Insomnia

Een paar biertjes in de zon zijn een goed slaapmutsje. Maar toen ik om 22.00 rozig naar bed ging wist ik niet dat ik 4 uur later weer wakker zou worden. Ik heb een tijdje gewoeld, maar met zoveel enthousiasme dat ik het bloedheet kreeg. Die oorzaak-gevolg relatie ontging mij, dus ging ik eruit om te controleren of de kachel niet per ongeluk aan stond. Dat was niet zo, maar aangezien ik er toch uit was kon ik net zo goed even naar de wc gaan. Ik dacht na over mijn droom waarin een ex een ongeluk kreeg.

Terug in bed leek het me geen goed idee om naar het plafond te staren dus las ik een klein boekje, uit. Een uur later ging ik uit bed. Misschien dan iets nuttigs doen met mijn tijd. Veel voor te bereiden voor werk, dat gedaan. En nu is het 4.34. Zelfs mijn laptop gaat in slaapstand staan. Ik ben misselijk en ik heb hoofdpijn, ik ben moe, maar het is te vroeg om wakker te zijn en het is te laat om naar bed te gaan. Thee, iemand?

Liefdesbrief voor jou!

Voor iedereen die te lui is om zelf een liefdesbrief te schrijven, het graag generiek houdt, niet precies weet hoe de ontvanger heet, willekeurig liefdesbrieven schrijft in de hoop dat iemand ooit antwoordt, geen inspiratie heeft, vindt dat een liefdesbrief letterlijk een liefdesbrief moet zijn, anonimiteit waardeert, of gewoon graag kort en bondig is, het volgende template:

.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~
Liefste,

Ik vind je zo lief!
Wil je met mij liefde maken?
Alsjeb lief?

Liefs,
Je liefje
.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~

Doe er je voordeel mee.....

Superego moet dood.

Ik keek naar de lekkere man die voor me stond. Hij had een regelmatig gezicht, zonder dat het fijntjes was, zijn haar was nonchalant. Ik probeerde me voor te stellen wat er onder zijn shirt zat, zijn schouders leken sterk, de stof van zijn shirt zat daar iets strakker. Zijn mooie handen gebaarden soepel in de lucht.Hij was tegen me aan het praten maar eigenlijk was ik niet aan het luisteren. Toen keek hij me vragend aan, kennelijk moest ik iets zeggen, maar ik wist niet wat. Het was ineens heel warm. Ik glimlachte en voelde een blos op mijn wangen. Ik moest aan Freud denken. Ik weet zeker dat hij zijn Id, Ego en Superego bedacht heeft op een moment zoals toen ik daar stond, bij die man. In mijn hoofd onstond ruzie.

Het begon met een goed idee van Id, zij is van de primaire behoeftes, pleasure seeker. Ik hou van Id. Ze denkt niet aan anderen, maar ze is wel eerlijk in wat ze wil. Duidelijkheid, daar hou ik van. "Grijp hem!" riep ze. "Smijt hem op tafel, trek dat shirt van zijn lijf, maakt niet uit wat je doet, maar grijp hem!".

"Goed idee!"dacht ik maar op het moment dat ik mijn hand uitstak naar de man kwam Ego binnen stormen. Ego, lief hoor, maar wel een partypooper. "Shit" zei Id, en rolde met haar ogen. "Beter van niet" is Ego's motto. "Ik weet wat je wil, en ja, ik vind het ook een leuk idee" stak ze van wal, "maar we doen het niet. Ja het is ook lekker, maar morgen baal je er van, echt. Doe maar niks. Back away slowly". De man praatte door, ik keek hoe zijn lippen bewogen. Ze zagen er zacht uit. Ik trok mijn hand terug. Hij had niks door. Ego gooide er een schepje bovenop: "Als je gewoon wegloopt krijgt je een Milka Mjoy" fluisterde ze in mijn oor. Ego is slim, ze kent mijn zwakke plekken. Ik tilde een voet op, zette hem weer neer, stak mijn hand weer uit. "Niet naar haar luisteren, you are your own woman! Go girl!" schreeuwde Id. Ego keek haar vernietigend aan.

Op dat moment schreed Superego binnen. Ze komt niet altijd ten tonele, maar soms, als ze denkt dat Ego het niet redt komt ze versterking bieden. Superego is een zeikwijf. Id haat haar en Ego mag haar ook niet, hoewel ze altijd schippert tussen Id en haar. "Ho ho", zei ze hautain tegen Id, "Heb je dan geen Normen en Waarden?". "Wormen en Maden" zei Ego spottend maar wel zo dat Superego haar net niet hoorde. Id vloog intussen Superego al naar de keel vloog omdat dat nu eenmaal haar drang is als ze Superego ziet. Superego probeert mij altijd uit situaties te halen door te werken op mijn morele schuldgevoel. Onder Ids handen kreeg ze bijna geen lucht, maar gorgelend zei ze: "Als je toegeeft aan Id ben je een losbol en heb je geen discipline. Bovendien is wat jij wil moreel verwerpelijk! Wat zal je moeder er van zeggen?". Id zag de bui hangen en trok een teleurgesteld gezicht, met tegenzin liet ze Superego los. Altijd hetzelfde, twee tegen één.... "Sorry Id" zei ik, "Ik maak het goed met je, echt". Maar Id ging boos in een hoekje van mijn hoofd zitten en met haar vuistjes tegen de muur slaan terwijl ze "Superego moet dooooooooooood!!!" als een soort mantra herhaalde. Ego zuchtte opgelucht.

"Eeehm....Ik moet wat doen, doeg.", zei ik snel tegen de lekkere man die me nog steeds vragend aan keek. Snel liep ik weg, bang dat de ruzie weer zou oplaaien. Zachtjes dacht ik:"Id heeft eigenlijk gelijk, Superego moet gewoon dood". Helaas, niet zacht genoeg want Ego zei betweterig: "Je weet dat je dan in de problemen komt". "Schiet jij nou maar op met die Mjoy en hou je bek!" zei ik, en dat verbaaste haar zo dat ze afdroop. "Ohja!" riep ik haar dapper na, "Mocht je Sigmund zien, zeg dan dat ie een keer van de coke af moet blijven!". Ergens in een hoekje begon iemand te schaterlachen.

Mis III

Hoe kun je iets missen dat je nooit gehad hebt? Voorheen leek het me dat, om iets te missen, je eerst datgene moest hebben. Wat je niet hebt, of nooit hebt gehad, kun je niet missen. Maar zoals immmer heeft de realiteit mijn logica ingehaald. Eigenwijs als ik ben stel ik dat de realiteit ongelijk heeft, maar ok, for arguments sake: Kennelijk kun je iets missen dat je nooit hebt gehad.

Hoe kan dat dan? Heel concreet: Stel dat ik een potje jam in de kast heb, en morgen niet meer, mis ik morgen mijn potje jam. Maar stel dat ik nooit een potje jam in de kast heb gehad en morgen heb ik nog steeds geen jam in de kast, hoe kan ik dan jam missen? Vooralsnog de volgende theorie (ik zal de jam-analogie aanhouden, omdat ik nu eenmaal van stomme metaforen hou).

Stel: Ik heb geen potje jam in de kast. Maar ik wil wel heel graag een potje jam en maandenlang fantaseer ik over allerlei toepassingen met jam, met en zonder potjes. Tot zover alles prima. Maar op een dag dringt het tot mij door dat de kast veel te klein is om een potje jam te herbergen, of dat ik allergisch ben voor jam. Dan besef ik ineens dat er nooit jam in die kast zal komen te staan, en ik nooit 's morgen een broodje jam zal smeren, of yoghurt met jam zal eten. Ik besef ook dat ik nooit boos een potje jam tegen de muur zal gooien in een onredelijke driftbui, wat op zich prettig is, want dat maakt maar vlekken. En dan zie ik het lege plekje dat ik voor het potje jam had vrijgemaakt tussen de honing en de spagetti. Ik heb nooit een potje jam gehad, en het heeft er nooit gestaan, maar ik had er wel op gehoopt en in gedachten stond het potje er al (rozebottel!). Voila! Ik mis mijn imaginaire potje jam.

Als je iets graag wilt, maak je een plekje vrij, soms in je kast, soms in je huis, soms in je hart. Soms in alledrie. Als die plek dan leeg blijft, mis je datgene dat er in had gemoeten. Eigenlijk net een puzzel, het meest opvallende stukje is het stukje dat ontbreekt.

Ach, pindakaas is ook lekker.

Basillicum lost it.

De natuur overwint alles. Zelfs gevangenschap en uitzichtloosheid. Basillicum moet toch weten dat het zijn lot is om binnen bij mij te staan tot hij ofwel doodgaat wegens gebrek aan zorg, of ik hem opeet. Beide niet echt een vrolijk vooruitzicht, maar wel duidelijk, en dat is ook wat waard. Desalniettemin, hoop doet leven. Dus een paar dagen van desinteresse, of onoplettendheid, mijnerzijds en Basillicum schiet de hoogte in. Hij is heel lang geworden en helemaal bovenin, waar zijn stengel het glas van het dakraam raakt groeien sinds vandaag kleine witte bloemen. Totaal zinloos, maar ze groeien er wel. Basillicum zal nooit nagelsacht hebben. De bloemetjes blijven onbevrucht en zelfs als er al zaad uit zou komen, dan zou dat verschrompelen zonder ooit vruchtbare aarde te raken. Maar bloeien doet ie toch. Stel dat ik een lyrisch persoon was, dan zou ik zeggen: Basillicums bloei is de liefde, ook als het zinloos is bloeit ze. Zucht. Gelukkig maar dat ik niet van metaforen hou.