Het is met grote droefheid dat ik jullie dit bericht breng, maar ik denk dat jullie het toch moeten weten: De Amazing Mazda is van ons heen gegaan. Ons net verworven maar al trouwe beestje is overleden. Of in elk geval in een heel zware coma. Zondag weigerde hij al ons van Moomba naar huis te vervoeren en moesten we hem al laten staan aan de kant van de weg. We dachten dat het er alleen aan lag dat de benzine op was, maar toen we maandag gewapend met wat diesel probeerden de Mazda aan de praat te krijgen en hij pertinent weigerde, wisten we dat hier meer aan de hand was…..Toen ik dinsdag van sporten terug kwam reed ik met de bus langs de plek waar de Mazda stond (en ja hij stond er nog steeds, ondanks het feit dat hij niet op slot kan, ik weet niet of dat meer zegt over de mentaliteit op het eiland of over onze fijne Mazda…), maar dit keer had de Mazda visite van een grote rode pick up truck met daarin drie potige mannen en op de pick up truck: POLIS. In pure paniek direct op de stop knop van de bus gedrukt en Redmer gebeld, maar toen ik uitstapte zag ik dat de pick up al weer wegreed (naar later bleek hebben ze aan de hand van het nummerbord de kazerne gebeld, maar Redmer zat niet op zijn plek). Redmer was net van plan om het halve uur daarop de auto naar de kazerne te slepen en daar in de hobbyshop te repareren, of in elk geval een diagnose te stellen. Gelukkig maar. Maar goed, het is niet gelukt om de Mazda te reanimeren. Gebleken is dat er een probleem is met de startmotor en repareren kost weer een paar honderd gulden. Waarschijnlijk gaan we nu weer met de Wrangler rijden die nu nog op de kazerne te koop staat.
Maar ben je op Aruba verloren zonder auto? Ik heb al eerder verteld dat fietsen mogelijk is en zelfs best aangenaam als je er van houdt om op je weg van A naar B een sportieve prestatie te leveren die niet ver ligt van de inspanning die je nodig hebt op een mountainbike parcours, en ik moet zeggen, ik vond het best leuk. Maar helaas is Redmers fiets echt te groot voor mij. Na het ritje op zijn fiets heb ik heel erge zadelpijn gehad, dus echt aan te raden is het niet.
Gelukkig hebben we nog de Arubus, je raadt het al, het openbaar vervoer per bus op Aruba. Dit zijn gewone bussen, hoewel een beetje ouderwets ( in sommige bussen moet je aan een touwtje trekken om aan te geven dat je eruit wil bij de volgende halte, maar “halte” is een ruim begrip, later meer hierover) Er zijn geen strippenkaarten, bij het instappen betaal je twee gulden en ga je door een draaihekje ( zo eentje die maar 1 kant op kan). Als je de bus uitgaat en je wilt in een andere bus betaal je opnieuw (je kunt dus niet overstappen op dezelfde kaart). Je krijgt geen kaartje, behalve als je voor 3.50 een retourtje koopt, dan krijg je een geel briefje dat je op de terugreis weer inlevert bij de chauffeur.
Op een kwartiertje afstand lopen bij ons is een bushalte. Misschien dat er dichterbij ook nog wel bushaltes zijn, maar het kan zijn dat ik die niet als zodanig herkend heb. Het is namelijk niet zo makkelijk om hier een bushalte te identificeren. In Nederland is het redelijk makkelijk. Het belangrijkste herkenningspunt is een paal met een rechthoekig geel bord erop waarop je kunt zien welke lijnen er langs die halte komen. Variabele herkenningpunten bestaan verder nog uit ijzeren staren die zogenaamd ergonomisch gevormd zijn om er met je bil op te hangen, een bushokje met daarin dienstregeling (let op: bij gebrek aan wachthokje zit de dienstregeling op de paal met het gele bord!) en op de stoep vaak een patroon van zwart/witte stoeptegels die aan geven dat de bus daar stopt. Nu, op Aruba dus niet. Ik heb hier een bushalte gezien met een hokje en daarbij een geel bord waar op staat “bushalte 12 m”. Ik heb een bushalte gezien die gewoon aan de rand van de weg was (ik wist pas dat het een halte was toen de bus daar een keer stopte) en waar zo een zelfde bord stond. Ik heb zelf een keer een halte gezien dat helemaal geen enkel kenmerk had van een halte, het was gewoon aan de kant van de weg (Let op: kant van de weg is gewoon droge zanderige geel/rode, stoepen heb je hier niet overal) Ik heb ook een keer een bushalte gezien die bestond uit een stuk stoep en in die stoep een gat met de vorm van een bushokje erin. Geen bord. Geen dienstregeling ook, maar dat heb ik nog in geen enkele bushalte gezien. De enige – voor mij aan het onbegrijpelijke grenzende – dienstregeling die ik heb gezien hangt in Oranjestad op het busstation. Het enige wat ik begrepen heb ervan is dat de bus op gezette tijden uit Oranjestad vertrekt. Volgens mij is de halte waar ik normaliter opstap is vlak na een soort remise. Vanaf de bushalte waar ik dan wacht zie ik dat de bus gaat stilstaan op een hoek vlak bij mijn halte. De bus blijft daar dan staan, en staan, en staan en staan. Ik heb wel eens meegemaakt dat de bus daar een halfuur bleef staan, ik kan niet geloven dat dat alleen maar is om gaten in de dienstregeling op te vullen. Een keer heb ik zelfs gezien dat de bus zolang bleef staan dat er ondertussen alweer een andere bus aankwam, toen ging de eerste bus maar weg, there is not enough standing-around-doing-nothing-space for the both of us here!
Maar ik mag niet klagen, ik heb namelijk nog niet verteld over de troefkaart, of beter; de troefbus! Want naast de normale bussen van Aruba bus rijden er ook nog kleine busje over het eiland. Dit zijn busjes van particulieren, die nagenoeg dezelfde routes rijden als de Arubus, maar een nog ruimere definitie van het begrip “halte” hanteren. In de mariniersmond worden deze busjes “chollerbusjes”(spreek uit tjoller) genoemd. Maar voor zover ik weet refereert het woord choller aan de magere, aan drugs verslaafde, zwervers die ’s avonds achter de havenwinkeltjes rondhangen, dus noem ik ze liever anders, maar tot nog toe nog niets pakkends kunnen verzinnen, dus voorlopig maar “busJES”of “die kleine busjes”of “particuliere busjes”hoewel dan geen kip schijnt te begrijpen wat ik bedoel. Ik heb namelijk nog geen enkele chauffeur gezien in die busjes die de naam choller eer aandoet, dus…. Suggesties voor een pakkende naam zijn welkom. Deze busjes kosten ook twee gulden of soms 1 dollar (wat goedkoper is want 1 dollar is 1.75 gulden aha!). Het zijn acht-persoons busjes. Binnenin zijn ze versierd met stickers met allerlei regels (in Spaans of Papiaments) die ik niet helemaal snap en sommigen hebben pluche op het dashboard. Je zegt gewoon tegen de chauffeur waar je heen moet of in sommige busjes zitten knoppen waar je op kan drukken en dan hoor je een belletje. Dat is het teken voor de chauffeur dat iemand eruit wil. Deze busjes komen en gaan en gaan best vaak. Meestal hoef je helemaal niet lang te wachten voor er een Arubus of een busje komt. Zo slecht is het openbaar vervoer dus niet hier. Tenminste als je de luxe hebt van een bushalte binnen een half uur lopen zoals wij :)……
Gisteren ben ik even naar Oranjestad geweest. Beetje rondgelopen en gekeken of ik een leuke nieuwe bikini kon vinden. Genoeg bikini, maar gemaakt met iets te weinig stof naar mijn smaak….. Een hoop panden in Oranjestad zijn in verschillende kleuren geverfd ( ik kan mijn vinger er niet toezetten om serieus “vrolijk gekleurd” te typen, alsof ik het over een kabouterdorpje heb). Er zijn veel pastelkleuren (zie ook foto). Ik weet niet precies waarom dat is. Ik heb ergens gelezen dat op Curaçao de huizen op verzoek van de toenmalige gouverneur in pasteltinten zijn geverfd omdat het weerkaatsende zonlicht van de witte huizen hem pijn aan de ogen deed, maar er wordt niet vermeldt of dat ook voor Aruba geldt, de meeste panden die er namelijk nu staan in het centrum van Oranjestad zijn nieuw gebouwd, dus wellicht is de reden een mengsel van traditie en toerisme ;) Het ziet r erg leuk uit, maar ik moet wel zeggen dat je door de schreeuwerige etalages het je bijna ontgaat. Neemt niet weg dat Oranjestad zeker een leuke stad is om rond te lopen en ook erg voetgangers vriendelijk :) Er zijn hier trouwens ontelbaar veel juwelierszaken in Oranjestad. Redmer zegt dat dat is omdat mensen hierheen komen om mooie glimmers te kopen. Vooral Amerikanen, die het grootste deel van de toeristenbevolking uitmaken. Ik heb wel gelezen dat er vroeger goud gevonden werd op het eiland. Voor insiders, ik vond nog wel een winkel met een leuke naam (zie foto), voor minder insiders, SAGAR is de naam van mijn life-long buzzembuddie.
Oe trouwens, gisteren en vandaag heeft het heel erg geregend hier! Het kletterde gisteren op het dak toen Redmer vertrok naar zijn werk, tenminste, dat probeerde hij, want ook met de geleende auto had hij panne....Toeval? Ik zeg niets...Binnen no time stond het blank. Het was snel voorbij, dus toen ben ik er maar even uit gegaan om het terras met de trekker droog te trekken. Vandaag begon de regen om een uur of 8 toen ik op weg was naar sporten! Daar aan gekomen regende het echt pijpestelen! Normaliter sporten we op de tennisbaan, maar nu moetsten we uitwijken naar een vergaderzaal met de afmetingen van een gemiddelde studentenkamer....Matje aan matje hebben we daar oefeningen gedaan waar je niet teveel voor met je benen of armen hoefde te zwaaien (pas op voor je buurvrouw!). Gelukkig hield de regen tegen het middaguur op! Kan toch ook niet waar zijn zeg! This is supposed to be a tropical island! Als dit soort dingen vaker voorkomen denk ik dat ik een klachtenbrief moet schrijven!
Hier zijn wat foto’s genomen op Amelina’s verjaardag. Ik heb heel veel foto’s genomen die dag, van sommige foto’s heb ik een collage gemaakt. We zijn eigenlijk de hele dag op Moomba Beach geweest, waar we lekker hebben geluncht en cocktails gedronken. ’s Avonds zijn we gaan eten in Que Pasa? Was dus weer een zware dag voor ons! De serveerster had een speciaal verjaardagsbord met het dessert erop voor Amelina met een kaarsje erop. Toen ze dat kwamen brengen was Amelina net naar het toilet (doh!). Toen ze terug kwam zag ze het bord met het brandende kaarsje erop pas toen ze weer aan tafel zat!
Tijdens de lunch kwamen er een paar hagedisjes langs, die Amelina geraspte kaas voerde, dit zie je ook op de foto’s. Op Aruba komen een paar soorten hagedissen voor. De grote hagedissen op deze foto zijn Blauw-Blauws. In het papiamentu heten deze hagedissen Bloblo (waarbij het niet moeilijk is om te raden wat dat betekent…) tenminste de mannetjes. Zoals je kan zien op de foto is de grote hagedis veel feller van kleur dan de kleine. Toch zijn ze van dezelfde soort, alleen is de grote hagedis een volwassen mannetje (Toeval? Ik dacht het niet!). De jonge mannetjes en vrouwtjes zien er uit zoals de kleinere hagedis, bruin/grijs en minder felle stippen. In het papiamentu heeft men voor de jonge mannetjes en de vrouwtjes een andere naam: Lagadishi. Deze hagedissen zijn alleseters, en eten behalve geraspte kaas dus bijna alles. Ik zal kijken of ik er in slaag ook een foto te maken van andere soorten. Ik las in een boekje over de dieren op Aruba (Nos Bestianan) dat sommige hagedissen hun staart kunnen afwerpen in een bedreigende situatie (als afleidingsmanoeuvre).
Afgelopen week heb ik mijn duikcursus gedaan. Ik zat in een klein klasje, er zat maar een ander persoon in: Al. Al komt uit Engeland en was hier op vakantie (vanavond vertrekt hij weer). Onze instructeur heette Erik, een Nederlander (hoewel ik daar pas aan het einde van de eerste dag achter kwam). Het ochtendprogramma bestond uit 3 van de 5 modules. We keken steeds een stukje video van ongeveer 45 minuten en daarna kreeg je tien vragen erover. Daarna gingen we de vaardigheden die we hadden gehad in de instructie oefenen in het zwembad dat maar 4 foot diep was, ongeveer 1.20 meter, en waar een bord boven hing: No Diving. Het was zo ondiep dat het al moeilijk was om onder water te blijven! Daar moesten we ook onze gear (de spullen die je gebruikt dus) in elkaar zetten. Verder hebben we in het zwembad geleerd hoe je je automaat (dit is het stuk dat in je mond zit en waar je dus door ademt) terugvind als die uit je mond is, hoe je je vest opblaast en weer leeg laat lopen, hoe je water uit je automaat krijgt als er water inzit (je kunt er dus gewoon keihard in blazen, dan loopt het eruit). Je kunt vanalles doen in die automaat, zelfs hoesten en spugen en boeren ?dat klinkt trouwens heel raar onder water, maar niemand schijnt het te horen, niet dat ik dat weet uit ervaring natuurlijk….). Ook laten ze dan zien hoe je water uit je masker kan krijgen enzo, wel handig, want dat loopt er altijd in! Je leert ook wat je moet doen als je geen lucht meer hebt. Naast de basisvaardigheden die je moet hebben om een beetje onderwater te kunnen zwemmen en zien enzo zijn de meeste dingen die je leert erop gericht wat je moet doen als het fout gaat. Bijvoorbeeld geen lucht dus, maar ook als je automaat ineens uit je mond is ergens achter je drijft, of je masker afgaat.
’s Middags gingen we al gelijk de open zee op! Ik was van tevoren erg nerveus over de cursus en Redmer had, om me gerust te stellen, gezegd dat je de eerste dag niet naar open water zou gaan! Maar we gingen toch. We gingen naar de Pedernalis, een oud oorlogsschip wat daar onder water ligt. Het is echter geen wrak, het zijn maar wrakstukken, maar je kunt natuurlijk duidelijk zien dat het een boot was. Ik meen dat ten tijde van de tweede wereldoorlog het Nederlandse leger de Duitse boot wilde innemen. De bemanning had 24 uur om het schip te verlaten, maar de kapitein wilde niet dat de boot zou worden ingezet tegen zijn eigen land en heeft toen de motoren loeiheet laten worden en het middenstuk vol water laten lopen. Het schip is toen ontploft en daardoor in twee stukken gebroken en jaren later toen de Nederlandse mariniers er op schoten als oefening (..?) is er nog een stuk afgebroken. Ik moet wel zeggen dat ik niet zeker weet of dat allemaal zo is gegaan, het blijven zeemansverhalen, maar de wrakstukken liggen er wel. Bij de Pedernalis is het ongeveer zeven meter diep. We gingen erin met de zogenaamde “grand stride” dat is een grote stap vooruit nemen vanaf de kant van de boot om zo te water te gaan. Dat ging allemaal goed. Ik liet de lucht uit mijn vest lopen (Of Buyoncy Control Device – buyoncy is drijfvermogen geloof ik) en langzaam zakte ik naar de bodem. Maar zoals je wellicht wel weet is de druk onder water veel groter dan bovenwater! Bovenwater is de druk ongeveer 1 bar (en dat is dan tienduizenden meters lucht die op je kop drukt), maar water is veel zwaarder dan lucht dus is de druk daar veel meer! Op tien meter is de druk al 2 bar en bij elke tien meter komt er een bar bij (ik zou nu een flauwe woordgrap kunnen maken met iets erin van “bar en boos” ofzo, maar ik zal het niet doen, het is TE flauw). Omdat je lichaam voornamelijk uit water bestaat, en water een niet-samendrukbare stof is, voel je de druk niet echt in je lichaam, behalve daar in je lichaam waar lucht zit (ik zou nu weer een flauwe grap kunnen maken en zeggen dat bij bepaalde mensen de druk op hun hoofd dus heel erg voelbaar is, maar ook dat doe ik niet). Je voelt de druk dus in de luchthoudende holtes van je lichaam, wat bedoelen ze daar mee: je sinussen en je oren. Dus je trommelvlies wordt naar binnen gedrukt (omdat de lucht erachter minder plek neemt naarmate de druk toeneemt) en dat gaat zeer doen op den duur. Maar dit kun je makkelijk voorkomen door te “klaren”. Met klaren bedoelen ze dus dat je door je neus dicht te houden en toch probeert via je neus uit te ademen, je lucht in de holtes perst, de druk wordt weer gelijk aan de binnen en aan de buitenkant en je hebt nergens last van. Enfin, ik dus naar de bodem zakken en tegelijkertijd klaren. Ging goed en ik stond op de bodem. Dat was echt een wonderlijke ervaring, ik keek naar boven en door al dat water heen zag ik de lucht. Om me heen zag ik behalve nog wat andere duikers allemaal water, het leek zo groot ( het is zo groot). Toen ineens deed mijn linkeroor zeer. Ik probeerde te klaren maar dat lukte niet meer, het deed echt heel erg zeer. Nu sta ik bekend als watje dus ik denk niet dat mensen me serieus nemen als ik dit zeg, maar het deed echt zeer! In het boek stond dat je dan weer een stukje naar boven moet gaan en dan nog eens moet proberen. Ik zwom een stukje omhoog, maar het klaren lukte nog steeds niet! Nog een stukje hoger en weer niet. Met handsignalen gaf ik aan dat ik pijn had aan mijn oor en niet kon klaren. De eerste duik heb ik ongeveer vanaf de oppervlakte meegemaakt helaas. Ik kon niet klaren en het ging steeds meer pijn doen. Na drie kwartier gingen we het water uit. Ik maakte me eigenlijk wel zorgen. Als ik niet zou kunnen klaren, zou ik niet kunnen duiken verder, zo simpel was het. Het was echt een teleurstelling en die eerste duik was ik zo druk met mijn oor bezig dat ik eigenlijk niets heb gezien onderwater, echt jammer was dat. Ik was heel erg teleurgesteld. ’s Avonds heeft Redmer warme olie in mijn oor gegoten. Mijn oor heeft best pijn gedaan ook boven water, het was gewoon geforceerd, de warme olie was wel lekker. Ik viel ook gelijk in slaap, ik was zo rozig van het duiken! En ik had een dorst! Dat komt omdat de perslucht in je tank droog is, er zit geen vocht in, zoals in normale lucht, omdat dat slecht is voor de tank, maar daar krijg je dus wel heel erg dorst van. Toen ik later onder de douche stond lukte het eindelijk mijn oor te klaren, door het andere oor en mijn neus dicht te houden en uit te ademen door mijn neus. Het leek er dus op dat de lucht de makkelijkste weg koos, via het normale oor dus, als ik die dicht had dan ging het door het abnormale oor. Leek me niet echt goed, maar in ieder geval had ik het oor geklaard. Ik dacht dat het misschien steeds makkelijker zou gaan naarmate ik het meer zou doen, dus gedurende de avond heb ik nog een paar keer mijn abnormaal klaarbare oor geklaard.
De volgende dag hadden we zo een beetje hetzelfde programma, we leerden nog wat meer vaardigheden en oefenden nog wat vaardigheden die we ’s middags gingen oefenen in zee. We hebben ook geleerd om met behulp van een tabel te bepalen hoelang je onder water mag blijven bij welke diepte als je gaat duiken (dit in verband met stikstof in je bloed) was wel nerveus, want ik was bang dat het weer niet goed zou gaan met mijn oor! ’s Middags dus weer de zee op. We gingen weer naar de Pedernalis. Via het touw waar een stuk lood aanzit, liet ik me heel langzaam zakken, het klaren ging goed! Ik hoefde niets eens mijn normale oor dicht te houden. Het was echt te gek!
We zwommen rond tussen de wrakstukken en we zagen mooie vissen. Drie hele langwerpige vissen (cornetfish) met felle paarse en gele strepen, ze leken een beetje op een uitgerekt zeepaardje maar dan een meter lang ongeveer. We hebben ook een schorpioenvis gezien, een arrow crab, hele grote scholen sardientjes. Dat was echt heel leuk, die scholen bestaan echt uit duizenden, misschien wel tienduizenden kleine zilverkleurige visjes, ze zijn denk ik drie of vier centimeter lang. Je kunt gewoon door de school heen zwemmen en dan gaan de visjes opzij en dan zit je helemaal in de school, overal waar je dan kijkt zie je die sardientjes, net of in een soort ballenbak zit, maar dan anders. We zagen ook grote papegaaivissen.
De derde dag hebben we twee duiken gemaakt, waarvan eentje bij de Pedernalis. De eerste duik echter was bij de boot Antilla. De Antilla is nog helemaal aan een stuk (in tegenstelling tot de Pedernalis, die in drie wrakstukken op de bodem ligt). De boot is ongeveer 120 meter lang en staat schuin in het water, het laatste stukje steekt een klein beetje boven water uit. Het is er ongeveer 17 meter diep. Het klaren ging goed en we zakten helemaal naar beneden. Als je nog op de oppervlakte zit en je kijkt naar beneden dan lijkt het echt heel erg diep, maar zodra je op de bodem staat en naar boven kijk lijkt het niet heel erg hoog. Het schip is echt indrukwekkend.
Ik mocht Redmers digitale camera lenen en met het onderwaterhuis kan die tot 30 meter onder water, dus ik heb een paar foto’s gemaakt. Het is trouwens onwijs lastig om foto’s te maken onder water, want het is moeilijk om goed stil te blijven hangen. Een heleboel foto’s zijn best onduidelijk geworden!Eigenlijk vond ik dat helemaal niet leuk, ik wilde graag rondkijken en niet met die camera in de weer zijn. Maar het is natuurlijk wel heel erg leuk als aandenken om foto’s te hebben van een van je eerste duiken. Bij de Antilla zagen we hele mooie vissen, we hebben er ook een hengelvis gezien, dat is dat gele ding op de foto. Hengelvissen hebben de snelste reactietijd van alle vissen. We zagen ook een hele grote schorpioenvis en een zee-egel en angelfish. En een visje dat een holletje graaft en daar zijn baby’s in bewaart. Op de boot zelf groeide allerlei koraal en zee anemonen. We zagen weer cornetvissen en een murene. Het barst daar echt van de vis.Ik heb ook een ballonvis gezien. Van de meeste vissoorten zie je er meerderen, maar de ballonvis zie je veel minder vaak, dat is wel weer leuk dan. Ik wil graag zo een plastic kaart hebben die je kunt meenemen onderwater. Daar staan alle vissoorten op en dan kun je dus zien wat het voor een vis het is. Ik wil ook graag mijn eigen snorkel en bril en flippers. Je kunt hier namelijk ook op een hoop plaatsen heel leuk snorkelen. Zondag zijn Redmer en ik gaan snorkelen bij Arashi Beach. Het is daar ook zo mooi onderwater. Echt zoals je wel eens ziet op in de Discovery of in een Fa reclame. Als je goed oplet op de kleine vissen zie je echt hele mooie dingen.
Toen we weer aan de wal waren zijn we gaan lunchen met de instructeur en de vrouw van Al en daarna hebben we het examen gemaakt en toen dat goed was gegaan kregen we ons tijdelijke PADI Open Water Diver certificaat. I am now an open water diver YES! Redmer en ik willen nu ook samen duiken gaan maken. Schijnt dat er hier aan de zuidkant ergens een grot is waar je in kunt duiken waar haaien zitten......Ik zeg: Spannend!
En Amelina die is jarig en de vlaggen hangen uit, ei, ei, ei, we zijn zo blij, Amelina die is jarig en dat vieren wij, ei, ei.Lieve Amelina, hartelijk gefeliciteerd met je 20ste verjaardag, NAF NOE
Ben nu net terug van sporten op Eagle Beach, het marine verlofcentrum hier. Is wel zweten hoor! In 30 graden een beetje als een bezetene, of in dit geval dan meer bezwetene, staan springen. Maarrrrr wel lekker om weer te bewegen en om te voorkomen dat ik, zoals Redmer placht te zeggen, dichtgroei (....). Het schijnt namelijk zo te zijn dat vrouwen over het algemeen aankomen als ze een tijd op dit eiland verblijven. Hoe vrijgezeller je bent, hoe dikker je wordt ofzo, althans dat is de mariniers theorie die ik tot nu toe heb gehoord van Redmer. Dat heeft er namelijk mee te maken dat ze A) veel drinken, B) geen vent hebben waarvoor ze het nodig vinden in vorm te blijven (as if!!) C) Ze geen sex hebben. Misschien is het leuk om eens na te gaan hoe we deze theorie aan de empirie kunnen testen, maar vooralsnog is dat een andere verhaal. Terug naar Eagle Beach en de zwoegende vrouwen aldaar. Deze zwoegende vrouw heeft een zus die vannacht om twaalf uur verjaart is en was dus pas tegen 01.30 thuis. Vanmorgen mezelf toch uit bed gesleept en om 07.20 de deur uit naar de bushalte, waar ik net een bus mijn neus voorbij zag rijden. Achteraf was dat geen punt, want ik was alsnog om 07.45 al op Eagle Beach, wat dus betekent dat ik volgende keer langer in bed kan blijven muhahaha! Aldaar was net het ontbijt bezig, dus ben ik daar maar een beetje bij gaan zitten en heb ongeveer 30 minuten appelig voor me uit zitten kijken. Ik kende ook niemand daar. Tegen 08.10 naar de tennisbaan waar de les was. Ik ken de instructrice wel, dat is Henriette, daar zijn we afgelopen vrijdag geweest om te bbq-en (ik zeg LEKKER- ik was zo vol dat we gelijk erna naar huis gegaan zijn en op bed zijn gaan liggen, alwaar ik niet op buik of zij kon liggen in verband met grote hoeveelheid eten in maag). Het was een goede les, redelijk zwaar op de spieren en nog conditiegetrained ook. Heb er gelijk weer zin an, zalk maar zeggen, dus volgende week ben ik er weer bij. Na het sporten naar Palm Boulevard gelopen (is ongeveer 30 minuten) om een broodje Subway te halen, had ik wel verdiend dacht ik zo!
Afgelopen vrijdag ben ik met Amelina in Oranjestad gaan winkelen. Winkelen hier is duidelijk niet hetzelfde als winkelen in Nederland,niet dat ik dat verwacht had natuurlijk. Er zijn een aantal filialen van grote ketens, zoals Mango en Benetton (Benetton vond ik in Nederland altijd zo een kak merk, maar als je ziet wat hier hangt bij Benetton, al die kleding schreeuwt - SEX SEX SEX!-.....Vreemd), en verder zijn er een hoop touristische boetiekjes en dan nog wat normale winkels, allemaal niet echt heel erg groot, je ziet hier niets van het kaliber Hennes, tenminste ik heb het nog niet gezien. Ohjawel: La Linda. Wat een ellende is dat zeg! Je hebt daar echt een verzameling rotzooi bij elkaar, het houdt een beetje het midden tussen een soort Wibra/Aldi achtig ding en een tweedehandswinkel. Ik moet zeggen dat een hoop winkels hier een beetje tweedehands idee hebben, vind ik tenminste. Maar goed, dat was dus La Linda. Amelina en ik gingen dus winkelen, het leven is hier goed, en daarom heeft een meisje wel eens nieuwe kleren nodig zal ik maar zeggen. Als je een boetiek binnen komt wordt er meestal niet gegroet. De aanwezige meiden zijn vaak bezig met hun eigen haar of kleren, of ze zijn aan het bellen op hun moboiele telefoon. In een winkeltje waar ze onderbroeken verkochten hebben we vijf minuten staan wachten op het bellende meisje, en zijn uiteindelijk maar gewoon beledigd weggelopen. Maar zodra je naar een rek toeloopt om te kijken staat er wel een meisje achter je. En als je verder loopt naar het volgende rek volgt ze je op de voet, en als je naar de paskamer gaat ook, ze gaat nog net niet mee naar binnen maar houdt wel trouw de wacht terwijl jij aan het passen bent. Als je iets gepast hebt en je komt eruit verwacht men dat je aangeeft of je het item wel of niet wenst te kopen. Deze brengt ze dan direct naar de kassa, de rest geef je aan haar en dan ruimt ze ze op (niet altijd maar vaak wel). Wat een misere! Ik als Hennes ganger, waar je lekker anoniem honderd dingen kan aanpassen op vervolgens 1 te kiezen of nog vaker, er geen een te kiezen. Amelina en ik lieten ons niet uit het veld slaan en lustig liepen we van het pashok de winkel weer in voor een andere kleur of maat (Amelina in vol paskamer tenue). We hebben wel een aantal boze blikken gekregen, maar ach, when in Rome do as the romans, dus we hebben dat vrolijk en al bellend genegeerd :)
Amelina is trouwens morgen jarig, we gaan eerst aan het strand liggen en dan om 5 uur met de Pelican Boat mee, die vaart dan een stukje zee op en dan is er vermaak aan boord in de vorm van vrolijke barkeepers (gangmakers voor de Amerikaanse touristen, en dan vooral de oudere dames :)) en kun je gratis drankjes nuttigen en worden er hapjes (yes yes yes!) geserveerd! Amelina kent de kapitein via via dus die heeft dat even op zijn hollands geregeld - gratis dus :)
Donderdag beginnen mijn duiklessen. Als het goed is heb ik dan aan het einde van zaterdag mijn duikbrevet. Ik vind het echt superspannend. Is wel leuk als ik het heb dan kunnen Redmer en ik samen duiken (Redmer heeft ook Padi open Water -basis en advanced). Volgende week doe ik wel even verslag van een en ander.
Zondag zijn we voor de verandering eens naar Moomba Beach gegaan in plaats van Palm Beach (jaja we staan hier vaak voor zware keuzes). Erg leuk strand. We hebben daar later ook gegegeten met Amelina en ook dat was niet slecht hoor. Ik probeerde een foto te maken waarop ook het interieur te zien was, maar dat is dus niet gelukt. Volgens mij is er over twee weken dat Beach Volley Bal toernooi waar al die nederlandse voetballers aan meedoen. Moomba heeft alleen wel het nadeel dat het zo ontiegelijk duur is. Sowieso zijn de dingen op Aruba niet echt goedkoop (behalve vlees dan, biefstuk kost hier minder dan kipfilet) maar daar gaat het echt helemaal nergens over.Ik geloof dat een Polar (veel gedronken pilsner op flesje van 0.25 lt) daar 6 arubaanse guldens is, dat is ongeveer 8 ned. guldens (minstens). Maar goed, dat mag je pret niet drukken, we zijn niet te beroerd om de koelbox vol te stouwen met een en ander als het moet hoor! Volgende week vrijdag is er trouwens weer full moon party, ook op Moomba, voorheen was dat vrij toegankelijk. Iedereen kwam dan met zijn koelbox naar dat strandje en dat was echt wel leuk, ik ben er vorig jaar een keer geweest. Nu echter is alles afgesloten en ben je na je entreegeld (10 dollar) ook nog een gedoemd om dure drankjes te kopen. Zucht :( Maar goed, ik denk dat we er evengoed wel heen gaan, het is lekker op loopafstand van ons huis, dus we sparen weer taxi uit (toch ook weer 3 polar ;)).
We hebben erg veel last van vliegen de laatste dagen. Heel gek, daarvoor niet, en nu de laatste paar dagen wemelt het ervan. Ik wordt er doodziek van. Ik begin ze te haten, sterker nog: Ik haat ze nu al. We hebben een val gemaakt van een fles, als lokmiddel zit er sinasappelsap in, want op een ochtend toen ik wakker werd zag ik twee dode vliegen drijven in het onopgedronken glas jus van de vorige morgen, maar dat ding staat er nu twee dagen en NIKS. We hebben ook van die ranzige plakstrips opgehangen, maar dat schiet niet echt op. Een paar lijkjes zijn daar terechtgekomen door dat ze er tegen aan vlogen, maar de meeste dode vliegen die erop zitten zijn er door ons persoonlijk op geplakt nadat we de vliegen met onze blote handen hadden omgebracht. Gewoon puur uit nijd. Ik heb zelfs een vlieg gezien die erop ging zitten en daarna weer vrolijk weg vloog! Als ik nu vanaf het bureautje rondkijk zie ik zeker al 20 vliegen. Ik word er een beetje moedeloos van (en haatdragend niet te vergeten!). Als ik straks naar buiten ga zal ik wat gif spuiten, NO MERCY!
Trouwens, ik zag net dat er op de site van The Paddock ook foto's te bewonderen zijn van ons op de Seventies Party, klik op de link links om naar de site van The Paddock te gaan.
AMZING MAZDA
Daar is ie dan hoor! De amazing Mazda! Redmer kon het autoloze bestaan niet meer aan en heeft dindag een auto gekocht die al enige tijd op de kazerne te koop stond (...) het is een Mazda 626, een witte. Redmer kwam me met een auto van de zaak ophalen (mooie witte Toyota) en daarmee zijn we de Mazda gaan verzekeren en daarna gaan ophalen. Ik heb nog nooit een auto gezien die zo smerig was. Overal zat stof. Ik dacht dat er geen spiegeltje in het zonnescherm aan de passagierskant zat, maar toen ik dat driftig aan Redmer vertelde en daarbij op de lege plek tikte met mijn nagel, bleek er ineens toch eentje te zijn, ONDER het stof dus. Thuis heeft Redmer de auto een wasbeurt gegegeven. Als de auto stilstaat moet je accu losgekoppeld worden. Er lekt ergens stroom, en veel ook. Redmer heeft het getest en de accu loopt in tien minuten leeg :) Wat wel mooi is is dat de ramen automatisch zijn, tenminste die aan de bestuurderskant, want die aan mijn kant kun je alleen met de hand open en dicht doen, neej niet met het hendeltje, je moet het raam vastpakken en omhoog trekken en zo gewenst, weer omlaag duwen. Laat geen waardevolle bezittingen achter in het voertuig! Maarrrrrr, we zijn mobiel en het is Amazing, van het weekend gaan we er misschien tijgerpluche in plakken om een en ander compleet te maken :)
Amelina komt vaak langs, haar werk is hier vlak om de hoek en vaak komt ze in haar lunchpauze langs. Halen we even een broodje Subway (ik zeg: lekker!) of bak ik een broodje. Is wel erg gezellig. Ik heb haar best wel gemist en het is leuk om haar weer gewoon regelmatig te kunnen zien. Af en toe komt ze ook eten, erg gezellig. Zij is ook gek van de hangmat. Vorige keer toen ze kwam eten viel ze binnen no time in slaap erin!.
|
Nou zoals jullie zien is het eindelijk gelukt om wat interessants op het LOG te krijgen. Ik zit nu in een rond huisje ergens in Noord, ik denk dat het ongeveer een doorsnee heeft van drie meter en er staan 6 pc's. Het internetten is hier iets duurder dan in dat andere internetcafe, maar het grote voordeel is dat je hier gewoon de hele pc kan gebruiken, dus alles drives en alle applicaties. De opmaak van de posts is niet zoals ik het graag zou willen, maar op de een of andere manier lukte de tweede post niet goed en moest ik ze samenvoegen. Ik hoop dat jullie er toch uit kunnen komen. Nu alleen nog even uitvinden hoe ik vanaf hier weer terug naar huis kom....
Hier begint het eerste deel dat ik vrijdag heb getypt.
De eerste week op het eiland in zon is goed bevallen hoor. Ik moet wel een beetje wennen aan het klimaat, ik denk dat ik een blaasontsteking heb (doh!) en ik heb verdacht veel pukkels ineens....Maar is van voorbijgaande aard. Heb veel handen moeten schudden deze week ("Hoe voelt het nou om officiersvrouw te zijn?" AARGH!!). Van Redmer moet ik witbrood eten en ook dat is wennen (getverdegetverdemme), maar goed, aan de andere kant moet ik ook 's ochtend pannekoeken met stroop eten, dus dat gaat dan wel weer en als hij gaat koken moet ik in de hangmat liggen (bovenste foto). Ik weet niet of ik er wel goed aan heb gedaan om naar dit eiland te komen, maar ik bijt nog wel even door....It's a dirty job but somebody's got to do it!
Redmer had in verband met mijn komst maandag, dinsdag en woensdag vrijgenomen, maar omdat donderdag hemelvaart was, en vrijdag een compensatiedag is voor de oefening op de bovenwinden (jaja, dat was zo erg dat het gecompenseerd moest worden), heeft hij dus een volle week vrij en dan nog de weekenden er om heen. Maandag moet hij weer werken. Dus, aangezien hij vakantie heeft doen we lekker veel vakantiedingen. Lekker strand, lekker film,lekker kroeg, lekker uit eten, lekker zelf koken en op terras zitten.
Gisteren hebben we de hele dag voor de kust gevaren op een catamaran. Hebben wel mazzel gehad met het weer, zonnig, verkoelend bries bij ongeveer 28 graden. Is ook niet elke dag, ohnee wacht, is hier wel iedere dag....MUHAHAHA. Meest dubieuze schipper die ik ooit heb gezien (voor we aan boord waren vroeg hij al of iemand misschien een koude pils had voor hem....) en zijn dekzwabbers winnen ook zeker geen professionaliteitsprijs, maar nadat ik even had bekeken hoelang het ongeveer zwemmen zou zijn naar de kust, en dat te doen leek, kon ik ook ontspannen op dek een dutje doen.... Iedereen nam eigen supplies mee en varen maar, denk dat we met ongeveer 24 man waren.
Zaterdag is er een seventies party in de Paddock (Kom verkleed!), en Redmer heeft het meest foute pooierpak dat er te krijgen is op dit eiland gekocht. En nu kan ik natuurlijk niet achterblijven...Ik heb het wel geprobeerd, maar hij is onverbiddelijk. We waren in La Linda (alles kun je daar kopen, behalve brood) en hij stond zich te laven aan als die vreselijke foute pakken en hoeden en mij aan te sporen om ook wat uit te zoeken om lekker in voor paal te lopen zaterdag avond. Ik dacht hem af te leiden door een rondje te gaan lopen in de zaak.Het was een flinke winkel dus ik dacht: als ik terugkom is hij wel vergeten dat hij wilde dat ik ook verkleed ga... Nee dus. Ik ben gezwicht en we hebben een stuk rood fluwele ordinaire stretch stof gekocht (zelfde materiaal als zijn vreselijke pak) en en stuk nep zebra (zelfde stof als waar zijn vreselijke pak- ik blijf het zeggen- mee is afgezet) dus daar gaan we vanavond een bijpassend jurkje in elkaar draaien met een genaaide naaimachine. Hoor net wel van hem dat hij niet in de bus wil zitten met zijn pak, valt me weer mee....
Ik ben trouwens nog spierwit, gaat echt niet heel snel, smeer me steeds in met factor 25, en hoewel ik denk dat het teveel van het goede is hou ik toch vol. Gisteren terwijl we zaten te wachten tot we aan boord mochten had ik me niet ingesmeerd met als redultaat dat mijn schouders nu wel een beetje verbrand zijn, maar het doet geen zeer. Het lezen schiet lekker op, ik heb al een boekje uit, Michael Moore's "Stupid White Men and other excuses for the state of the nation". Vol met meningen over waarom het slecht gaat met Amerika, gesteld dat het dus slecht gaat met Amerika. Staan leuke feiten in en ongeacht of je het met Moore bezig bent: het is heel grappig, jammer voor Moore die ergens midden in het boek zegt:"I am being serious! Take this book out of the humor department!!" Oe trouwens bijna vergeten, ik heb een nieuwe telefoon: Sony/Ericson T300, heb nu even geen plaatje beschikbaar maar ik kan je zeggen, tis mooi hoor!
Hier begint het tweede deel dat ik gisteren heb getypt.
Ziedaar, de belachelijke outfits van zaterdag avond. Na een hoop naaiwerk hadden we het dan toch voor elkaar om er zo belachelijk mogelijk uit te zien. En waarvoor? Toen we in de Paddock aan kwamen bleek dat behalve wij, slechts drie anderen en een halve paardenkop zich uitgedost hadden volgens het thema seventies, hoewel de paardekop meer in de categorie "animal abnormalities" viel vond ik zelf. Twee jongens hadden zich verkleed als sporters uit de jaren zeventig en dat was erg geslaagd vond ik, afro's en strakke shirtjes, compleet met foute korte broekjes en hoge sokken. Ik denk dat we ongeveer anderhalf uur hebben rondgelopen, en ik moet zeggen, ik vond het erg moeilijk om te vergeten wat ik aanhad, en ik was dan ook niet ontevreden toen we rond 01.30 naar een andere kroeg gingen, waardoor we (vanzelfsprekend) niet meer in de apenpakjes konden rondlopen...HURRAH!.
Gisteren is Redmer weer aan het werk gegaan en had ik dus mijn eerste dag ALLEEN OP HET EILAND (op die 100.000 andere mensen die hier zijn na dan ...) Amelina kwam in haar pauze langs om te eten, was wel gezellig en daarna ben ik naar het internetcafé geweest. We hebben namelijk nogal moeite om de html bestanden en foto's op het LOG te krijgen, heeft vooral te maken met de restricties op de pc's in het internetcafé en het ontbreken van een floppydrive. Bovendien heeft nog bijna niemand hier ADSL (is er nu net wel of net niet, dus als er al mensen zijn die het hebben dan zijn het er drie ofzo..) dus in een internet café heb je gewoon een inbelverbinding. (ik zeg: L-A-N-G-Z-A-A-M)
Voor de jongeren onder ons: Een inbelverbinding is wat mensen vroeger gebruikten om te internetten, het werd vooral door erg luie mensen gebruikt aangezien zelf een brief langsbrengen doorgaans sneller was dan e-mail. Maar goed, ik ga gewoon op zoek naar een PC waar het allemaal wel kan.
Na de frustraties in het internetcafé (drie keer liep de PC vast, de derde keer ben ik maar stiekum weggelopen.....) verder naar een industrieterrein(zijn nogal veel winkels daar) vlak bij Oranje stad gefietst. Fietsen op Aruba is heel wat anders dan fietsen in Nederland. Fietsen op Aruba is wat in Nederland een uitdagend weekend weg is om je grenzen te verleggen: survival dus AARGH. Fietspaden bestaan hier niet. Wel heel veel droge berm, daar kan je dan in gaan fietsen, maar is natuurlijk wel twee keer zo zwaar. Op de iets kleinere wegen die langs de hotels leiden en waar men iets minder psychopathisch rijdt kan je ook op de weg MAAR BLIJF WEL GOED RECHTS en ga op de stoep rijden zodra je een stoep ziet (nee, op Aruba is een stoep geen vanzelfsprekendheid) Enfin je begrijpt: Na tien minuten waren niet alleen mijn benen verzuurd, maar ook mijn armen en schouders. Vloog bijna over het stuur toen ik abrupt moest remmen (Redmer:"Jaja, zijn hydraulisch he, je staat gelijk stil") voor een leguaan. Ik bedoel: ze zijn van buiten al zo fel gekleurd, je wil toch niet proefondervindelijk ervaren wat er uitkomt als je er eentje onder je all terrain fietswiel krijgt? Zo halverwege de heenweg bleek dat Redmer gelijk had toen hij me had gezegd dat de fiets te groot was voor mij. Ik kreeg onwijs zere billen, omdat ik zo ver voorover moest hangen om bij het stuur te kunnen. Ben gewoon doorgefietst trouwens, na het industrieterrein nog door naar Oranjestad en toen weer terug met als gevolg dat ik vandaag maar weer alles lopend ga doen ;)
Toch vond ik het fietsen wel leuk. Het is onwijs inspannend (je hebt hier altijd wind tegen namelijk en het is warm) dus je zweet je, zoals mijn moeder zou zeggen, "het leplazerus"en ik weet niet precies wat dat betekent, maar ik kan je verzekeren, het is een vreselijk overtreffende trap. Al dat gemanoeuvreer en gedoe door de berm en over stenen en grind paste eigenlijk wel in mijn altijddurende special secret agent fantasie. Jammer dat toen ik thuis kwam Redmer er nog niet was (eigenlijk goed want hij had geen sleutel hahaha) om te zien hoe afgepeigerd en stoer ik er bij liep, ik had zelfs een soort vegen op mijn arm van smeer ofzo zag ik toen ik onder de douche stond. Ohja, het water is hier in principe koud. Dus je hebt altijd een koude douche. Tenzij je de douche een tijdje laat lopen. Dan raakt het water dat onder de grond in de leiding zat op en dan komt er water door dat boven de grond in de leiding zat doorheen. En dat is warm water. Niet dat het veel uitmaakt hier. Het is zo warm dat je geen behoefte hebt aan een hete douche.
De supermarkten hier zijn echt HUGE/GROOT/GIGANTISCH. Ja, je hebt een hoop kleine avondwinkeltjes en buurtsupertjes, maar de winkels waar je heen gaat voor je grote boodschappen zijn echt gigantisch. Wij gaan vaak naar de KONG HING (Bijna alle supermarkten hier zijn van aziatische families), maar er is ook nog een grote HONG KONG en een SUPERFOOD en nog wat van zulks. De supermarkten zijn groter dan welke supermarkt ook die ik ooit in Nederland heb gezien (niet dat dat wat zegt). Ik zal eens kijken of ik een manier kan vinden om aan te geven hoe groot het is, vraag het wel even aan Redmer, die kan wel afstanden enzo een beetje schatten en dan laat ik het nog wel weten. Trouwens, in de KONG HING hangt een bord dat je binnen niet mag filmen of fotos mag maken, dat geeft toch ook te denken nietwaar?
Ze hebben hier trouwens geen gangen volgens mij. Ik bedoel daarmee dat als je hier een huis binnengaat, je direct in de woonkamer staat. Ik denk dat een gang eigenlijk dus is om warmte binnen te houden in Nederland en dat ze het daarom hier niet hebben, maar dan snap ik niet hoe het hier zit met huizen met airconditioning. Want die willen natuurlijk de koelte binnen houden, zouden die dan wel een gang hebben? Dit vraagt om nader onderzoek! I will keep you posted!
