Vijandige overname.

Er is een samenspanning gaande tussen mijn planten. Tegen mij natuurlijk. Wie anders? Van lamp en televisie hebben ze immers geen kwaad te duchten. Als heer en meester in mijn huis ben ik de enige tegen wie het zin heeft samen te spannen. Doel is overname van mijn kamer, en het brein achter deze operatie is A. Met een ijzeren discipline en gedrevenheid groeit hij en groeit hij. Was hij vorig nog een schattig pitje met een steeltje eruit, nu torent hij dreigend boven mij uit, wat ook komt omdat hij op een kast staat, maar intimiderend is het wel.

Als ik er niet ben stookt hij Basillicum op ook groot te groeien. Basillicum doet dit trouw, sinds Peterselie en Bieslook door mij verobert zijn is A zijn enige vriend, dat schept verplichtingen. Inmiddels kan Basillicum al bijna niet meer onder het dakraam staan. Wat hij niet weet is dat hij zo zichzelf in de bladeren snijdt, want onder het dakraam is het enige plekje met zonlicht. Kennelijk heeft A hem die informatie, strategisch genie die hij is, onthouden. "Alles voor De Zaak!" riep A. tegen Basillicum, om zijn woorden kracht bij te zetten balde hij zijn grootste blad en hief hem als een vuist in de lucht. De uien in de fruitschaal hebben het ook gehoord want ook zij hebben zich aangesloten bij het verbond. Vastberaden groeien er groene sprieten uit de schaal. Et tu, allium cepa?

Ze waren zo dichtbij. Goed van vertrouwen als ik ben had ik niets door. Gaf ze nog regelmatig water. Ik faciliteerde mijn eigen ondergang! Tot vandaag. R. claimde laatst recht om A. te zien. Immers, ook HIJ had A verzorgd toen R. en ik nog samen waren! Bij nader inzien geen gek idee. Ik denk dat A. maar eens uit logeren moet, voor heel lang. En Basillicum kan gezellig mee.

Onduidelijkheid

Onduidelijkheid. Ik hou er niet van. Ik kan er niet tegen als ik niet precies weet waar ik aan toe ben. Onduidelijkheid draagt daar aan bij en is daarom slecht. Onduidelijkheid is lafheid. Durf gewoon te zeggen waar het op staat, mensen laten zwemmen in vaagheden is wreder. Zachte heelmeesters maken stinkende wonden. Of lieg, of vertel de waarheid.

Ik vind onduidelijkheid erg omdat het me onzeker maakt. Als iets niet duidelijk is, ga ik zelf verklaringen zoeken. En meestal zijn die niet in mijn eigen voordeel. Mensen doen tegen mij (in mijn gekke kleine wereldje) onduidelijk omdat ze me stom/vervelend/vermoeiend/dom/waardeloos/lelijk/onaardig vinden (omcirkel wat meest van toepassing is). En dan voel ik me rot. Daarom hou ik niet van onduidelijkheid.

Ik zoek de oorzaak van de onduidelijkheid in mijzelf. Als iets wat ik veroorzaakt heb, maar sommige mensen zijn onduidelijk tegen andere mensen omdat ze niet anders kunnen omdat ze onduidelijk zijn tegen zichzelf. Ik soms ook, ik weet niet altijd wat ik wil, of wat ik voel. Als je me dan zou vragen om dat uit te leggen zou ik het niet kunnen. Maar ik zou niet onduidelijk doen, ik zou gewoon zeggen dat ik het niet weet en dat ik je heus niet stom/vervelend/vermoeiend/dom/waardeloos/lelijk/onaardig vind. Of misschien laat ik het laatste weg, dat kan ook. Niet iedereen is gek.

It's alive!

Ze stopte even met knippen en boog naar me toe, terwijl ze me indringend aankeek zei ze samenzweerderig: "Echte liefde bestaat". Triomfantelijk keek ze me aan terwijl haar schaar verder ging met stukjes haar afknippen. "Dat geeft de burger moed!", zei ik maar. Ze was al 17 jaar met dezelfde man samen en nog steeds verliefd. "Doe mij die man", dacht ik even. Maar dat slaat natuurlijk nergens op. Echte liefde is een gezamelijk product. Of een gezamelijke inspanning. Vandaar ook de uitdrukking Making love, denk ik. Ergens was ik wel jaloers op mijn kapper. Haar triomfantelijk glimlach was veranderd in liefdevol en nog steeds te zien op haar gezicht.Ze dacht natuurlijk aan haar man, op wie ze verliefd is, nog steeds.

Dus de wetenschap van de liefde zit ernaast. Volgens de professoren die het kunnen weten duurt een verliefdheid ongeveer 3 a 4 jaar, maximaal dan. Dit is evolutionair voldoende omdat een mensenwelp vanaf een jaar of 4 relatief zelfstandig is en de man minder noodzakelijk is voor de bescherming. Loving becomes liking. Verliefdheid heeft dan zijn werk gedaan en verdwijnt van het toneel. Exit stage left. Entree verveling, sleur en wellicht haat, it has happened before.

Verliefdheid heeft dus evolutionair nut en dat wordt fysiek geregeld. If love is a drug, you're my dealer is minder metaforisch dan het lijkt.Phenylethylamine is de drugs die er toe doet. Komt van nature voor in de hersenen en is een soort amphetamine, komt ook vrij bij bijvoorbeeld skydiven. Het zorgt ook voor het vrijkomen van dopamine. Van verliefdheid raak je onder invloed. Songtekstschrijvers hebben dat al tijden door, Ooh, I get so high when I am around you baby is de spijker op zijn kop. Maar dit euforium van chemie duurt dus niet voor altijd en de bron van genot droogt op zo rond het vierde jaar van de relatie.

Maar dit deert mijn kapper niet. Een 17-jaar lange verliefdheid zegt haar veel meer dan PEA, attachment en evolutie. Zij leeft het. Echte liefde bestaat en verliefdheid hoeft niet over te gaan. Misschien hoef je dus niet met minder genoegen te nemen omdat je denkt dat het nou eenmaal zo is. Maar daar is misschien wel lef voor nodig. Wat mij weer aan een andere songtekst doet denken. You'll never get to Heaven, if your scared of getting high. Welkom lente!

Update! Een beter iemand dan ik legt uit over de liefde (let op, het is opinie!).

Out of my mind.

Het domste wat je kunt doen wanneer je ergens niet aan wilt denken is proberen er niet aan te denken. Probeer maar, als ik nu tegen je zeg dat je niet aan een ijsbeer moet denken, heb jij voor het einde van deze zin al een paar keer aan een ijsbeer gedacht. En hoe meer je dat probeert te onderdrukken, hoe erger het wordt. De aantrekkingskracht van wat niet mag. Omgekeerde psychologie. Toch is het allemaal minder spannend dan verbodenheid en verborgen dingen.

Een logisch proces ligt ten grondslag aan het irritante fenomeen van de onderdrukte gedachte. Wanneer je een gedachte probeert te onderdrukken (denk ijsbeer) gaan er twee processen aan de gang. Een proces speurt als het ware alle verboden gedachten op, en zodra ze gesignaleerd zijn worden ze door een tweede proces onderdrukt. Het zoeken is een automatisch proces, het tweede niet. En daar zit dan dus de crux. Automatische processen kosten nagenoeg geen energie. Dus het zoeken gaat door. Het onderdrukken echter, dat kost moeite, en als je moe wordt, of je bronnen drogen een beetje op, gaat dat steeds moeilijker. En dus wordt er actief gespeurd naar gedachten over ijsberen of andere verboden goederen, maar niet meer onderdrukt. Daar zit je dan met je goede bedoelingen, je wilde niet aan ijsberen denken, maar dan denk je ineens alleen nog maar aan ijsberen. In cirkeltjes vliegen ze om je hoofd heen.

Dit wetende rijst er natuurlijk een prangende vraag: Wat moet je dan doen? Wat moet je doen als je ergens niet aan wilt denken? Ik weet het niet. Momenteel heb ik een gedachte die rondwaart in mijn hoofd en mij vreselijk afleidt, dus hij moet onderdrukt. Maar het is een leuke gedachte, dus ik speel een vals spelletje: Ik probeer hem te onderdrukken, omdat ik weet dat hij dan dubbel en dwars terugkomt. En als ik hem dan heb denk ik: Het heeft geen zin om hem te onderdrukken, hij is er nu al, en verlies ik mezelf er heel eventjes in.

Ik hou mezelf voor de gek natuurlijk. Ik ga er maar van uit dat de gedachte binnenkort zijn langste tijd gehad heeft en alles weer normaal wordt. Maar voor nu is deze gedachte even mijn verboden vrucht. En hoewel ik beter weet, denk ik hem soms, en drijf ik erop weg. Gebeurt er toch nog wat spannends in mijn leven.