit trouw, sinds Peterselie en Bieslook door mij verobert zijn is A zijn enige vriend, dat schept verplichtingen. Inmiddels kan Basillicum al bijna niet meer onder het dakraam staan. Wat hij niet weet is dat hij zo zichzelf in de bladeren snijdt, want onder het dakraam is het enige plekje met zonlicht. Kennelijk heeft A hem die informatie, strategisch genie die hij is, onthouden. "Alles voor De Zaak!" riep A. tegen Basillicum, om zijn woorden kracht bij te zetten balde hij zijn grootste blad en hief hem als een vuist in de lucht. De uien in de fruitschaal hebben het ook gehoord want ook zij hebben zich aangesloten bij het verbond. Vastberaden groeien er groene sprieten uit de schaal. Et tu, allium cepa?

Ze waren zo dichtbij. Goed van vertrouwen als ik ben had ik niets door. Gaf ze nog regelmatig water. Ik faciliteerde mijn eigen ondergang! Tot vandaag. R. claimde laatst recht om A. te zien. Immers, ook HIJ had A verzorgd toen R. en ik nog samen waren! Bij nader inzien geen gek idee. Ik denk dat A. maar eens uit logeren moet, voor heel lang. En Basillicum kan gezellig mee.

Onduidelijkheid

Onduidelijkheid. Ik hou er niet van. Ik kan er niet tegen als ik niet precies weet waar ik aan toe ben. Onduidelijkheid draagt daar aan bij en is daarom slecht. Onduidelijkheid is lafheid. Durf gewoon te zeggen waar het op staat, mensen laten zwemmen in vaagheden is wreder. Zachte heelmeesters maken stinkende wonden. Of lieg, of vertel de waarheid.

Ik vind onduidelijkheid erg omdat het me onzeker maakt. Als iets niet duidelijk is, ga ik zelf verklaringen zoeken. En meestal zijn die niet in mijn eigen voordeel. Mensen doen tegen mij (in mijn gekke kleine wereldje) onduidelijk omdat ze me stom/vervelend/vermoeiend/dom/waardeloos/lelijk/onaardig vinden (omcirkel wat meest van toepassing is). En dan voel ik me rot. Daarom hou ik niet van onduidelijkheid.

Ik zoek de oorzaak van de onduidelijkheid in mijzelf. Als iets wat ik veroorzaakt heb, maar sommige mensen zijn onduidelijk tegen andere mensen omdat ze niet anders kunnen omdat ze onduidelijk zijn tegen zichzelf. Ik soms ook, ik weet niet altijd wat ik wil, of wat ik voel. Als je me dan zou vragen om dat uit te leggen zou ik het niet kunnen. Maar ik zou niet onduidelijk doen, ik zou gewoon zeggen dat ik het niet weet en dat ik je heus niet stom/vervelend/vermoeiend/dom/waardeloos/lelijk/onaardig vind. Of misschien laat ik het laatste weg, dat kan ook. Niet iedereen is gek.

It's alive!

Ze stopte even met knippen en boog naar me toe, terwijl ze me indringend aankeek zei ze samenzweerderig: "Echte liefde bestaat". Triomfantelijk keek ze me aan terwijl haar schaar verder ging met stukjes haar afknippen. "Dat geeft de burger moed!", zei ik maar. Ze was al 17 jaar met dezelfde man samen en nog steeds verliefd. "Doe mij die man", dacht ik even. Maar dat slaat natuurlijk nergens op. Echte liefde is een gezamelijk product. Of een gezamelijke inspanning. Vandaar ook de uitdrukking Making love, denk ik. Ergens was ik wel jaloers op mijn kapper. Haar triomfantelijk glimlach was veranderd in liefdevol en nog steeds te zien op haar gezicht.Ze dacht natuurlijk aan haar man, op wie ze verliefd is, nog steeds.

Dus de wetenschap van de liefde zit ernaast. Volgens de professoren die het kunnen weten duurt een verliefdheid ongeveer 3 a 4 jaar, maximaal dan. Dit is evolutionair voldoende omdat een mensenwelp vanaf een jaar of 4 relatief zelfstandig is en de man minder noodzakelijk is voor de bescherming. Loving becomes liking. Verliefdheid heeft dan zijn werk gedaan en verdwijnt van het toneel. Exit stage left. Entree verveling, sleur en wellicht haat, it has happened before.

Verliefdheid heeft dus evolutionair nut en dat wordt fysiek geregeld. If love is a drug, you're my dealer is minder metaforisch dan het lijkt.Phenylethylamine is de drugs die er toe doet. Komt van nature voor in de hersenen en is een soort amphetamine, komt ook vrij bij bijvoorbeeld skydiven. Het zorgt ook voor het vrijkomen van dopamine. Van verliefdheid raak je onder invloed. Songtekstschrijvers hebben dat al tijden door, Ooh, I get so high when I am around you baby is de spijker op zijn kop. Maar dit euforium van chemie duurt dus niet voor altijd en de bron van genot droogt op zo rond het vierde jaar van de relatie.

Maar dit deert mijn kapper niet. Een 17-jaar lange verliefdheid zegt haar veel meer dan PEA, attachment en evolutie. Zij leeft het. Echte liefde bestaat en verliefdheid hoeft niet over te gaan. Misschien hoef je dus niet met minder genoegen te nemen omdat je denkt dat het nou eenmaal zo is. Maar daar is misschien wel lef voor nodig. Wat mij weer aan een andere songtekst doet denken. You'll never get to Heaven, if your scared of getting high. Welkom lente!

Update! Een beter iemand dan ik legt uit over de liefde (let op, het is opinie!).

Out of my mind.

Het domste wat je kunt doen wanneer je ergens niet aan wilt denken is proberen er niet aan te denken. Probeer maar, als ik nu tegen je zeg dat je niet aan een ijsbeer moet denken, heb jij voor het einde van deze zin al een paar keer aan een ijsbeer gedacht. En hoe meer je dat probeert te onderdrukken, hoe erger het wordt. De aantrekkingskracht van wat niet mag. Omgekeerde psychologie. Toch is het allemaal minder spannend dan verbodenheid en verborgen dingen.

Een logisch proces ligt ten grondslag aan het irritante fenomeen van de onderdrukte gedachte. Wanneer je een gedachte probeert te onderdrukken (denk ijsbeer) gaan er twee processen aan de gang. Een proces speurt als het ware alle verboden gedachten op, en zodra ze gesignaleerd zijn worden ze door een tweede proces onderdrukt. Het zoeken is een automatisch proces, het tweede niet. En daar zit dan dus de crux. Automatische processen kosten nagenoeg geen energie. Dus het zoeken gaat door. Het onderdrukken echter, dat kost moeite, en als je moe wordt, of je bronnen drogen een beetje op, gaat dat steeds moeilijker. En dus wordt er actief gespeurd naar gedachten over ijsberen of andere verboden goederen, maar niet meer onderdrukt. Daar zit je dan met je goede bedoelingen, je wilde niet aan ijsberen denken, maar dan denk je ineens alleen nog maar aan ijsberen. In cirkeltjes vliegen ze om je hoofd heen.

Dit wetende rijst er natuurlijk een prangende vraag: Wat moet je dan doen? Wat moet je doen als je ergens niet aan wilt denken? Ik weet het niet. Momenteel heb ik een gedachte die rondwaart in mijn hoofd en mij vreselijk afleidt, dus hij moet onderdrukt. Maar het is een leuke gedachte, dus ik speel een vals spelletje: Ik probeer hem te onderdrukken, omdat ik weet dat hij dan dubbel en dwars terugkomt. En als ik hem dan heb denk ik: Het heeft geen zin om hem te onderdrukken, hij is er nu al, en verlies ik mezelf er heel eventjes in.

Ik hou mezelf voor de gek natuurlijk. Ik ga er maar van uit dat de gedachte binnenkort zijn langste tijd gehad heeft en alles weer normaal wordt. Maar voor nu is deze gedachte even mijn verboden vrucht. En hoewel ik beter weet, denk ik hem soms, en drijf ik erop weg. Gebeurt er toch nog wat spannends in mijn leven.

Dat dus

Dat ik merk dat ik geirriteerd ben. Ineens. Dat ik niet weet waarom. Dat alles vlak ervoor nog goed leek. Dat ik om mee heen kijk. Dat de kast er nog is, hetzelfde buro, dezelfde boeken. Dat die me normaal blij maken, dat ik ze nu stom vind. Dat de wereld feitelijk hetzelfde is, met als enige verschil dat ik haar nu haat.Dat dezelfde nummers spelen op mijn computer. Dat ik die eigenlijk uit het raam zou willen gooien en dat ik, als ik terug kom van de gang alleen maar slaan wil met de deur.

Dat ik ga zitten en niet weet wat er aan de hand is. Dat ik nog een wanhopige poging doe om alles te beredeneren. Dat ik er wat theorie op probeer los te laten: in te denken dat het allemaal maar neurotransmitters zijn. Dat het hormonen zijn. Dat de steen in mijn buik slechts een fysieke sensatie is, dat ik er niet teveel waarde aan moet hechten. Dat ik als laatste poging diep in- en uitadem. Dat het niet helpt. Dat ik moet huilen.

Dat dus.

Chunky?

Een Kit Kat Chunky Mini. Is dat niet een contradictie in termen? (Of een contradictio in terminis.) Is dat een goede gespelde uitdrukking?

Het valt mee.

De status tot nog toe:

Twee stukken taart.
Drie koppen thee.
Drie verjaars-smsjes.
Eén digitale kaart.
Eén voorgedragen verjaarsgedicht op mp3.
Twee slingers.
Drie telefonische felicitaties.

Alleen wakker worden op je verjaardag is HEEL goed te doen :)

Jarig

De hagel slaat tegen de ramen en Elvis vraagt of ik me eenzaam voel. Een beetje. Over minder dan drie uur ben ik jarig. Niet dat dat nieuw is, ik ben meestal rond deze tijd jarig en heb het al vaker meegemaakt. Maar als ik morgen mijn ogen open doe, is een van de eerste dingen die ik zie, dat er niemand is, ik denk dat dat voor het eerst is. Geen ontbijt op bed, geen zingende moeders, geen kussende minnaar. Hoe zou dat zijn? Ik zal het zien morgen.

Dus over minder dan drie uur ben ik jarig. Leeftijd. Een indicatie van wat ongeveer je positie is op de levenslijn van school, studie, werk, settlen, kinderen, half werken, pensioen, dood. Dus voor mij zou dat zijn: werkend, goede baan, gesetteld, denkt aan kinderen.

En over minder dan drie uur ben ik jarig. Ik heb een goede baan, maar part-time. Ik studeer nu pas (maar met liefde!), ik ben ontsnapt aan gesettled zijn en kinderen hebben volgens mij geen toegevoegde waarde (vooralsnog, ouders, ik weet dat jullie er anders over denken, en is maar goed ook!). Ik ben voorbij de zelfkastijding die er voor zorgde dat ik mijn eigen leven moeilijk, streng en sober (maar wel moreel hoogstaand!) maakte. Ik doe wat ik wil en ik wil wat ik doe. Ik ben tevreden.

En over minder dan drie uur ben ik jarig. Weer een jaar overleefd! Hoera!

Praktisch

Lijkt mij wel lekker warm in de winter, zo'n hoofddoekje.

De Kettingzaag Methode®

Heb jij dat ook? Van die dagen dat je opstaat en merkt dat je lontje voor die dag niet met het blote oog waarneembaar is? Dat je 's ochtends al weet dat de dag gevuld zal zijn met een keur aan driftbuien, die je allemaal moet onderdrukken maar waarvan er toch weer een paar weten te ontsnappen met behulp van een sarcastische opmerking? Dat zijn dagen die veel van een mens vergen.

Gelukkig is er een oplossing voor mensen zoals jij en ik die zich soms kapot irriteren: De Kettingzaag Methode®. Je moet het geprobeerd hebben om te weten dat het geen utopie is, ook jij kan van je ergernis afkomen met deze beproefde methode! Het werkt als volgt:

Ergernis komt op. Het bloed begint naar je hoofd te stromen, je wordt al bozig en het venijn komt als een clusterbom neer in je bewustzijn. Vaak is het in deze fase dat je beseft dat jouw wereld een stuk relaxter zou zijn als de persoon die je zo irriteert dood was. Dus tijd voor interventie: De Kettingzaag Methode®. Haal tevoorschijn een imaginaire kettingzaag, verkrijgbaar bij de betere imaginaire ijzerhandel. Start hem met een fikse zwiep aan de startkabel. Stel je je doelwit voor, en stel jezelf voor met de kettingzaag. Stel je voor hoe je met de kettingzaag een arm eraf zaagt (let op: wel de arm van de ander, NIET je eigen arm!). Imaginair bloed spat op de vloer. Evalueer nu je irritatie niveau. Nog te hoog, zaag dan nog een arm eraf. Voel hoe de stress en ergernis uit je wegstroomt, gelijk het imaginaire bloed dat uit je imaginaire slachtoffer sijpelt. Evalueer. Nog steeds te hoog, doe nog een been of ledemaat naar keuze tot serene rust is bereikt. Stop de imaginaire kettingzaag weg. Let op: Altijd pas opruimen als de bladen volledig tot stilstand zijn gekomen, anders gebeuren er ongelukken. Succes!

Tip: Het openzagen van buiken en dergelijke is niet aan te raden, tenzij de ergernissen buitensporige proporties aannemen. In de meeste situaties heb je genoeg aan 1 of 2 armen. Zorg wel dat je goed visualiseert, populair zijn altijd de fonteinachtige sproeisels bloed bij slagaderlijke bloedingen.

Poker.

Soms is het leven net een kaartspel. En de meest gelukkige spelers zijn zij die spelen met de hand die ze gedeeld is, zonder te blijven hangen in beschuldigingen dat het dek gestoken is, de deler oneerlijk, of de regels van het spel anders zouden moeten zijn. Maar wat als je dat kennelijk niet doet? Je staart in je kaarten en je bent boos. Heel boos. Of heel verdrietig. En je merkt niet dat het spel verder gaat, en je mist misschien wel een kans om te winnen. Want jij staart in je kaart, en vraagt je verbitterd af waarom je niet dat hebt wat je wilde.

Dus: Je zet je beste pokerface op, je grijnst en doet of je de beste kaarten van de wereld hebt. Je geeft jezelf een trap onder je booty en vermant je. Je kijkt de rest van de spelers ijskoud aan en doet alsof er niets aan de hand is. Je bluft, en het redt je. Losers zijn er al genoeg.

Spijt.

Hoe ouder je wordt, hoe meer clichés waar blijken te zijn. "Komt tijd, komt raad", "Al is de leugen nog zo snel, de waarheid achterhaalt haar wel" en "de soep wordt nooit zo heet gegeten als hij opgediend wordt". Allemaal wel eens aan den lijve ondervonden. En altijd is het mosterd na de maaltijd. Maar laatst eentje op voorhand bevestigd gezien, op school nog wel. Kijk, dat is dus handig.

Vast wel eens gehoord: "Heb geen spijt van de dingen die je doet, heb alleen spijt van wat je niet gedaan hebt". Blijkt waarheid als een koe, wetenschappelijk bewezen en statistisch significant. Uit onderzoek is gebleken (altijd handige opnening om argumenten kracht bij te zetten) dat mensen (in het algemeen, uitzonderingen hoeven zich niet bij mij te melden, ik weet dat julllie er zijn) op korte termijn spijt hebben van wat ze doen, en op lange termijn balen van wat ze niet gedaan hebben. Voorbeeld zou kunnen zijn: "Had ik gisteren maar niet zoveel gezopen" (actie) VS "Was ik vroeger maar wat vaker uit mijn plaat gegaan in plaats van thuis te zitten mokken" (passiviteit).

Dus moraal: Overal waar je nu van baalt, boeit niet. Gaat voorbij. Maak maar lekker fouten, de spijt beklijft niet. Maar hoedt je voor het nalaten. Zorg dat je doet wat je wil en moet doen, anders lig je straks je laatste happen lucht te verspillen met spijt, spijt over wat je had kunnen doen in je leven. Spijt van de liefde die je hebt laten gaan, de kans die je niet gegrepen hebt en de studie die je niet hebt gevolgd. En met je laatste adem vorm je nog een laatste woord: Shit.

Leuk en minder leuk.

Leuk: De hele godganse avond met een dekentje op de bank darten kijken.
Minder leuk: In slaap vallen voor de beslissende set.

Gehoord op SBS6 om 00:39 .

"Scoor een lekker wijf in tweeduizendvijf!" Catchy.

Boek en ik.

Kennelijk was ik nog niet klaar voor wat Boek mij te bieden had. Toen ik hem net had, had ik hem al vluchtig doorgelezen, in een sprinttempo scande ik zijn binnenste, en nam aan wat er stond, en vergat het weer. Ik was in hem teleurgesteld, dat hij me niet bracht wat ik verwachtte. Hij bleef een tijdje in de kast. Zijn leuke voorkomen redde hem van de vergetelheid.

Een week geleden besloot ik hem nog een kans te geven. Ik wist toen nog niet dat ik eigenlijk mijzelf in de herkansing gooide. Dat ik nog een keer mocht proberen om de essentie van de letters op de pagina's te vatten. In de trein gebeurde het. Middenin begon ik. Ik keek niet, ik las, ik begreep. En ik voelde. Daar was het. Een opgewonden gevoel kroop mijn buik in, de vlinders werden wakker. Eerst voorzichtig, maar met elk woord begonnen ze ontstuimiger te fladderen. Boek had mij in de herkansing weten te boeien. Ik las verder. Meer. Ik wilde meer! Het gevoel in mijn buik werd heftiger, ik wilde aan iedereen voorlezen wat er stond, ik wilde roepen: "Woohoo! Kijk dit boek nou!", maar de trein was vol en schaamte won het van opwinding. Ik zakte achterover en zuchtte, omdat ik wist dat in dit begin het einde van de opwinding besloten lag. Het was een fling, ik wist al dat het voorbij zou gaan, dat ik straks aan het einde van zijn latijn zou zijn. En dat hij me dan niet meer boeit. Maar voor nu geniet ik van hem. Ik ben op Boek.

The happy omen.

Ik wilde darten kijken vanavond maar moest uit eten, prompt belde disgenoot vanmiddag af. Bij het boodschappen doen werd ik bij geen enkel schap overvallen door verlammende twijfel. Thuis roerbakte ik groenten met rijst, het was zowaar lekker. Mijn spelcomputer en de kachel staan aan. Ik ben vol en tevreden. 2005 wordt een fantastisch jaar.

Wie zei ook alweer.....

Change what you can, accept what you can't.

Gevonden:
Reinhold Niebuhr's serenity prayer:
God, grant me the serenity to accept the things I cannot change, courage to change the things I can, and wisdom to know the difference.

Voornemens

Ik vind dat je geen voornemens moet hebben. Je iets voornemen is uitstel, en van uitstel komt afstel. Je moet je geen dingen voornemen, je moet dingen doen.