De laatste week is aangebroken. Cliché: De tijd vloog om. Waar ook. De tijd is echt snel gegaan. Redmer zou gelijk beginnen te roepen dat dat te maken heeft met dat we het zo leuk hebben gehad. Is waar. We hebben het heel leuk ( en ook gehad) Maar het heeft ook te maken met de dagen hier, die zijn ook korter, en alles gaat hier langzamer. Ruim dertien weken ben ik straks hier geweest. Het leek echt lang toen ik wegging: "13 weken!" zeiden mijn vriendinnen, "dat is een kwart jaar!". En toch is het zo snel voorbij gegaan. Raar begrip is tijd. Maar goed, vrijdag dus weer naar Nederland. Ik vlieg hier rond een uur of half negen weg (alleen, wel jammer dat Redmer pas volgende week woensdag gaat) en dan kom ik om 11.30 zaterdag aan in Nederland. Ik hoop maar dat ik een beetje slaap in het vliegtuig. Ik vind het niet erg om naar huis te gaan. Ik heb wel weer zin om naar school te gaan en mijn vriendinnen en familie weer te zien, en natuurlijk mijn @Home collega's ( Oh wat zijn ze heerlijk cynisch, heb je op zo'n zonnig eiland ook wel eens behoefte aan hoor!). Ik ga vandaag alvast een en ander in de koffer gooien denk ik. Redmer is de hele dag op de kazerne, aan het sleutelen. De Jeep loopt nog als een zonnetje, onze tijden van autoproblemen liggen achter ons, maar hij wil nog wat aandraaien her en der geloof ik. Ik ga vandaag lekker opruimen zodat we de laatste dagen lekker hebben om maximaal te bakken! Aks he can een tropisch eiland komt moet je wel wat kleur hebben dacht ik zo. Vorige week gedoken op een wrak voor de zuidkust, de Jane Sea. Erg imposant en mooi leven daar. Helaas konden we niet al te lang onder blijven, want op bijna 30 meter gaat je lucht snel op. Daarna een tweede duik op het Baracadera Reef gemaakt, waar we een zeeschildpad zagen! Dat was echt te gek. Ik ben nu een beetje verkouden dus dat waren denk ik onze laatste duiken hier, maar zeer de moeite waard! Wel jammer dat de camara niet mee onder water kon, er zaten haartje in de sluiting :( Oh shit, mijn tijd is op ( zit in een internetcafe) dus ik moet afronden, snel meer, wellicht vanuit Nederland. PS: De lijst is bijna afgewerkt, alleen nog parasailen!

Op het lijstje stond ook een tochtje naar de kust van Venezuela met een grote catamaran "Catpeople". Dit is de catamaran waarmee Henk van de Velde de wereld in zijn eentje mee is overgevaren. Hij is helemaal door 1 persoon te bedienen en heeft een mast van 30 meter hoog. Deze vaart dan met mensen die ervoor willen betalen (wij dus) naar de kust van Venezuela (ongeveer 25-30 km) en dan weer terug. Voor de kust van Aruba blijft hij even dobberen zodat je de sunset kunt zien.

We vertrokken bij de Paddock om 3.30 en al snel hadden we de wind in de zeilen en gingen we met een gangetje van 20 knopen ( is ongeveer 37 km per uur ofzo, en dat is best hard geloof ik :)). De zee was best ruw en we klapten op de golven als een Zodiacje. Wij zaten achterop de boot. De deinig was enorm! Golven spatten op de boot en iedereen werd zeiknat. Redmer vond het prachtig, die houdt wel van zeilen en begon gelijk de boot aan een visueel onderzoek te onderwerpen, steeds benoemend wat er allemaal wel niet opzat. Ik zei niets, maar keek strak naar de horizon. Redmer verkneukelde zich terwijl er nog een golf over ons heen spatte. Toen het er op begon te lijken dat ik mijn vriendje aan het negeren was, draaide ik mijn hoofd heel even om en zei snel:"Schat, als ik niet zoveel zeg is het omdat ik me niet zo lekker voel", en snel keek ik weer naar de horizon ( dat schijnt dan namelijk te helpen). "Wat??" riep Red, die mij niet hoorde door de wind en het geluid van de zee. Ik denk dat ik het toen nog tien minuten heb volgehouden, maar daarna kon ik het niet meer houden en spuugde zo over de achterkant van de boot heen. Tot mijn verbazing zag niemand het! Zelfs Redmer niet die toch naast mij zat. Hmm viel nog mee, wat water gedronken en ging beter. Maar de boot voer door, dus toen de kust van Venezuela in zicht kwam ging ik weer. Vreselijk, ik had ook niets in mijn buik. Intussen waren er al meerdere mensen die zich op de netten wierpen om daar tussen door even snel te spugen. Dat hielp niet echt natuurlijk. Ik dacht dat we voor de kust zouden dobberen, even een broodje eten en weer teur, maar nee: snel overstag (ofzo) en dan weer rap terug! Op de terugweg heb ik nog een keer gespuugt, ik was blij dat we stillagen. Maar toch was het wel leuk om een keer op zo een snelle catamaran te varen, zeker als je weet dat iemand dat in zijn eentjeheeft gedaan, de hele wereld om! Toen we er waren kregen we een T- Shirt, die ik naar mijn bescheiden mening wel verdiend had! Redmer vond het prachtig, gelukkig, want hij had het op het lijstje gezet. Morgen lekker onder water (duiken) bevalt mij toch beter :)

Ik heb het nog niet verteld, misschien weten enkelen van jullie het al, maar op Aruba is er geen riolering zoals wij die kennen. Gewoon omdat de grond te hard is denk ik. Op Aruba heeft iedereen ( nou ja, per eenheid) een sceptic tank, dit is een tank die niet zomaar alles klakkeloos aanneemt zou je denken, maar dat is niet zo. In tegendeel. De sceptic tank herbergt alles dat de mensen op Aruba door het toilet, de doucheput, het aanrecht spoelen en in de meeste gevallen pompt een pomp deze derrie 's nachts de plantjes in die dan vervolgens lekker groeien. Wij hadden dus misschien al een en ander moeten vermoeden (zeker als geheim agent zijnde, maar ach) toen onze plantjes er wat slap bijhingen en de bananenplant de spreekwoordelijke pijp aan Maarten had gegeven. Of toen er allerlei water onder de toiletpot vandaan kwam. Maar uit angst dat onze toilet dan twee dagen uit de roulatie zou zijn hebben wij het genegeerd. Maar vanochtend was de maat ( of sceptis tank, zo u wilt) vol. Niet leuk. In de badkamer lag water, er lag veel water en er hing een penetrante geur die dusdanig van aard was dat ik hem dit keer niet eens aan Redmer zou kunnen toeschrijven. Ik riep naar Redmer dat er wat mis was, die zelf inmiddels ook al een en ander vermoedde aangezien hij de afwas aan het afspoelen was en er geen water wegliep...Snel barricadeerden we het water enigszins met een handdoek. Toen kwam er ook uit het doucheputje iets omhoog. Het was geen water, daarvoor was het te troebel en te doorspekt met stukjes toiletpapier. Ik dacht bij mezelf:"Shit". Intussen gooiden we een paar zandzakken in de strijd en belden het verhuurbedrijf, die zo snel mogelijk iemand zouden sturen. Toen inspecteerden we de sceptic tank, die leek helemaal vol te zitten, snel de buurmensen gevraagd geen water te gebruiken. Redmer concludeerde dat de sceptic tank vol was geraakt omdat de buis waardoor gepompt wordt 's nachts waarschijnlijk verstopt zit. En alsof het niet genoeg was kwam het water ook nog eens op het terras omhoog zodat behalvde badkamer nu ook het terras onder de zooi lag en het water vanuit de badkamer de huiskamer in zijpelde en een nare lucht zich verspreidde. Zucht. Binnen een uur kwam een vrachtwagen met grote tank voorijden, die heeft er tien kuub uitgepompt, samen met de man van het verhuurbedrijf hebben we alles drie, vier keer gemopt met chloor en pinesol (desinfects and deoderizes!). Toen terras schoongemaakt. Alles weer redelijk toonbaar, toen maar snel weggegaan. Nu gaat het wel weer een beetje, maar leuk was het niet hoor!

Ik had eigenlijk willen wachten tot ik ondersteunend beeldmateriaal had voor ik melding zou maken op het log, maar nadat Redmer en ik drie uur bij een klein kuiltje in het zand hadden staan staren zonder dat er ook maar iets gebeurde, besloot ik om jullie gewoon maar te vertellen dat ik een schildpadden nest heb zien uitkomen. Helaas was Redmer er niet bij en had ik geen camera bij me, maar toch erg leuk! Op Aruba komen drie soorten schildpadden voor: Leatherback, Loggerhead en de Green Turtle. Gedurende de zomer komen ze 's nachts en 's avonds het strand op om een nest te maken om eieren in te leggen. Hoe ouder de moeder schildpad, hoe groter ze is, hoe sterker ze is, hoe dieper ze het nest maakt. Het nest is dus een soort gat in de grond en daar legt ze haar eieren in, daarna: zand erover. Het hangt een beetje van de soort af, meestal zijn er tussen de 60 en 120 eieren. Deze liggen op een diepte van minstens 60 cm. Na ongeveer 60 dagen komen de eieren uit. Ik geloof dat de baby schildpadjes er dan een dag of wat over doen om aan de oppervlakte te komen. Laat ik nou net in de buurt van een nest zijn geweest toen het uitkwam! Je kunt zien dat het uit gaat komen aan het feit dat het zand boven het nest verzakt is. Daardoor is er dus een klein kuiltje in het zand. Toen ik aankwam zag ik in dat kuiltje drie kleine zwarte flupjes, die na informeren bij de omstanders hoofdjes bleken te zijn. Na een minuut of tien zag ik dat er steeds meer beweging in het zand kwam. Langzaam kwam het eerste schildpadje (4 of 5 cm) boven de rest uit en begon naar het licht toe te lopen, in dit geval gelukkig de zon. Toen kwamen er nog 2 tegelijk en daarna 4, binnen een minuut of 5 was de kuil in het zand een schilpadjes spugende fontein geworden. Soms komen de nesten 's nachts uit en dan is er natuurlijk geen zon. Evengoed gaan de schildpadjes dan naar het licht, het licht van de beesten op het asfalt, en uit eerdere verhalen op dit log weten we dat zij geen strikt dieet hebben. Splut.

Maar de schildpadjes staan er niet alleen voor hier. Er is een flinke groep vrijwilligers die in de gaten houdt of er een nest is gelegd en als dat zo is zetten ze er een hek omheen. En als het nest te dicht bij de zee ligt verplaatsen ze het hele nest. Ze houden ook in de gaten welke nesten er uit moeten komen en als het nest helemaal leeg lijkt te zijn graven ze het uit op zoek naar de minder gelukkige beestjes die onder de flipper gelopen zijn zeg maar. Ook bij dit nest zaten weer een aantal vrijwilligers, die vlijtig bijhielden hoeveel schildpadjes al over de streep die ze in het zand hadden getrokken waren geklunsd. Een ander woord is er niet voor, het is echt gekluns. Logisch, komen net van onder de grond vandaan ( Hmm, ik vraag me ineens af of dat dezelfde reden is dat zombies in de film ook altijd zo onevenwichtig lopen...). Ze weten ongeveer wel welke kant ze opmoeten ( kan ook niet missen die zon) maar het gaat nogal met een dronkemans tred. Flippers zijn erg handig als je weet wat je ermee moet, of als ie niet dubbelgevouwen nog onder je schildje zit. De kleine kuiltjes en golfjes op het strand zijn vreselijke obstakels.Maar dapper flipperen ze voort tot ze in het water zijn. De kans van overleven is trouwens heel erg klein. Ik geloof dat 1 op de 1000 schildpadden de vruchtbare leeftijd haalt en zich ook daadwerkelijk gaat voortplanten. Vooral de kleine schildpadjes hebben het zwaar. Een snelle hap voor allerlei vogels en vissen. Hun schildjes zijn nog lekker zacht, net een soort chocotof denk ik me zo in, hard van buiten zacht van binnen, of welk ander snoepje ook in deze analogie hoort. Ondanks de trieste prognose vond ik het wel heel erg leuk om een keer te zien hoe zo een nest uitkwam en hoe de schildpad kiest voor kwantiteit (heel veel eieren, ze legt meerdere nesten) om een klein beetje kwaliteit te waarborgen. Gek eigenlijk. Je vraagt je af waarom de schildpad er niet voor kiest om minder eieren te leggen en de eieren en de baby’tjes wat meer bescherming te bieden, net als bijvoorbeeld krokodillen? Misschien is de inspanning om een nest te leggen en te bewaken (kwaliteit) groter dan de inspanning om meerdere nesten te leggen en er het beste van te hopen (kwantiteit). Ik weet het niet.

Waar we wel beeldmateriaal van hebben trouwens is het uitstapje dat Redmer en ik hebben gemaakt naar de "Tunnel of Love". Ja klinkt goed hè? Het is een onderaardse gang die maximaal 25 meter onder de grond ligt en 200 meter lang is. Voor zeven dollar krijg je een zaklamp te leen en mag je er in. Je doet er ongeveer 20 minuten over. Het is redelijk lastig begaanbaar. Her en der zijn treden uitgehakt en dat maakt het makkelijker, maar ik vond het wel leuk dat het niet zo een hapklare brok was. Beneden was het pikdonker. Eigenlijk zijn er maar weinig plaatsen tegenwoordig waar het echt helemaal donker is bedacht ik me ineens. Als je in de tunnel je lamp uitzette was het echt zwart, je zag niets. Ook niet als je ogen gewend waren. Ook om in het donker te zien heb je nog wel een klein beetje licht nodig. Hier zag je niets. Wanneer zie je nou echt niets, echt geen hand voor ogen? 's Nachts in bed heb je nog de maan. Of lampen van andere huizen. Redmer zei: Toch logisch dat je niets ziet? Ja, is ook logisch natuurlijk, maar sluiten logisch en raar elkaar uit?

Iets verder de grot in kwamen in iets wat op een soort hal leek. Hier zagen we ook vleermuizen hangen. Niet heel groot, ik denk zo groot als een flinke hamster, of een kleine rat. Wel leuk om te zien. We waren verbaasd dat er nog vleermuizen hingen, aangezien er de hele week toeristen door de grot/gang heen lopen. Er zaten ook mensen voor ons trouwens, dat moest wel want toen wij eruit kwamen hingen er weer flink meer zaklampen in het stalletje, maar wij hebben ze niet gehoord, of gezien. Aan het einde van de grot moet je een stukje een beetje klimmen om weer boven de grond te komen. Dit stond duidelijk aangegeven met een bord met daarop "exit"en een pijl omhoog, toch zijn wij dat bord gewoon gepasseerd en verwonderden ons over de moeilijk begaanbaarheid van de route tot we ons bedachten dat we misschien wel verkeerd zaten....Bovengekomen moest je een klein stukje terug lopen naar de parkeerplaats. Het was trouwens warm daar beneden! Ook veel vochtiger natuurlijk dan boven de grond, ik denk dat we in die twintig minuten een liter of twee hebben weggezweet ( vooral Redmer is er erg goed in). Het was best leuk om te doen, en niet zo vreselijk voorgekauwd. Het was alleen onduidelijk waarom het de "Tunnel of Love" heet. Volgens Redmer was dat omdat je in die tunnel ontdekken kunt of je echt van elkaar houdt, namelijk als de ene claustrofobie heeft en de ander niet, of de een dan de ander achter laat (....?). Hoe dat dan zat als je geen van beide geen claustrofobie hebt wist hij ook niet......

Amelina is trouwens woensdag weer vertrokken naar Nederland, ze is hier 11 en een halve maand geweest. Redmer en ik hebben haar weggebracht. Op het vliegveld stonden nog wat fans op haar te wachten. Ik sprak mama donderdag en die was blij dat ze weer thuis was. Amelina zelf voelt zich de hele tijd nog erg vreemd haha :)