Anything to sell

Gisteren heb ik het meest bizarre compliment ooit van een verkoopster gekregen. Ze probeerde me een broek met een lage taille te verkopen. Ik kwam het pashokje uit en ze zei: "Jij hebt ook zo een mooi lang bovenlichaam". De broek hangt er nog.

Avant garde.

Het is nu 3 uur 's middags, in Australie is het allang 2005. Eigenlijk lopen we weer achter de feiten aan.

Wat ga je doen met de feestdagen?

Fijn hoor die feestdagen. Hebben we tenminste weer iets om over te praten.

En nu stil!

Mijn hoofd is een fabriek. De hele dag wordt er van alles geproduceerd. Op een lopende band gaat dat dan naar buiten. Flap flap flap! De hele dag flap ik er van alles eruit. Dingen die ik meen, dingen die ik niet meen, dingen die vindt, dingen die ik me herinner, alles komt in een soort continue stroom door mijn mond naar buiten. Dat moet ook, want het moet blijven bewegen. Als er iets vlak voor de uitgang blijft liggen wordt het daarachter een zooitje en krijg je file vorming. Een lopende band moet ook niet stilstaan, daar komt rotzooi van. En zo laat ik de hele dag die tirade maar gaan, verzetten heeft weinig zin.

Soms zie ik net op tijd dat er iets op de lopende band op weg naar buiten toe is dat niet kan, of dat niet mag, of niet gepast is, of kwetsend, of te eerlijk. Snel probeer ik dan te voorkomen dat ook dit product de wereld in flapt. Langzaam komt de band tot stilstand en de boel stagneert. De lopende band moet worden stopgezet en het afgekeurde product moet worden verwijderd. Dan is het even stil.

Ijdele hoop.

Ik heb vier dagen gewacht. Vier dagen thuisgekomen met de hoop dat ie weg was. Vier keer ben ik teleurgesteld. Vier dagen lang kwam er niemand om de afwas te doen. Nu heb ik het maar zelf gedaan.

Ik hoop dat degene die komt stofzuigen wèl komt opdagen.....

Suiker.

Mmmmmmm, ik hou van Suiker. Ik hou van veel Suiker. Ik hou van Suiker tot je hem niet meer kan zien, en zelfs dan wil ik meer. Ik hou van chocola (suikerbom) en ik hou van cracottes met jam, ik hou van koekjes die je in je thee kan dopen (thee met melk en suiker), ik hou zelfs van slagroom op mijn tomatensoep. Jum!

Maar de liefde is onbeantwoord. Suiker houdt niet van mij. En op een passief agressieve manier laat ie dat merken ook. Langzaam neemt mijn behoefte aan hem toe en toe, en vervanger Zoetstof (ook lekker maar heeft niet dat echte van Suiker) kan me niet bevredigen. Hoe meer ik hem neem, hoe ongezonder ik wordt, en misschien straks zelfs wel ineens als een gek ga groeien of nog erger diabetes krijg. Dat komt door Suiker, die ligt op de loer, om straks ineens toe te slaan.

Was Suiker maar wat eerlijker. Maakte hij maar dat ik van hem ging walgen, dat ik hem niet meer wilde. Maar dat doet ie niet. Hij blijft lekker en iedere keer weet ie me weer te verleiden. Het vlees is zwak. Such sweet misery.

Knopen doorhakken..

..hoeft pas als je bij het touw staat.

Babypop

Vroeger had ik een babypop. Ze had een zacht lijf en een hoofd, armen en benen van plastic. Ze mocht niet mee naar Marokko want dan zouden ze haar opensnijden bij de grens. Tenminste dat zei mijn moeder.

Speciale feature op deze pop waren haar ogen met echte oogleden en wimpers. Was ze in verticale positie dan waren de ogen open, was ze horizontaal, dan dicht. Net echt dus.

Ben zelf ook zo. Als in horizontale positie vallen ogen dicht. Sterker, mechaniek werkt bij mij niet feilloos: zelfs als in bijna horizontale positie vallen ogen dicht en ik in slaap. Waarom is dit? Waarom val ik gewoon zo maar in slaap? Soms val ik ook in verticale positie in slaap. Heb geen narcolepsie, maar gewoon vaak zin om lekker dutje te doen. En ook als geen zin vallen ogen vaak dicht. Aargh ben slecht functionerende babypop!

Verbeterde houdbaarheidsdatum.

Eerst wisten ze niet tot wanneer de melk houdbaar was. Zetten ze er zomaar wat op, want er moet nu eenmaal een datum op staan.... Maar nu weten ze het wel! Hebben ze de houdbaarheidsdatum verbeterd. Nu staat erop: Nieuw! Verbeterde houdbaarheidsdatum! Gelukkig maar.

Must mail!

Heb hekel aan als mensen niet terugmailen. Ik haat dat. Ik vervloek die mensen. Heel even maar, maar ik vervloek ze. Dus in mail zet ik zoveel mogelijk aan het einde een vraag. Ontvanger ziet vraag en de natuurlijke reactie is om te antwoorden. Dit kun je zelf uit proberen in de praktijk. Vraag maar eens iemand waar diegene boodschappen doet (bijvoorbeeld) en je krijgt antwoord. Op vragen willen mensen antwoorden, zo ZIJN ze. Dus een vraag is altijd goed om mee te eindigen. Ook mogelijkheid, maar doorzichtiger, zet in de mail dat diegene moet terugmailen. Maar goed, dit terzijde want heb iets ontdekt over zelf vandaag.

Want waarom is het erg als mensen niet terugmailen? Heb ontdekt dat ik dat erg vind omdat ik dan denk dat de niet-terug-mailer boos is op mij. Dat laatste mail de niet-terug-mailer tegen zere been heeft geschopt. Dat niet-terug-mailer mijn teksten niet bijster interessant vind. Of erger: saai.

Maar dat hoeft natuurlijk helemaal niet. Niet-terug-mailer kan ook ziek zijn geworden en met spoed naar ziekenhuis gebracht. Of computer van niet-terug-mailer is ontploft. Of niet-terug-mailer was vergeten dat zij/hij jarig was en opeens kwam er 100 man visite langs en dan is het onbeleefd om achter je pc te zitten. Of niet-terug-mailer is sprakeloos van vreselijk boeiende teksten van mij.

En als het wel waar is? Dat ik inderdaad tegen een zeer been heb geschopt. Of dat ik saai ben. Of dat er gewoon niks meer te zeggen valt. Of dat iemand gewoon liever iets anders doet dan beetje kansloos te mailen. Dus dan is dat zo. En dan? Vergaat de wereld dan? Val ik dan ter plekke dood neer? Nee. Is het dus erg? Nee.

Dus nu ik dat weet, en dat iedereen die ik ken dit ook zou kunnen weten, hou ik er mee op. Dus als iemand van plan is mij niet terug te mailen. Doe maar. Ik kan het hebben. Merk het niet eens, en als ik het wel merk denk ik : Nou en!?

Dagelijkse problemen

Waarom staat er in het aktieheldinnen handboek niet vermeld hoe je op een verstandige manier de opladers voor al je apparaten moet managen? Als ik een apparaat wil opladen moet ik eerst 23 adapter stekkers bestuderen om te zien welke er overeen komt met de ingang op het apparaat. Kostbare tijd gaat verloren op deze manier. Waar blijft de universele adapter standaard!

Spice up your life!

Je leven saai? Nieuwe prikkel nodig? Ik daag je uit:
Verzin je goede voornemens niet zelf voor komend jaar, maar genereer er eentje uit de onderstaande genarator en ga die waarmaken. Ik wed dat het een interessant jaar word...

http://www.ikhebgeenzin.nl/generator.htm

Leuk van Ar.

Ar en zijn gedachtenspinsels. Als het blog uitgevonden is met een persoon in gedachten dan was Ar die persoon. Kijk maar op zijn blog. Nu al legendarische woorden: Weegschaal is het enige sterrenbeeld dat niet leeft. Ar kennende betwijfel ik overigens dat ze van hem zijn ;) You gotta love him.

De beste scheepslui staan aan wal.

Die bang zijn voor water ook.

De goochelaar

Het begint er dus op te lijken dat een studie sociale psychologie hetzelfde is als de geheimen van een goochelaar ontdekken. Na de verklaring slaat verwondering al snel om in een gevoel gewoon in de maling genomen te worden...

Alleenstaanden voelen zich niet serieus genomen.

Dit zei iemand serieus op de radio.

Zeg nou zelf.

De kerstperiode. De periode waarin in fabrikanten en winkeliers hun uiterste best doen de consument te naaien. Want zeg nou zelf: als je thuis komt met een grote fleece kerstmuts die als hoes voor een stoelleuning dient, dan ben je toch gewoon genaaid?

Laat eeuwig onvrijwillige sex-onthouders het niet horen: voor je het weet is het druk bij de Etos.

This will take you far!

Een onmisbare tool voor iedereen die in een commerciele organisatie werkt :

http://www.dack.com/web/bullshit.html
deploy synergistic web services
optimize turn-key technologies
whiteboard frictionless ROI
morph integrated bandwidth


and so on....

Mini-break hurrah!

Om met Bridget Jones te spreken: Hurrah! Ik ga op een minibreak! Een romantisch weekendje op het prachtige eiland Texel. Met beste vriendin, dat dan weer wel. Maar drukt de pret niet, beste vriendin is namelijk een van beste zuipmaatjes ever, dus maar beter ook. Wil natuurlijk niet dat vriend (als je die had) je staallazerus herinneringen hoort ophalen over de tijd dat je nog op Texel woonde en je, wat toevallig, regelmatig straallazerus was (Texels lam). Is natuurlijk niet leuk voor hypothetische vriend. Dus mini-break is het best met allerbeste vriendin met wie je aller-aller-beste herinneringen deelt.

Morgen dus, met de laatste boot het Nieuwediep over, weer voet aan wal. Komen we van de overkant naar het eiland. Mooi stukje Holland. Vriend Henk heeft overnachting geregeld in "Tokkie Zicht". Houden ons hart vast, maar kan nooit erger zijn dan de oude touringbus van vorige keer, dus ben positief gestemd. Zaterdag kom ik terug van mijn mini-break. Uitgerust en opgeladen, want dat ben je na mini-break.

Wie het weet mag het zeggen.

Waarom ontploffen wortelen in de magnetron? Het laat me niet los, ik breek mijn hoofd erover: waarom, waarom, waarom?! Kennelijk soort complot van worteltjes om mij te irriteren. Blikje open, wortels eruit in bakje, bakje in magnetron, paar seconden...ploffende worteltjes! Vuile aandachttrekkers!

Recept voor Quatro Fromaggi Pizza uit de diepvries.

Benodigheden:
1 oven (of combi-magnetron)
1 diepvries Pizza Quatro Fromaggi
1 plak magere kaas

Bereiding:
Haal de pizza uit de vriezer. Haal de pizza uit de doos. Bepaal of blauwe stukken inderdaad de blauw geaderde kaas zijn zoals vermeld op pak en niet schimmel. In geval van schimmel of twijfel, verwijder blauwe stukken. Scheur plak magere kaas door midden. Leg op pizza. Zet hoog rooster in oven. Stel de temperatuur in waarvan jij denkt dat het wel goed is. Doe hetzelfde voor tijd. Zet oven aan. Ga aan tafel wachten tot je de geur van verbranding ruikt. Haal pizza uit oven en bewonder zwart geblakerd relief. Stop pizza terug in doos. Zoek bon van pizza om in wanhopige poging te klagen bij supermarkt over slechte status pizza. Bij gebrek aan bon: leg zelf erbij neer en gooi doos en pizza weg. Klaar. Eet smakelijk.

wtf?

En wat de H is er met het template gebeurd? Hoezo deze opmaak!?? Kijk vanmiddag wel.

Oh-no!

The lamp has got to go! Lamp maakt dat ik liever depressief weer in bed wil gaan liggen aargh! Vandaag in donker gewerkt, alles beter dan THE SIGHT. Normaliter klaag ik niet over porien en puisten (altijd drie actief voor jeugdig uiterlijk), maar echt, met deze lamp zie je alles! He has got to go!

Note to self:

(note to self) Onthoud dat je geen enkel talent hebt voor het combineren van etenswaren en ingredienten. Hou je aan iets wat op een pak staat, hou je aan vooraf samengestelde groentenpakketten, hou je desnoods aan een recept, maar maak nooit, ik herhaal nooit iets dat je zelf verzonnen/samengesteld hebt. Spinazie met hutekase en macaroni, op smaak gebracht met peper, tapenade en roomkaas is geen goede combi. Sterker nog, het is niet te hachelen.(/note to self)

En toen was er licht.

De lamp in de badkamer was al een tijdje stuk. Ik kon met behulp van het keukenlicht eigenlijk nog wel onderscheiden waar alles was, dus ik vond het niet heel erg. Maar toen de klok achteruit ging en het dus donkerder was bij het opstaan, werd het allemaal lastig en moets ik op mijn werk direct naar het toilet om te zien of ik er niet toevallig raar uitzag, omdat ik dat niet meer zeker wist. Zag namelijk steeds minder in die schemerige badkamer. Dus nadat de lamp nog een week op mijn boodschappenlijstje gestaan heeft is ie gisteren aangeschaft. Hoeveel Irissen zijn er nodig om een lamp te vervangen? Eén is gebleken. Nu wordt de badkamer overspoelt door 100 watt licht, als je dat zo kunt uitdrukken. Blij mee? Valt tegen, soms is het beter als je niet alles ziet, net zoals het soms maar beter is dat je niet alles weet. Wat je niet ziet bestaat niet. Zo bestonden mijn "verwijde"porien niet, en ook mee-eters scheen ik niet meer te hebben. Daarbij dacht ik ook nog dat mijn nieuwe dagcreme vruchten afworp en mijn huid er echt jonger uit zag. Vandaag is die illusie dus keihard uiteen gespat. Omdat ik dus vind dat je het jezelf zo prettig moet maken staat er weer een lamp op mijn boodschappen lijstje. Nu een soft-tone lamp, met flatterend goud geel licht. Wat je niet ziet bestaat niet.

'kook niet.

Soms worden jarenoude clichees ineens pijnlijk waar. Zaterdag gebeurd met het "het is maar hoe je het bekijkt" clichee.

Ik stond bij de aanbiedingen, die midden in de winkel staan. Bonduelle 1-persoons blikjes waren in de aanbieding, 3 voor 99 cent. Precies twee ons groente zit erin. Alles wat je nodig hebt...Ik pakte er drie, twijfelde nog een beetje tussen snijbonen en bruine bonen. Ik dacht:"niet teveel blikjes nemen, want je moet ook wel eens koken". Maar ik kan dat dus niet. Alles wat ik maak met eigen inzicht mislukt, tenminste, het is niet lekker. Ik kan wel een verassingsei maken, en een lekker broodje, maar een maaltijd, neej laat maar zitten. Na het eten zit ik dan met een kook-kater en een afwas. Is dat het ware leven? En daar was het... "Hoezo eigenlijk?". Hoezo zou ik mezelf nog langer martelen met niet te hachelen pogingen tot het zelfstandig bereiden van een verse maaltijd? Okeej, ik kan niemand voor het eten uitnodigen, maar wat maakt dat ook uit? Scheelt alleenmaar afwas. Ik kan het niet, ik vind het ook niet leuk en beide versterken elkaar. Als ik maar goed eet, dat is belangrijk, en volgens mij kan dat ook best uit blik. Ik keek weer naar de blikjes die stonden opgestapeld. Er waren al wat gaten in de stapels geslagen, ik was niet alleen. Ik pakte er nog 3. En nog 3. Ik keen om me heen. Ik pakte er nog 3. Zo, nu had ik 12 blikjes, met een beetje mazzel genoeg voor een week of twee, maar dat was wel rekenen op buiten de deur eten. Omdat ik geen zin had om me het schompes te sjouwen liet ik het bij 12, anders had ik er meer genomen. Vanaf nu was ik iemand die niet kon koken, dat ook niet nodig vond! Een nieuw self-image! Hurrah.

Vanavond heb ik een pak roerbak groenten gebakken, en ik moet zeggen: ik kan niet koken, maar voor iemand die niet kan koken kook ik best lekker.

PS: Ik kan trouwens 1 ding wel lekker maken: pastasalade.

Geen zin.

"Geen zin, geen zin, geen zin erin!" Zingend loop ik door mijn huisje. Vrolijk boel? Nee, een geval van doorgeslagen studie-ontwijkend gedrag. "Ik kan nu niet studeren, want ik moet zingen over mijn gebrek aan zin". Dat komt er dus van. Ik had dit weekend gereserveerd om te gaan leren. Maar gisteren kwam ik er achter dat ik daar geen zin in had. Tijd voor studie-vluchtgedrag. Altijd het best geserveerd met een sociale bezigheid, hapjes en drankjes. Maar juist daar ga ik de mist in. Aangezien ik al weken krakeel dat ik moet leren, heb ik geen afspraken gemaakt, maar iedereen die ik ken is zo goed als voorzien in zijn activiteiten. Dus heb je niks te doen behalve studeren. Alleen een echte die-hard studie ontwijker weet daar raad mee; It is I. Daarom bestaat mijn studie ontwijkende gedrag nu uit liedjes zingen over het gebrek aan zin, het doorbladeren van stomme thuiswinkel catalogi, het lezen van studie irrelevante boeken, het doen van enorme bergen niet-urgente was en het schrijven van teksten over dit alles op een blog dat door niemand gelezen wordt. Het wachten is nu op de stress die toch een dezer dagen moet gaan intreden. Niks zo inventief als de mens, het leven is mooi.

A.

Het gaat goed met A. ik geloof dat hij wel gelukkig is bij mij, zeker sinds hij in een nieuwe pot staat en weer genoeg voeding krijgt. Jammer dat hij door al dat gegroei geen tijd meer heeft om aan mij te denken. Hij doet maar, the sky is the limit. Daarom merkt hij niet dat ik hem niet meer zo leuk vind. Dat ik vind dat hij een beetje saai wordt. Dat ik niet meer smelt als ik zie dat hij een nieuw blaadje heeft. Soms vraag ik me af waarom ik hem nog heb. Zou een avacadoplant gevoel hebben? Ik zou maar uitkijken als ik hem was, dinsdag is het afvaldag en hij past nog steeds in een vuilniszak.

Voor meer info over A, zie archief maart.

Locked-In Syndrome

What is Locked-In Syndrome? Locked-in syndrome is a rare neurological disorder characterized by complete paralysis of voluntary muscles in all parts of the body except for those that control eye movement. It may result from traumatic brain injury, diseases of the circulatory system, diseases that destroy the myelin sheath surrounding nerve cells, or medication overdose. Individuals with locked-in syndrome are conscious and can think and reason, but are unable to speak or move. The disorder leaves individuals completely mute and paralyzed. Communication may be possible with blinking eye movements

Iris, met de I van invalide.

En toen stapte ik mis. "Niks aan de hand", dacht ik tot dat moment. Of misschien dacht ik wel wat anders, misschien dacht ik wel:'relaxte step-les dit", want wat ik echt dacht weet ik natuurlijk niet meer. Hoe weet iemand ooit wat ie dacht op een bepaald moment? Dat weet je niet denk ik, ik denk dat je terugdenkt (ook een werkwoord waarvan ik me afvraag in welke werkelijkheid het is ontstaan) en dat je dan aanneemt dat je wel dat en dat gedacht zult hebben, iets wat je hersenen toepasselijk lijkt op dat moment.

In elk geval zag ik het niet aankomen. Ik stapte de step op, en mijn enkel boog naar buiten, terwijl ik net mijn volle lichaamsgewicht door diezelfde voet wilde laten dragen, dus dat was een vervelende samenloop van omstandigheden. Toen ik voelde dat ik pijn had in mijn enkel en naar beneden keek, zag ik nog net hoe mijn enkel weer terugkwam in oorspronkelijke positie vanuit de bizarre haaksheid die mijn voet met mijn been vormde op het moment van doorzwikken. Tenminste, ik denk dat ik dat zag, of ik dat echt zag weet ik niet zeker, misschien willen mijn hersenen een complete herinnering vormen van het geheel, en nemen ze dus maar aan dat ze dat gezien hebben. Daar heb ik een keer over gelezen (denk ik). Desalniettemin zit ik er nu mee.

Ik viel dus, dat weet ik, want ik lag ineens op de grond. Voor me stepte men lustig door. Het leek me handig om van de pijn weg te kruipen, en dat deed ik ook, jammer genoeg bleek op pijnlijke wijze dat mijn voet aan mijn been, en die op zijn beurt aan mijn romp, vastzat. Toen kreeg iemand in de gaten dat ik op de grond lag en al snel zag ik een kring met hoofden, waarvan ik zeker weet dat ik niet precies weet wat ze zeiden, want ik herinner me daar niets van. En ik weet zeker dat ze wat zeiden, want ik herinner me dat hun mond bewoog.

En nu moet ik met krukken lopen. Ik vind het vervelend, maar ik heb alweer een voordeeltje ontdekt in dat hele invalide gedoe. Eindelijk kan ik zonder schuldgevoel op de "deze plaats vrijhouden voor invaliden"plek in de bus zitten, wellicht heb ik ook weleens de mazzel dat ik iemand weg kan kijken van die plek, niet een andere invalide natuurlijk, want zò ben ik niet.

in·va·li·de1 (de ~ (m.), ~n) 1 iem. die door een gebrek beperkt is in zijn fysieke mogelijkheden => gebrekkige

Vakantie!

Alles is klaar, alles is ingeleverd, moet nog een paar cijfers terugkrijgen en dan zijn alle punten binnen. Geen school werk meer, heerlijk! De hoogste tijd dus om weer eens aan mijn lang verwaarloosde blog te werken! Of niet.....;)

PS: Als je ergens een plaatje ziet dat niet werkt, dus eigenlijk als je ergens GEEN plaatje ziet, mail dan even de datum van de post, dan zet ik het plaatje terug.

Schaap Shrek geschoren

NOS: "Schaap Shrek geschoren "
Kinderen voor Kinderen bracht ooit een liedje ten beste dat pleitte voor leuke berichten in het nieuws. Zie hier, we zijn op de goede weg :)

Gedicht voor een groen geverfde deur.

Jo knapt zijn huis op. Oker en donkerrood sieren nu zijn muren en de deuren en kozijnen zijn nu groen. Daarom:

Gedicht voor een groen geverfde deur

Om een deur groen te krijgen
Zul je de kwast ter hand moeten nemen
Loeren door je oogkieren
Heeft geen zin

Uiteraard copyright Jo Schneider.

Dan echt niet.

Als je aan je gezicht gaat voelen in de hoop dat je een pukkeltje hebt zodat je, met het excuus van een wandeling naar de spiegel om te kijken, pauze kan nemen van je tentamenstof. Dan heb je echt geen zin om te leren.

I de P loves A

Het is tussen ons begonnen toen hij nog een klein pitje was. Ik weet nog hoe hij weerloos tussen de geslachte avocado-prut lag, zijn velletje zat een beetje los. Voor de vorm in een borrelglaasje gezet. De spelden nam ie voor lief, hij was al blij dat hij een dak boven zijn hoofd had! Eigenlijk wilde ik hem weggooien, maar daar was ik te lui voor. En toen zag hij zijn kans schoon. Snel begon hij te groeien. En toen ik dat zag was mijn weke hart niet meer in staat hem bij de vuilnis te gooien. Wie kan zoveel doorzettingsvermogen in combinatie met ieniemienieworteltjes weerstaan? Dus een zak potgrond ( kleinste zak is anderhalf kilo) en een pot opgesnort. Erin gezet, kleine terugval verwacht, maar neen: Avocadoplant groeit lustig door. Trosts zwelt in mijn borstkas als ik hem daar zo zie staan, in het hoekje bij het raam. Vanwege het tegenoverliggende bouwsel komt er eigenlijk geen zon binnen bij mij, heel soms aan het einde van de dag, maar desalniettemin strekt hij zijn blaadjes fier naar het raam uit en pakt wat hij pakken kan. En soms heeft hij dan ineens een nieuw blaadje.

Tuurlijk, Avocadoplant is niet mijn eerste. Ik had al Peterselie, Basillicum en Bieslook. Maar die komen bij de Dekamarkt vandaan, in de aanbieding, en dat is toch anders. Natuurlijk krijgen ze water, dat dan weer wel, maar in ruil daarvoor moeten ze continu blaadjes afstaan. En als ze het niet trekken, koop ik toch nieuwe? Voor hen 100 anderen. Maar met Avocadoplant, met hem is het anders, hij is speciaal.

Het is niet niks, wat ik je brom. Ik kan niet zomaar wegblijven. Hij rekent op mij, hij is weerloos, hij kan niet voor zichzelf zorgen, dus ik moet voor hem zorgen. Ik kan niet zomaar als een onbezorgde jonge dame nachten achtereen bij mijn vriendje blijven slapen of in een impuls zomaar weggaan en niet denken aan dat smalle bruine stammetje. Als ik bij Redmer ben schrik ik soms wakker met op mijn netvlies een geknakte Avocadoplant, hangend tegen het raam, alsof hij hoopte dat het ochtendgloren hem redden zou. Ondraaglijk.

Dus zorg ik dat Avocadoplant altijd genoeg water heeft. Zodat hij één nachtje alleen kan blijven, maar langer niet. Hij is een dankbare gast hoor, hij groeit en groeit. Hij weet alleen niet dat als hij te ver de hoogte ingaat ik hem ga snoeien, zodat hij wat breder wordt. Ik denk ook niet dat ik hem dat vertel, beter om hem te verassen. En met de tijd zal hij dan ook inzien dat het beter is zo. Dat het voor zijn eigen bestwil is.

Irisdepirisdepoepchinees

22/03/2004 Sorry, deze link doet het niet meer, zodra ik een andere heb gevonden kun je weer klikken :) *Al surfend kwam ik een filmpje tegen waarin mensen vertellen wat hun favoriete scheldwoord is.Lekker schelden!*

Assumption is the mother of all f*** ups

Klik hier om te zien wat mijn medestudenten op de VU over mij dachten naar aanleiding van een foto van mijn kamer. Ik hoop dat het te lezen is, de kleuren zijn wat raar, ik heb geen hele goede scanner :D Tip: Als het te klein is om te lezen, kun je de foto op je computer opslaan, als je hem dan opent kun je waarschijnlijk wel inzoomen met de picture viewer.

Wij

Straks word jij zoals ik
en ik zoals jij,
dan hebben we een probleem,
want ik val niet op mij.

Mis II

Dinsdag begint neuro.

Een klein draadje

Met dat hoofd gebeurt nog eens wat.
Het gelaat ligt maar al te plat
op de vette hersenkast.
Er gebeurt vast wat.


Oh, als ooit dit pijnkistje splijt
als een vrij eetbare brij
verschijnt dan dit brein van mij
en bevlekt met gedachten de grond
maar de dood vergezeld mijn mond,
en minder dood dan wel veilig
sterft het schijnheilig

door de dood wordt ik graag overmand
ik vrees meer mijn gezond verstand
ik vrees dat leger van spinnen-
de zenuwcellen daarbinnen.
Dat vreselijke web vol webben
kan ik eigenlijk niet goed hebben...


Wat zou er bijvoorbeeld gebeuren
als twee draadjes zouden scheuren
en contact maken met elkaar
onzichtbaar, diep onder mijn haar,
terwijl ik uitwendig zo
maar in een winkel bezig ben
groente en vlees te kopen


Er knetteren geen vlammen en vonken.
Iemand zegt: is hij dronken?
Opeens zit ik voor ons huis op de stoep
met zesduizend blikken soep.
En zegt mijn tedere vrouw:
Lieverd, wat doe je nou?
Dan zeg ik: nu gaan we eten,
O nee, ik ben de soep vergeten!


Gebeurt het onder het dichten,
wie purp publiek dan inlichten
dat dit geen genialiteit
maar een purpje los is, of kwijt?
Een draadje dat de stroom opslurpt,
van murp gedachtengurpt.
Een kurpsluiting leidt tot brurp-
Brarp! Hurp! Hurp!

Leo Vroman

Mis

Soms zie ik Redmer een aantal dagen niet, omdat we geen tijd of zin hebben om elkaar te zien. Of omdat er andere dingen zijn. Maakt niets uit. Ik mijn huis, hij zijn huis, ik mijn leven (BWAAH) hij het zijne, je kent dat moderne onafhankelijke gedrag wel, sommige stellen gaan er tegenwoordig prat op, vooral LAT-stellen. Je vriendje heeft een plekje in je hart, en je mist hem niet direct als je elkaar eens een dag of twee, of drie of vier niet ziet.

Maar dan: HET BUITENLAND. Mijn vriendje is in HET BUITENLAND. Hoepla: Meteen is de hartkamer verlaten en voel je een leeg plekje, meestal voel ik het net onder mijn middenrif (voor diegenen die nu denken dat ik meer moet eten: dit blog is niet voor u). Ik mis hem, ik mis hem na één dag. Ik mis hem niet vreselijk, maar ik voel het wel: ik mis hem. Het is een beetje, maar het is er! En dat het een klein beetje is maakt het nog erger, net zo irritant als een tand in je mond die een beetje los zit; Of eruit, of vast, maar niet van dat laffe losse! De hele dag zit je met je tong tegen die tand, even voelen of hij echt los zit of dat hij toch stiekem vast zit. Zo is het met dit gevoel ook. De hele dag denk je: "Mis ik hem nou echt?"- "Ja ik mis hem echt, een beetje maar, maar je voelt het wel".

En waarom? Kan iemand mij vertellen waarom ik hem mis? Mijn hart kan niet voelen dat hij verder weg is, en waarom zou het er toe doen voor mijn verstand? Hoe kan het dat ik hem na een dag mis als ik weet dat hij in Frankrijk is, maar amper aan hem denk als hij in Utrecht is? (of in Haren, dat eigenlijk ook bijna BUITENLAND genoemd mag worden, maar dat terzijde). Dit soort dingen vult mijn hoofd met vragen? Hoe werkt dit en waarom? Dit gedrag is niet gepast voor mij oordeel ik dan snel: ik ben een stoere onafhankelijke vrouw die niet op een week meer of minder zonder haar vriendje kijkt. Sterker nog: ik heb het niet eens door dat hij er niet is, zo druk ben ik met mijn eigen, onafhankelijke, geemancipeerde leven zonder hem! Dat is al een stuk beter dan een half losse tand gevoel. HA!

Tis maar goed dat hij me belde vandaag.......

Jarig

Het is herrezen uit de vergetelheid. Jaja, het blog is toch niet opgedoekt, eigenlijk was het plan een ander blog te starten, maar de verjaardagsfoto's vroegen om openbaring aan de wereld en wie ben ik om ze dat te ontzeggen? Dus toch nog dit blog, maar in een ander jasje. De verhaaltjes over Aruba zijn nog steeds te bekijken in de archieven. Ook het berichtenbord is gebleven omdat ik weet dat jullie daar allemaal graag berichten op achter laten als jullie zijn komen kijken, en ik weet zeker dat er wel WAT mensen komen, ik heb namelijk een ingenieuze teller die dat allemaal in de gaten houdt. Ik vind het altijd leuk als jullie wat achter laten. Ik heb ook een paar keer van mensen gehoord dat ze erop keken, zelfs van mensen waar ik het niet van dacht, heel erg leuk vond ik dat.

Mijn verjaardag was echt een fantastische dag. Voor diegenen die ook van hun eigen verjaardag een fantastische dag willen maken, hier wat tips:

Van tevoren moet je zorgen dat iedereen waarvan je het wilt, weet dat je jarig bent. Nodig mensen bijtijds uit. Zorg eventueel voor carpoolregelingen wanneer nodig.

Doe alle boodschappen op tijd. Koop ook slingers en hang deze op. Let op: Ballonnen pas op de dag zelf in verband met verschrompelinggevaar! Koop ook servetten en gezellige cocktailprikkers. Mocht het gesprek stilvallen, bieden deze zaken gespreksonderwerpen of, wanneer het echt fout is, kunnen ze dienst doen als gesprekspartners/bemiddelaars.

Taart is ook erg belangrijk. Zorg dat je een taart hebt die je zelf lekker vind, maar niet te lekker, want dan loop je kans dat je de visite de taart niet gunt omdat je hem zelf wilt eten, en dat komt de sfeer niet ten goede. Wij hebben een appeltaart en een kwarktaart gemaakt, maar de appeltaart was helaas iets te lekker, wat er toe leidde dat een deel van de dag besteed is aan het maken van ingenieuze plannen om de appeltaart ongezien achterover te drukken. Dit blijkt niet makkelijk in een open keuken.

Dan op de dag zelf: zorg dat je een vriend (vrouwelijke partners zijn ook geschikt hiervoor) hebt die vreselijk lief is en het op zich neemt om de gehele dag te zorgen dat alles goed reilt en zeilt op het gebied van de innerlijke mens. Voor diegenen die nu denken dat mijn vriend een internist is die de hele dag mensen heeft opengesneden: Dit blog is niets voor u. Belangrijk ook: bedank de vriend/partner etc. op een gepaste wijze die er voor zorgt dat je ook in de toekomst op hem kunt rekenen. Bedenk wel dat op de verjaardag van de vriend, je zelf ook de handen uit de mouwen zult moeten steken, dit is een risico dat je zult moeten nemen.

Daarnaast heeft je vriend een secondant nodig, in dit geval kan een zus goed dienst doen. Zorg wel dat de vriend en de zus elkaar mogen, anders kan het zijn dat zij hun prioriteiten verleggen naar het elkaar in de haren vliegen, wat niet de bedoeling kan zijn.

Gelukkig had ik al het bovenstaande prima in orde. Ik heb een superdag gehad, en voor iedereen die er was, en die heeft geholpen: volgend jaar zelfde tijd ;) Thanks.

Informatie over de foto is te lezen door even met je muis erop te blijven hangen, wanneer je erop klikt verschijnt de foto groot in een nieuw venster.