Hup Holland, Hup!

"Het is wel leuk hoor, zo'n WK, maar je moet er wel tijd voor hebben, vooral het aanmoedigen vergt veel tijd en aandacht", aldus voorzitter VET (Vereniging Efficient Taalgebruik). Vandaag vaardigt VET een WK-taaladvies uit aan al haar leden.

Belangrijkste aanbeveling is de vervanging van " Hup Holland Hup!" door het veel kortere " Hu Ho Hu!". "Dit zou onze leden aanzienlijke in tijd kunnen schelen", aldus de voorzitter. Binnen de vereniging is nog enige onmin onstaan onder de puristen, zij pleitten voor een nog korter, en volgens hen eleganter, " H H H!". Maar gezien de fonologische overeenkomsten met " Ha Ha Ha!" is dit voorstel door het bestuur verworpen.

You go girl!

G!rlpower!

Gij zult ontploeteren

Ik ook dan? Ja ik ook een self help boek. Uit beroepsmatig oogpunt natuurlijk.... Ontploeteren!

Graties

De één zijn dood is de ander zijn download! Haal hier gratis muziek! Let op: Alleen voor privé gebruik.

Boeken

Ik heb wat boeken over die ik graag aan een goed doel wil geven, een ziekenhuisbibliotheek of gevangenisbibliotheek of weet ik veel. Maar ik weet er geen. Wie weet er wat? Mail me even....

Update babies!

Maar soms ontstaat wat moois, zoals hier....
Achterop staat: But I love her anyways.

Deze postkaart heb ik gejat van Postsecret

Pipo's

Check mij hier in de Trouw!

Update love!

Iemand had gezocht in Google naar "tegen verliefdheid" en was toen bij mijn blog uitgekomen. Specifieker, bij het stukje over verliefdheid. Arme ziel. Om deze persoon en andere onfortuinlijken tegemoet te komen heb ik de post geupdate met een extra site. Check het maar in de originele post of check hier de site die ik heb toegevoegd(let op, het is opinie!).

God is dood

Lang leve het Spaghettimonster. Al gehoord dat scheppingsleer onderwezen wordt als valide wetenschappelijke theorie in Kansas, USA? Check hier een briljante mockery: http://www.venganza.org! Ook leuk als je van bovenstaande nog nooit gehoord hebt ;)

Krakers vs Babies

Het kwam me opeens voor dat Krakers en Ongeboren Babies meer met elkaar gemeen hebben dan op het eerste gezicht lijkt. Beide zoeken een leegstaande woning om te betrekken. Beide betrekken deze woning vaak zonder vooraf goedkeuring te hebben van de beheerder. Als er wel toestemming is van tevoren dan heet dat in het geval van Krakers "antikraak", wat zoveel betekent als "Ga jij er maar in, dan kan niemand anders het kraken". Bij de Ongeboren Babies heet het "we proberen voor een kindje" wat betekent:"We neuken ons helemaal suf zodat we zwanger worden" OF In Vitro Fertilisatie en dat betekent dat er een plaatsing is.

Zowel Krakers als Ongeboren Babies kennen geen enkele vorm van reciprociteit naar de beheerder van de woonomgeving. Krakers betalen niks. Ongeboren Babies betalen ook niks, sterker nog, die teren op de gastheer als een soort parasiet. Met deze instelling hopen zij te groeien en op den duur een eigen woonomgeving te beheren. Zowel Krakers als Ongeboren Babies zijn in principe niet strafbaar.

Wel komt er vaak overleg op gang met de beheerder en de Krakers/Ongeboren Babies. Hoewel de laatsten zich vaak laten vertegenwoordigen door een zaakwaarnemer (vaak de moeder of de vader, maar soms ook een instituut als een kerk). Voordeel van Kraken is dat je bepaalde rechten verwerft. Als het pand niet in gebruik is, en jij kan er lekker wonen mag je er echt niet zomaar uitgezet worden. Voor Ongeboren Babies is het lastiger, die bouwt pas rechten op zodra hij het pand minstens 24 weken bezet heeft. Gelukkig heeft de Ongeboren Babie nog een troef achter de hand: pleitbezorgers proberen pandbeheerders bang te maken door te roepen dat uitzetting moord is. Dit argument is natuurlijk te bizar voor woorden en vindt vooral weerklank in hoeken waar mensen bepaalde boeken veel te serieus nemen. Zij vergeten waar het eigenlijk om gaat. Iemand neemt intrek in een omgeving die niet van hem is. Hij loopt de kans uitgezet te worden en daarbij overlijden is dan een risico van de Ongeboren Babie, niet zozeer van de gastheer. Wie is er nou eigenlijk de baas?

Meer over Krakers Ze noemen zich pro-life, maar zijn eigenlijk anti-choice Over uitzetting

Hypocriet

Ik HAAT giegelende meisjes van 20. Helaas is de studie psychologie het hoofdkwartier van deze kippen. Noem me maar hypocriet.

Dwars

Op vakantie zei mijn vader dat ik altijd overal dwars tegen in ging. Ik heb gezegd dat dat niet waar was.

Lila

De smerigste lila pauses zijn roze.

HP VI

Ik had het eigenlijk helemaal niet erg gevonden als Harry in dit boek het loodje gelegd had, ipv Dumbledore. Wat een vervelende betweter.

Pril

'k Heb een nieuw liefje, maar ik hou hem nog even verstopt. Is nog pril namelijk, en wil niet verpesten. Maar als ik zeker weet dat het echte liefde is vertel ik meer over hem, echt. Voor nu: Sssst.

PS: Ik zag hem gisteren weer en het was vuurwerk.

Eigenlijk.

Ik zit op mijn werk. Ik overleg, tik af, geef feedback, zet uit, jaag na, delegeer, vergader, verwerk, zet in, beheer en borg van alles.

Maar eigenlijk wil ik gewoon thuis zitten Mario Karten op mijn Game Cube.

Laat mij maar alleen.

Bij sommige mensen kun je aan hun partner zien dat ze bang zijn om alleen te zijn.

Is it me?

Ben ik nou echt de enige die vind dat als je op het knopje hebt gedrukt, je ook als eerste de trein uit mag?

A.

Ik voel me verschrikkelijk. Ik heb vandaag A. verpot, omdat ie alweer te groot gegroeid was. Maar hij heeft zo een dun stammetje. Dus ik ging kijken op het Almachtige Internet wat daar aan te doen is. Toen heb ik ontdekt dat ik hem had moeten toppen toen hij nog klein was, 25 cm. Maar dat heb ik niet gedaan. Dus nu moet het alsnog. Ik heb 10 cm geknipt, en wel 5 bladeren verwijderd. Hij is nu nog maar 70 cm. Het lijkt wel of A een joods jongetje is, dat men is vergeten te besnijden, en nu, nu hij al ruim in de puberteit zit moet het alsnog, zonder verdoving. Het ging niet eens in een keer. Ik moest twee keer knippen. Ik ben bang dat A. doodgaat. Het is waar wat ze zeggen: Je beseft pas wat je hebt als je het kunt verliezen. Ik hou van A.

OMG

Ik geloof niet in God, maar ik hoop zij wel in mij.

Babies

André Rouvoet die zegt dat de huidige abortuswetgeving hem zorgen baart, is nooit grappig.

Pipo

Ik denk dat ik maandag maar eens een hoofddoek opdoe, dan kan iedereen zien dat ik een kuis meisje ben. En dan doe ik denk ik dinsdag een keppel, dan kan iedereen zien dat ik van koosjer eten houd. En dan doe ik woensdag wel een oranje jurk, dan weten ze ook gelijk dat ik niet van geweld en alcohol hou. En dan donderdag doe ik een kruis om mijn nek, dan weet iedereen dat ik Jezus ook tof vond. En dan vrijdag, als weeksluiting, doe ik een stipje op mijn voorhoofd, zodat iedereen weet dat ik geloof dat de elephant man echt bestaat. En dan zaterdag en zondag doe ik een clownsneus op zodat iedereen ziet dat ik het niet zo serieus neem....

Monster

Ik heb (opnieuw) ontdekt dat het bedrijf waar ik werk in feite een ziekenhuis is voor terminalen, je wordt er goed verzorgd, maar je gaat er onherroepelijk dood. Eigenlijk wist ik dat al natuurlijk, maar onder de morfine van secundaire arbeidsvoorwaarden is het jezelf goed voor de gek houden.

De ontdekking zette de deur open voor het wat-moet-ik-worden-Monster. Hij heeft zich drie jaar stil gehouden, maar nu is hij in volle glorie terug, en hij is boos, heel boos: "Wat wil je nou eigenlijk worden? Wat ga je nou doen met je leven!!!??" brult ie. Ik weet niks te zeggen, behalve heel zachtjes:" Maar ik doe toch al wat.....?". Dat interesseert hem niet en hij schreeuwt:"Wat heb je nou bereikt? NiKS! Je bent een halfgare studente in een kamer met een bijbaan! Het is gewoon zielig! Opbouwen moet je, kinderen baren, huizen kopen, verzekeringen afsluiten, carriere maken!" Ik ga snel in een hoekje zitten met een dekbed over me heen, misschien ziet ie me dan niet. Koortsachtig zoek ik naar een metafoor om hem mee te lijf te gaan. Ergens in mijn achterhoofd vind ik er eentje, oud en uitgewrongen, maar misschien doet ie het nog...: "Het is niet waar je heen gaat, het is de weg ernaar toe!" gil ik. Ik hoor niks meer, als ik over de rand van mijn dekbed kijk zie ik dat het monster weg is, voor nu....

Kiss my ass

Mooning is the act of displaying one's bare buttocks by lowering the backside of one's trousers and underpants, usually without exposing the front side by bending forward. It is generally considered a rude and disrespectful or insulting act.

Rude and disrespectful? M'n reet, want je kont laten zien aan mensen is van oorsprong een religieus gebruik, en wie het doet is een goed christen.

Als in de Middeleeuwen de duivel naar de aarde kwam om de mensen te verleiden vermomde hij zich als mens. Helaas voor hem was zijn vermomming niet perfect. De billen kon hij niet nabootsen. Mensenbillen zijn uniek. Dat wisten ze in de middeleeuwen ook al. De duivel was billoos. In plaats daarvan had hij op de plek van de billen een tweede gezicht. Heksen kusten hem op zijn tweede mond (!) tijdens duivelse taferelen in het bos. Dat was voor de heksen ook fijn, want wie wil er nu beticht worden van kontkussen?

Het gebrek aan kont van de duivel is zijn zwakke plek. Laat de duivel zien dat jij wél billen hebt, en hij druipt af. Vol schaamt en afgunst. Op stormachtige nachten in Duitsland staken mannen en vrouwen hun blote kont uit hun huis om het duivelse weer te verjagen. In kerken waren etsen te zien waarop de duivel verdreven werd met blote konten. Zelfs Luther liet lustig zijn kont zien als de duivel hem 's nachts bezocht om hem te verleiden.

Het kwaad is nog altijd om ons heen. Maar ik wil niemand aanzetten tot het te pas en te onpas laten zien van zijn of haar billen. Tegenwoordig is het genoeg de duivel subtiel te herinneren aan zijn gebrek. Iemand zei ooit: It's your duty, to shake your booty! En zo is het. Al was het maar om de duivel te pesten.

Bron: Desmond Morris, Bodywatching

Insomnia

Een paar biertjes in de zon zijn een goed slaapmutsje. Maar toen ik om 22.00 rozig naar bed ging wist ik niet dat ik 4 uur later weer wakker zou worden. Ik heb een tijdje gewoeld, maar met zoveel enthousiasme dat ik het bloedheet kreeg. Die oorzaak-gevolg relatie ontging mij, dus ging ik eruit om te controleren of de kachel niet per ongeluk aan stond. Dat was niet zo, maar aangezien ik er toch uit was kon ik net zo goed even naar de wc gaan. Ik dacht na over mijn droom waarin een ex een ongeluk kreeg.

Terug in bed leek het me geen goed idee om naar het plafond te staren dus las ik een klein boekje, uit. Een uur later ging ik uit bed. Misschien dan iets nuttigs doen met mijn tijd. Veel voor te bereiden voor werk, dat gedaan. En nu is het 4.34. Zelfs mijn laptop gaat in slaapstand staan. Ik ben misselijk en ik heb hoofdpijn, ik ben moe, maar het is te vroeg om wakker te zijn en het is te laat om naar bed te gaan. Thee, iemand?

Liefdesbrief voor jou!

Voor iedereen die te lui is om zelf een liefdesbrief te schrijven, het graag generiek houdt, niet precies weet hoe de ontvanger heet, willekeurig liefdesbrieven schrijft in de hoop dat iemand ooit antwoordt, geen inspiratie heeft, vindt dat een liefdesbrief letterlijk een liefdesbrief moet zijn, anonimiteit waardeert, of gewoon graag kort en bondig is, het volgende template:

.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~
Liefste,

Ik vind je zo lief!
Wil je met mij liefde maken?
Alsjeb lief?

Liefs,
Je liefje
.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~.~

Doe er je voordeel mee.....

Superego moet dood.

Ik keek naar de lekkere man die voor me stond. Hij had een regelmatig gezicht, zonder dat het fijntjes was, zijn haar was nonchalant. Ik probeerde me voor te stellen wat er onder zijn shirt zat, zijn schouders leken sterk, de stof van zijn shirt zat daar iets strakker. Zijn mooie handen gebaarden soepel in de lucht.Hij was tegen me aan het praten maar eigenlijk was ik niet aan het luisteren. Toen keek hij me vragend aan, kennelijk moest ik iets zeggen, maar ik wist niet wat. Het was ineens heel warm. Ik glimlachte en voelde een blos op mijn wangen. Ik moest aan Freud denken. Ik weet zeker dat hij zijn Id, Ego en Superego bedacht heeft op een moment zoals toen ik daar stond, bij die man. In mijn hoofd onstond ruzie.

Het begon met een goed idee van Id, zij is van de primaire behoeftes, pleasure seeker. Ik hou van Id. Ze denkt niet aan anderen, maar ze is wel eerlijk in wat ze wil. Duidelijkheid, daar hou ik van. "Grijp hem!" riep ze. "Smijt hem op tafel, trek dat shirt van zijn lijf, maakt niet uit wat je doet, maar grijp hem!".

"Goed idee!"dacht ik maar op het moment dat ik mijn hand uitstak naar de man kwam Ego binnen stormen. Ego, lief hoor, maar wel een partypooper. "Shit" zei Id, en rolde met haar ogen. "Beter van niet" is Ego's motto. "Ik weet wat je wil, en ja, ik vind het ook een leuk idee" stak ze van wal, "maar we doen het niet. Ja het is ook lekker, maar morgen baal je er van, echt. Doe maar niks. Back away slowly". De man praatte door, ik keek hoe zijn lippen bewogen. Ze zagen er zacht uit. Ik trok mijn hand terug. Hij had niks door. Ego gooide er een schepje bovenop: "Als je gewoon wegloopt krijgt je een Milka Mjoy" fluisterde ze in mijn oor. Ego is slim, ze kent mijn zwakke plekken. Ik tilde een voet op, zette hem weer neer, stak mijn hand weer uit. "Niet naar haar luisteren, you are your own woman! Go girl!" schreeuwde Id. Ego keek haar vernietigend aan.

Op dat moment schreed Superego binnen. Ze komt niet altijd ten tonele, maar soms, als ze denkt dat Ego het niet redt komt ze versterking bieden. Superego is een zeikwijf. Id haat haar en Ego mag haar ook niet, hoewel ze altijd schippert tussen Id en haar. "Ho ho", zei ze hautain tegen Id, "Heb je dan geen Normen en Waarden?". "Wormen en Maden" zei Ego spottend maar wel zo dat Superego haar net niet hoorde. Id vloog intussen Superego al naar de keel vloog omdat dat nu eenmaal haar drang is als ze Superego ziet. Superego probeert mij altijd uit situaties te halen door te werken op mijn morele schuldgevoel. Onder Ids handen kreeg ze bijna geen lucht, maar gorgelend zei ze: "Als je toegeeft aan Id ben je een losbol en heb je geen discipline. Bovendien is wat jij wil moreel verwerpelijk! Wat zal je moeder er van zeggen?". Id zag de bui hangen en trok een teleurgesteld gezicht, met tegenzin liet ze Superego los. Altijd hetzelfde, twee tegen één.... "Sorry Id" zei ik, "Ik maak het goed met je, echt". Maar Id ging boos in een hoekje van mijn hoofd zitten en met haar vuistjes tegen de muur slaan terwijl ze "Superego moet dooooooooooood!!!" als een soort mantra herhaalde. Ego zuchtte opgelucht.

"Eeehm....Ik moet wat doen, doeg.", zei ik snel tegen de lekkere man die me nog steeds vragend aan keek. Snel liep ik weg, bang dat de ruzie weer zou oplaaien. Zachtjes dacht ik:"Id heeft eigenlijk gelijk, Superego moet gewoon dood". Helaas, niet zacht genoeg want Ego zei betweterig: "Je weet dat je dan in de problemen komt". "Schiet jij nou maar op met die Mjoy en hou je bek!" zei ik, en dat verbaaste haar zo dat ze afdroop. "Ohja!" riep ik haar dapper na, "Mocht je Sigmund zien, zeg dan dat ie een keer van de coke af moet blijven!". Ergens in een hoekje begon iemand te schaterlachen.

Mis III

Hoe kun je iets missen dat je nooit gehad hebt? Voorheen leek het me dat, om iets te missen, je eerst datgene moest hebben. Wat je niet hebt, of nooit hebt gehad, kun je niet missen. Maar zoals immmer heeft de realiteit mijn logica ingehaald. Eigenwijs als ik ben stel ik dat de realiteit ongelijk heeft, maar ok, for arguments sake: Kennelijk kun je iets missen dat je nooit hebt gehad.

Hoe kan dat dan? Heel concreet: Stel dat ik een potje jam in de kast heb, en morgen niet meer, mis ik morgen mijn potje jam. Maar stel dat ik nooit een potje jam in de kast heb gehad en morgen heb ik nog steeds geen jam in de kast, hoe kan ik dan jam missen? Vooralsnog de volgende theorie (ik zal de jam-analogie aanhouden, omdat ik nu eenmaal van stomme metaforen hou).

Stel: Ik heb geen potje jam in de kast. Maar ik wil wel heel graag een potje jam en maandenlang fantaseer ik over allerlei toepassingen met jam, met en zonder potjes. Tot zover alles prima. Maar op een dag dringt het tot mij door dat de kast veel te klein is om een potje jam te herbergen, of dat ik allergisch ben voor jam. Dan besef ik ineens dat er nooit jam in die kast zal komen te staan, en ik nooit 's morgen een broodje jam zal smeren, of yoghurt met jam zal eten. Ik besef ook dat ik nooit boos een potje jam tegen de muur zal gooien in een onredelijke driftbui, wat op zich prettig is, want dat maakt maar vlekken. En dan zie ik het lege plekje dat ik voor het potje jam had vrijgemaakt tussen de honing en de spagetti. Ik heb nooit een potje jam gehad, en het heeft er nooit gestaan, maar ik had er wel op gehoopt en in gedachten stond het potje er al (rozebottel!). Voila! Ik mis mijn imaginaire potje jam.

Als je iets graag wilt, maak je een plekje vrij, soms in je kast, soms in je huis, soms in je hart. Soms in alledrie. Als die plek dan leeg blijft, mis je datgene dat er in had gemoeten. Eigenlijk net een puzzel, het meest opvallende stukje is het stukje dat ontbreekt.

Ach, pindakaas is ook lekker.

Basillicum lost it.

De natuur overwint alles. Zelfs gevangenschap en uitzichtloosheid. Basillicum moet toch weten dat het zijn lot is om binnen bij mij te staan tot hij ofwel doodgaat wegens gebrek aan zorg, of ik hem opeet. Beide niet echt een vrolijk vooruitzicht, maar wel duidelijk, en dat is ook wat waard. Desalniettemin, hoop doet leven. Dus een paar dagen van desinteresse, of onoplettendheid, mijnerzijds en Basillicum schiet de hoogte in. Hij is heel lang geworden en helemaal bovenin, waar zijn stengel het glas van het dakraam raakt groeien sinds vandaag kleine witte bloemen. Totaal zinloos, maar ze groeien er wel. Basillicum zal nooit nagelsacht hebben. De bloemetjes blijven onbevrucht en zelfs als er al zaad uit zou komen, dan zou dat verschrompelen zonder ooit vruchtbare aarde te raken. Maar bloeien doet ie toch. Stel dat ik een lyrisch persoon was, dan zou ik zeggen: Basillicums bloei is de liefde, ook als het zinloos is bloeit ze. Zucht. Gelukkig maar dat ik niet van metaforen hou.

Vijandige overname.

Er is een samenspanning gaande tussen mijn planten. Tegen mij natuurlijk. Wie anders? Van lamp en televisie hebben ze immers geen kwaad te duchten. Als heer en meester in mijn huis ben ik de enige tegen wie het zin heeft samen te spannen. Doel is overname van mijn kamer, en het brein achter deze operatie is A. Met een ijzeren discipline en gedrevenheid groeit hij en groeit hij. Was hij vorig nog een schattig pitje met een steeltje eruit, nu torent hij dreigend boven mij uit, wat ook komt omdat hij op een kast staat, maar intimiderend is het wel.

Als ik er niet ben stookt hij Basillicum op ook groot te groeien. Basillicum doet dit trouw, sinds Peterselie en Bieslook door mij verobert zijn is A zijn enige vriend, dat schept verplichtingen. Inmiddels kan Basillicum al bijna niet meer onder het dakraam staan. Wat hij niet weet is dat hij zo zichzelf in de bladeren snijdt, want onder het dakraam is het enige plekje met zonlicht. Kennelijk heeft A hem die informatie, strategisch genie die hij is, onthouden. "Alles voor De Zaak!" riep A. tegen Basillicum, om zijn woorden kracht bij te zetten balde hij zijn grootste blad en hief hem als een vuist in de lucht. De uien in de fruitschaal hebben het ook gehoord want ook zij hebben zich aangesloten bij het verbond. Vastberaden groeien er groene sprieten uit de schaal. Et tu, allium cepa?

Ze waren zo dichtbij. Goed van vertrouwen als ik ben had ik niets door. Gaf ze nog regelmatig water. Ik faciliteerde mijn eigen ondergang! Tot vandaag. R. claimde laatst recht om A. te zien. Immers, ook HIJ had A verzorgd toen R. en ik nog samen waren! Bij nader inzien geen gek idee. Ik denk dat A. maar eens uit logeren moet, voor heel lang. En Basillicum kan gezellig mee.

Onduidelijkheid

Onduidelijkheid. Ik hou er niet van. Ik kan er niet tegen als ik niet precies weet waar ik aan toe ben. Onduidelijkheid draagt daar aan bij en is daarom slecht. Onduidelijkheid is lafheid. Durf gewoon te zeggen waar het op staat, mensen laten zwemmen in vaagheden is wreder. Zachte heelmeesters maken stinkende wonden. Of lieg, of vertel de waarheid.

Ik vind onduidelijkheid erg omdat het me onzeker maakt. Als iets niet duidelijk is, ga ik zelf verklaringen zoeken. En meestal zijn die niet in mijn eigen voordeel. Mensen doen tegen mij (in mijn gekke kleine wereldje) onduidelijk omdat ze me stom/vervelend/vermoeiend/dom/waardeloos/lelijk/onaardig vinden (omcirkel wat meest van toepassing is). En dan voel ik me rot. Daarom hou ik niet van onduidelijkheid.

Ik zoek de oorzaak van de onduidelijkheid in mijzelf. Als iets wat ik veroorzaakt heb, maar sommige mensen zijn onduidelijk tegen andere mensen omdat ze niet anders kunnen omdat ze onduidelijk zijn tegen zichzelf. Ik soms ook, ik weet niet altijd wat ik wil, of wat ik voel. Als je me dan zou vragen om dat uit te leggen zou ik het niet kunnen. Maar ik zou niet onduidelijk doen, ik zou gewoon zeggen dat ik het niet weet en dat ik je heus niet stom/vervelend/vermoeiend/dom/waardeloos/lelijk/onaardig vind. Of misschien laat ik het laatste weg, dat kan ook. Niet iedereen is gek.

It's alive!

Ze stopte even met knippen en boog naar me toe, terwijl ze me indringend aankeek zei ze samenzweerderig: "Echte liefde bestaat". Triomfantelijk keek ze me aan terwijl haar schaar verder ging met stukjes haar afknippen. "Dat geeft de burger moed!", zei ik maar. Ze was al 17 jaar met dezelfde man samen en nog steeds verliefd. "Doe mij die man", dacht ik even. Maar dat slaat natuurlijk nergens op. Echte liefde is een gezamelijk product. Of een gezamelijke inspanning. Vandaar ook de uitdrukking Making love, denk ik. Ergens was ik wel jaloers op mijn kapper. Haar triomfantelijk glimlach was veranderd in liefdevol en nog steeds te zien op haar gezicht.Ze dacht natuurlijk aan haar man, op wie ze verliefd is, nog steeds.

Dus de wetenschap van de liefde zit ernaast. Volgens de professoren die het kunnen weten duurt een verliefdheid ongeveer 3 a 4 jaar, maximaal dan. Dit is evolutionair voldoende omdat een mensenwelp vanaf een jaar of 4 relatief zelfstandig is en de man minder noodzakelijk is voor de bescherming. Loving becomes liking. Verliefdheid heeft dan zijn werk gedaan en verdwijnt van het toneel. Exit stage left. Entree verveling, sleur en wellicht haat, it has happened before.

Verliefdheid heeft dus evolutionair nut en dat wordt fysiek geregeld. If love is a drug, you're my dealer is minder metaforisch dan het lijkt.Phenylethylamine is de drugs die er toe doet. Komt van nature voor in de hersenen en is een soort amphetamine, komt ook vrij bij bijvoorbeeld skydiven. Het zorgt ook voor het vrijkomen van dopamine. Van verliefdheid raak je onder invloed. Songtekstschrijvers hebben dat al tijden door, Ooh, I get so high when I am around you baby is de spijker op zijn kop. Maar dit euforium van chemie duurt dus niet voor altijd en de bron van genot droogt op zo rond het vierde jaar van de relatie.

Maar dit deert mijn kapper niet. Een 17-jaar lange verliefdheid zegt haar veel meer dan PEA, attachment en evolutie. Zij leeft het. Echte liefde bestaat en verliefdheid hoeft niet over te gaan. Misschien hoef je dus niet met minder genoegen te nemen omdat je denkt dat het nou eenmaal zo is. Maar daar is misschien wel lef voor nodig. Wat mij weer aan een andere songtekst doet denken. You'll never get to Heaven, if your scared of getting high. Welkom lente!

Update! Een beter iemand dan ik legt uit over de liefde (let op, het is opinie!).

Out of my mind.

Het domste wat je kunt doen wanneer je ergens niet aan wilt denken is proberen er niet aan te denken. Probeer maar, als ik nu tegen je zeg dat je niet aan een ijsbeer moet denken, heb jij voor het einde van deze zin al een paar keer aan een ijsbeer gedacht. En hoe meer je dat probeert te onderdrukken, hoe erger het wordt. De aantrekkingskracht van wat niet mag. Omgekeerde psychologie. Toch is het allemaal minder spannend dan verbodenheid en verborgen dingen.

Een logisch proces ligt ten grondslag aan het irritante fenomeen van de onderdrukte gedachte. Wanneer je een gedachte probeert te onderdrukken (denk ijsbeer) gaan er twee processen aan de gang. Een proces speurt als het ware alle verboden gedachten op, en zodra ze gesignaleerd zijn worden ze door een tweede proces onderdrukt. Het zoeken is een automatisch proces, het tweede niet. En daar zit dan dus de crux. Automatische processen kosten nagenoeg geen energie. Dus het zoeken gaat door. Het onderdrukken echter, dat kost moeite, en als je moe wordt, of je bronnen drogen een beetje op, gaat dat steeds moeilijker. En dus wordt er actief gespeurd naar gedachten over ijsberen of andere verboden goederen, maar niet meer onderdrukt. Daar zit je dan met je goede bedoelingen, je wilde niet aan ijsberen denken, maar dan denk je ineens alleen nog maar aan ijsberen. In cirkeltjes vliegen ze om je hoofd heen.

Dit wetende rijst er natuurlijk een prangende vraag: Wat moet je dan doen? Wat moet je doen als je ergens niet aan wilt denken? Ik weet het niet. Momenteel heb ik een gedachte die rondwaart in mijn hoofd en mij vreselijk afleidt, dus hij moet onderdrukt. Maar het is een leuke gedachte, dus ik speel een vals spelletje: Ik probeer hem te onderdrukken, omdat ik weet dat hij dan dubbel en dwars terugkomt. En als ik hem dan heb denk ik: Het heeft geen zin om hem te onderdrukken, hij is er nu al, en verlies ik mezelf er heel eventjes in.

Ik hou mezelf voor de gek natuurlijk. Ik ga er maar van uit dat de gedachte binnenkort zijn langste tijd gehad heeft en alles weer normaal wordt. Maar voor nu is deze gedachte even mijn verboden vrucht. En hoewel ik beter weet, denk ik hem soms, en drijf ik erop weg. Gebeurt er toch nog wat spannends in mijn leven.

Dat dus

Dat ik merk dat ik geirriteerd ben. Ineens. Dat ik niet weet waarom. Dat alles vlak ervoor nog goed leek. Dat ik om mee heen kijk. Dat de kast er nog is, hetzelfde buro, dezelfde boeken. Dat die me normaal blij maken, dat ik ze nu stom vind. Dat de wereld feitelijk hetzelfde is, met als enige verschil dat ik haar nu haat.Dat dezelfde nummers spelen op mijn computer. Dat ik die eigenlijk uit het raam zou willen gooien en dat ik, als ik terug kom van de gang alleen maar slaan wil met de deur.

Dat ik ga zitten en niet weet wat er aan de hand is. Dat ik nog een wanhopige poging doe om alles te beredeneren. Dat ik er wat theorie op probeer los te laten: in te denken dat het allemaal maar neurotransmitters zijn. Dat het hormonen zijn. Dat de steen in mijn buik slechts een fysieke sensatie is, dat ik er niet teveel waarde aan moet hechten. Dat ik als laatste poging diep in- en uitadem. Dat het niet helpt. Dat ik moet huilen.

Dat dus.

Chunky?

Een Kit Kat Chunky Mini. Is dat niet een contradictie in termen? (Of een contradictio in terminis.) Is dat een goede gespelde uitdrukking?

Het valt mee.

De status tot nog toe:

Twee stukken taart.
Drie koppen thee.
Drie verjaars-smsjes.
Eén digitale kaart.
Eén voorgedragen verjaarsgedicht op mp3.
Twee slingers.
Drie telefonische felicitaties.

Alleen wakker worden op je verjaardag is HEEL goed te doen :)

Jarig

De hagel slaat tegen de ramen en Elvis vraagt of ik me eenzaam voel. Een beetje. Over minder dan drie uur ben ik jarig. Niet dat dat nieuw is, ik ben meestal rond deze tijd jarig en heb het al vaker meegemaakt. Maar als ik morgen mijn ogen open doe, is een van de eerste dingen die ik zie, dat er niemand is, ik denk dat dat voor het eerst is. Geen ontbijt op bed, geen zingende moeders, geen kussende minnaar. Hoe zou dat zijn? Ik zal het zien morgen.

Dus over minder dan drie uur ben ik jarig. Leeftijd. Een indicatie van wat ongeveer je positie is op de levenslijn van school, studie, werk, settlen, kinderen, half werken, pensioen, dood. Dus voor mij zou dat zijn: werkend, goede baan, gesetteld, denkt aan kinderen.

En over minder dan drie uur ben ik jarig. Ik heb een goede baan, maar part-time. Ik studeer nu pas (maar met liefde!), ik ben ontsnapt aan gesettled zijn en kinderen hebben volgens mij geen toegevoegde waarde (vooralsnog, ouders, ik weet dat jullie er anders over denken, en is maar goed ook!). Ik ben voorbij de zelfkastijding die er voor zorgde dat ik mijn eigen leven moeilijk, streng en sober (maar wel moreel hoogstaand!) maakte. Ik doe wat ik wil en ik wil wat ik doe. Ik ben tevreden.

En over minder dan drie uur ben ik jarig. Weer een jaar overleefd! Hoera!

Praktisch

Lijkt mij wel lekker warm in de winter, zo'n hoofddoekje.

De Kettingzaag Methode®

Heb jij dat ook? Van die dagen dat je opstaat en merkt dat je lontje voor die dag niet met het blote oog waarneembaar is? Dat je 's ochtends al weet dat de dag gevuld zal zijn met een keur aan driftbuien, die je allemaal moet onderdrukken maar waarvan er toch weer een paar weten te ontsnappen met behulp van een sarcastische opmerking? Dat zijn dagen die veel van een mens vergen.

Gelukkig is er een oplossing voor mensen zoals jij en ik die zich soms kapot irriteren: De Kettingzaag Methode®. Je moet het geprobeerd hebben om te weten dat het geen utopie is, ook jij kan van je ergernis afkomen met deze beproefde methode! Het werkt als volgt:

Ergernis komt op. Het bloed begint naar je hoofd te stromen, je wordt al bozig en het venijn komt als een clusterbom neer in je bewustzijn. Vaak is het in deze fase dat je beseft dat jouw wereld een stuk relaxter zou zijn als de persoon die je zo irriteert dood was. Dus tijd voor interventie: De Kettingzaag Methode®. Haal tevoorschijn een imaginaire kettingzaag, verkrijgbaar bij de betere imaginaire ijzerhandel. Start hem met een fikse zwiep aan de startkabel. Stel je je doelwit voor, en stel jezelf voor met de kettingzaag. Stel je voor hoe je met de kettingzaag een arm eraf zaagt (let op: wel de arm van de ander, NIET je eigen arm!). Imaginair bloed spat op de vloer. Evalueer nu je irritatie niveau. Nog te hoog, zaag dan nog een arm eraf. Voel hoe de stress en ergernis uit je wegstroomt, gelijk het imaginaire bloed dat uit je imaginaire slachtoffer sijpelt. Evalueer. Nog steeds te hoog, doe nog een been of ledemaat naar keuze tot serene rust is bereikt. Stop de imaginaire kettingzaag weg. Let op: Altijd pas opruimen als de bladen volledig tot stilstand zijn gekomen, anders gebeuren er ongelukken. Succes!

Tip: Het openzagen van buiken en dergelijke is niet aan te raden, tenzij de ergernissen buitensporige proporties aannemen. In de meeste situaties heb je genoeg aan 1 of 2 armen. Zorg wel dat je goed visualiseert, populair zijn altijd de fonteinachtige sproeisels bloed bij slagaderlijke bloedingen.

Poker.

Soms is het leven net een kaartspel. En de meest gelukkige spelers zijn zij die spelen met de hand die ze gedeeld is, zonder te blijven hangen in beschuldigingen dat het dek gestoken is, de deler oneerlijk, of de regels van het spel anders zouden moeten zijn. Maar wat als je dat kennelijk niet doet? Je staart in je kaarten en je bent boos. Heel boos. Of heel verdrietig. En je merkt niet dat het spel verder gaat, en je mist misschien wel een kans om te winnen. Want jij staart in je kaart, en vraagt je verbitterd af waarom je niet dat hebt wat je wilde.

Dus: Je zet je beste pokerface op, je grijnst en doet of je de beste kaarten van de wereld hebt. Je geeft jezelf een trap onder je booty en vermant je. Je kijkt de rest van de spelers ijskoud aan en doet alsof er niets aan de hand is. Je bluft, en het redt je. Losers zijn er al genoeg.

Spijt.

Hoe ouder je wordt, hoe meer clichés waar blijken te zijn. "Komt tijd, komt raad", "Al is de leugen nog zo snel, de waarheid achterhaalt haar wel" en "de soep wordt nooit zo heet gegeten als hij opgediend wordt". Allemaal wel eens aan den lijve ondervonden. En altijd is het mosterd na de maaltijd. Maar laatst eentje op voorhand bevestigd gezien, op school nog wel. Kijk, dat is dus handig.

Vast wel eens gehoord: "Heb geen spijt van de dingen die je doet, heb alleen spijt van wat je niet gedaan hebt". Blijkt waarheid als een koe, wetenschappelijk bewezen en statistisch significant. Uit onderzoek is gebleken (altijd handige opnening om argumenten kracht bij te zetten) dat mensen (in het algemeen, uitzonderingen hoeven zich niet bij mij te melden, ik weet dat julllie er zijn) op korte termijn spijt hebben van wat ze doen, en op lange termijn balen van wat ze niet gedaan hebben. Voorbeeld zou kunnen zijn: "Had ik gisteren maar niet zoveel gezopen" (actie) VS "Was ik vroeger maar wat vaker uit mijn plaat gegaan in plaats van thuis te zitten mokken" (passiviteit).

Dus moraal: Overal waar je nu van baalt, boeit niet. Gaat voorbij. Maak maar lekker fouten, de spijt beklijft niet. Maar hoedt je voor het nalaten. Zorg dat je doet wat je wil en moet doen, anders lig je straks je laatste happen lucht te verspillen met spijt, spijt over wat je had kunnen doen in je leven. Spijt van de liefde die je hebt laten gaan, de kans die je niet gegrepen hebt en de studie die je niet hebt gevolgd. En met je laatste adem vorm je nog een laatste woord: Shit.

Leuk en minder leuk.

Leuk: De hele godganse avond met een dekentje op de bank darten kijken.
Minder leuk: In slaap vallen voor de beslissende set.

Gehoord op SBS6 om 00:39 .

"Scoor een lekker wijf in tweeduizendvijf!" Catchy.

Boek en ik.

Kennelijk was ik nog niet klaar voor wat Boek mij te bieden had. Toen ik hem net had, had ik hem al vluchtig doorgelezen, in een sprinttempo scande ik zijn binnenste, en nam aan wat er stond, en vergat het weer. Ik was in hem teleurgesteld, dat hij me niet bracht wat ik verwachtte. Hij bleef een tijdje in de kast. Zijn leuke voorkomen redde hem van de vergetelheid.

Een week geleden besloot ik hem nog een kans te geven. Ik wist toen nog niet dat ik eigenlijk mijzelf in de herkansing gooide. Dat ik nog een keer mocht proberen om de essentie van de letters op de pagina's te vatten. In de trein gebeurde het. Middenin begon ik. Ik keek niet, ik las, ik begreep. En ik voelde. Daar was het. Een opgewonden gevoel kroop mijn buik in, de vlinders werden wakker. Eerst voorzichtig, maar met elk woord begonnen ze ontstuimiger te fladderen. Boek had mij in de herkansing weten te boeien. Ik las verder. Meer. Ik wilde meer! Het gevoel in mijn buik werd heftiger, ik wilde aan iedereen voorlezen wat er stond, ik wilde roepen: "Woohoo! Kijk dit boek nou!", maar de trein was vol en schaamte won het van opwinding. Ik zakte achterover en zuchtte, omdat ik wist dat in dit begin het einde van de opwinding besloten lag. Het was een fling, ik wist al dat het voorbij zou gaan, dat ik straks aan het einde van zijn latijn zou zijn. En dat hij me dan niet meer boeit. Maar voor nu geniet ik van hem. Ik ben op Boek.

The happy omen.

Ik wilde darten kijken vanavond maar moest uit eten, prompt belde disgenoot vanmiddag af. Bij het boodschappen doen werd ik bij geen enkel schap overvallen door verlammende twijfel. Thuis roerbakte ik groenten met rijst, het was zowaar lekker. Mijn spelcomputer en de kachel staan aan. Ik ben vol en tevreden. 2005 wordt een fantastisch jaar.

Wie zei ook alweer.....

Change what you can, accept what you can't.

Gevonden:
Reinhold Niebuhr's serenity prayer:
God, grant me the serenity to accept the things I cannot change, courage to change the things I can, and wisdom to know the difference.

Voornemens

Ik vind dat je geen voornemens moet hebben. Je iets voornemen is uitstel, en van uitstel komt afstel. Je moet je geen dingen voornemen, je moet dingen doen.

Anything to sell

Gisteren heb ik het meest bizarre compliment ooit van een verkoopster gekregen. Ze probeerde me een broek met een lage taille te verkopen. Ik kwam het pashokje uit en ze zei: "Jij hebt ook zo een mooi lang bovenlichaam". De broek hangt er nog.

Avant garde.

Het is nu 3 uur 's middags, in Australie is het allang 2005. Eigenlijk lopen we weer achter de feiten aan.

Wat ga je doen met de feestdagen?

Fijn hoor die feestdagen. Hebben we tenminste weer iets om over te praten.

En nu stil!

Mijn hoofd is een fabriek. De hele dag wordt er van alles geproduceerd. Op een lopende band gaat dat dan naar buiten. Flap flap flap! De hele dag flap ik er van alles eruit. Dingen die ik meen, dingen die ik niet meen, dingen die vindt, dingen die ik me herinner, alles komt in een soort continue stroom door mijn mond naar buiten. Dat moet ook, want het moet blijven bewegen. Als er iets vlak voor de uitgang blijft liggen wordt het daarachter een zooitje en krijg je file vorming. Een lopende band moet ook niet stilstaan, daar komt rotzooi van. En zo laat ik de hele dag die tirade maar gaan, verzetten heeft weinig zin.

Soms zie ik net op tijd dat er iets op de lopende band op weg naar buiten toe is dat niet kan, of dat niet mag, of niet gepast is, of kwetsend, of te eerlijk. Snel probeer ik dan te voorkomen dat ook dit product de wereld in flapt. Langzaam komt de band tot stilstand en de boel stagneert. De lopende band moet worden stopgezet en het afgekeurde product moet worden verwijderd. Dan is het even stil.

Ijdele hoop.

Ik heb vier dagen gewacht. Vier dagen thuisgekomen met de hoop dat ie weg was. Vier keer ben ik teleurgesteld. Vier dagen lang kwam er niemand om de afwas te doen. Nu heb ik het maar zelf gedaan.

Ik hoop dat degene die komt stofzuigen wèl komt opdagen.....

Suiker.

Mmmmmmm, ik hou van Suiker. Ik hou van veel Suiker. Ik hou van Suiker tot je hem niet meer kan zien, en zelfs dan wil ik meer. Ik hou van chocola (suikerbom) en ik hou van cracottes met jam, ik hou van koekjes die je in je thee kan dopen (thee met melk en suiker), ik hou zelfs van slagroom op mijn tomatensoep. Jum!

Maar de liefde is onbeantwoord. Suiker houdt niet van mij. En op een passief agressieve manier laat ie dat merken ook. Langzaam neemt mijn behoefte aan hem toe en toe, en vervanger Zoetstof (ook lekker maar heeft niet dat echte van Suiker) kan me niet bevredigen. Hoe meer ik hem neem, hoe ongezonder ik wordt, en misschien straks zelfs wel ineens als een gek ga groeien of nog erger diabetes krijg. Dat komt door Suiker, die ligt op de loer, om straks ineens toe te slaan.

Was Suiker maar wat eerlijker. Maakte hij maar dat ik van hem ging walgen, dat ik hem niet meer wilde. Maar dat doet ie niet. Hij blijft lekker en iedere keer weet ie me weer te verleiden. Het vlees is zwak. Such sweet misery.

Knopen doorhakken..

..hoeft pas als je bij het touw staat.

Babypop

Vroeger had ik een babypop. Ze had een zacht lijf en een hoofd, armen en benen van plastic. Ze mocht niet mee naar Marokko want dan zouden ze haar opensnijden bij de grens. Tenminste dat zei mijn moeder.

Speciale feature op deze pop waren haar ogen met echte oogleden en wimpers. Was ze in verticale positie dan waren de ogen open, was ze horizontaal, dan dicht. Net echt dus.

Ben zelf ook zo. Als in horizontale positie vallen ogen dicht. Sterker, mechaniek werkt bij mij niet feilloos: zelfs als in bijna horizontale positie vallen ogen dicht en ik in slaap. Waarom is dit? Waarom val ik gewoon zo maar in slaap? Soms val ik ook in verticale positie in slaap. Heb geen narcolepsie, maar gewoon vaak zin om lekker dutje te doen. En ook als geen zin vallen ogen vaak dicht. Aargh ben slecht functionerende babypop!

Verbeterde houdbaarheidsdatum.

Eerst wisten ze niet tot wanneer de melk houdbaar was. Zetten ze er zomaar wat op, want er moet nu eenmaal een datum op staan.... Maar nu weten ze het wel! Hebben ze de houdbaarheidsdatum verbeterd. Nu staat erop: Nieuw! Verbeterde houdbaarheidsdatum! Gelukkig maar.

Must mail!

Heb hekel aan als mensen niet terugmailen. Ik haat dat. Ik vervloek die mensen. Heel even maar, maar ik vervloek ze. Dus in mail zet ik zoveel mogelijk aan het einde een vraag. Ontvanger ziet vraag en de natuurlijke reactie is om te antwoorden. Dit kun je zelf uit proberen in de praktijk. Vraag maar eens iemand waar diegene boodschappen doet (bijvoorbeeld) en je krijgt antwoord. Op vragen willen mensen antwoorden, zo ZIJN ze. Dus een vraag is altijd goed om mee te eindigen. Ook mogelijkheid, maar doorzichtiger, zet in de mail dat diegene moet terugmailen. Maar goed, dit terzijde want heb iets ontdekt over zelf vandaag.

Want waarom is het erg als mensen niet terugmailen? Heb ontdekt dat ik dat erg vind omdat ik dan denk dat de niet-terug-mailer boos is op mij. Dat laatste mail de niet-terug-mailer tegen zere been heeft geschopt. Dat niet-terug-mailer mijn teksten niet bijster interessant vind. Of erger: saai.

Maar dat hoeft natuurlijk helemaal niet. Niet-terug-mailer kan ook ziek zijn geworden en met spoed naar ziekenhuis gebracht. Of computer van niet-terug-mailer is ontploft. Of niet-terug-mailer was vergeten dat zij/hij jarig was en opeens kwam er 100 man visite langs en dan is het onbeleefd om achter je pc te zitten. Of niet-terug-mailer is sprakeloos van vreselijk boeiende teksten van mij.

En als het wel waar is? Dat ik inderdaad tegen een zeer been heb geschopt. Of dat ik saai ben. Of dat er gewoon niks meer te zeggen valt. Of dat iemand gewoon liever iets anders doet dan beetje kansloos te mailen. Dus dan is dat zo. En dan? Vergaat de wereld dan? Val ik dan ter plekke dood neer? Nee. Is het dus erg? Nee.

Dus nu ik dat weet, en dat iedereen die ik ken dit ook zou kunnen weten, hou ik er mee op. Dus als iemand van plan is mij niet terug te mailen. Doe maar. Ik kan het hebben. Merk het niet eens, en als ik het wel merk denk ik : Nou en!?

Dagelijkse problemen

Waarom staat er in het aktieheldinnen handboek niet vermeld hoe je op een verstandige manier de opladers voor al je apparaten moet managen? Als ik een apparaat wil opladen moet ik eerst 23 adapter stekkers bestuderen om te zien welke er overeen komt met de ingang op het apparaat. Kostbare tijd gaat verloren op deze manier. Waar blijft de universele adapter standaard!

Spice up your life!

Je leven saai? Nieuwe prikkel nodig? Ik daag je uit:
Verzin je goede voornemens niet zelf voor komend jaar, maar genereer er eentje uit de onderstaande genarator en ga die waarmaken. Ik wed dat het een interessant jaar word...

http://www.ikhebgeenzin.nl/generator.htm

Leuk van Ar.

Ar en zijn gedachtenspinsels. Als het blog uitgevonden is met een persoon in gedachten dan was Ar die persoon. Kijk maar op zijn blog. Nu al legendarische woorden: Weegschaal is het enige sterrenbeeld dat niet leeft. Ar kennende betwijfel ik overigens dat ze van hem zijn ;) You gotta love him.

De beste scheepslui staan aan wal.

Die bang zijn voor water ook.

De goochelaar

Het begint er dus op te lijken dat een studie sociale psychologie hetzelfde is als de geheimen van een goochelaar ontdekken. Na de verklaring slaat verwondering al snel om in een gevoel gewoon in de maling genomen te worden...

Alleenstaanden voelen zich niet serieus genomen.

Dit zei iemand serieus op de radio.

Zeg nou zelf.

De kerstperiode. De periode waarin in fabrikanten en winkeliers hun uiterste best doen de consument te naaien. Want zeg nou zelf: als je thuis komt met een grote fleece kerstmuts die als hoes voor een stoelleuning dient, dan ben je toch gewoon genaaid?

Laat eeuwig onvrijwillige sex-onthouders het niet horen: voor je het weet is het druk bij de Etos.

This will take you far!

Een onmisbare tool voor iedereen die in een commerciele organisatie werkt :

http://www.dack.com/web/bullshit.html
deploy synergistic web services
optimize turn-key technologies
whiteboard frictionless ROI
morph integrated bandwidth


and so on....

Mini-break hurrah!

Om met Bridget Jones te spreken: Hurrah! Ik ga op een minibreak! Een romantisch weekendje op het prachtige eiland Texel. Met beste vriendin, dat dan weer wel. Maar drukt de pret niet, beste vriendin is namelijk een van beste zuipmaatjes ever, dus maar beter ook. Wil natuurlijk niet dat vriend (als je die had) je staallazerus herinneringen hoort ophalen over de tijd dat je nog op Texel woonde en je, wat toevallig, regelmatig straallazerus was (Texels lam). Is natuurlijk niet leuk voor hypothetische vriend. Dus mini-break is het best met allerbeste vriendin met wie je aller-aller-beste herinneringen deelt.

Morgen dus, met de laatste boot het Nieuwediep over, weer voet aan wal. Komen we van de overkant naar het eiland. Mooi stukje Holland. Vriend Henk heeft overnachting geregeld in "Tokkie Zicht". Houden ons hart vast, maar kan nooit erger zijn dan de oude touringbus van vorige keer, dus ben positief gestemd. Zaterdag kom ik terug van mijn mini-break. Uitgerust en opgeladen, want dat ben je na mini-break.

Wie het weet mag het zeggen.

Waarom ontploffen wortelen in de magnetron? Het laat me niet los, ik breek mijn hoofd erover: waarom, waarom, waarom?! Kennelijk soort complot van worteltjes om mij te irriteren. Blikje open, wortels eruit in bakje, bakje in magnetron, paar seconden...ploffende worteltjes! Vuile aandachttrekkers!

Recept voor Quatro Fromaggi Pizza uit de diepvries.

Benodigheden:
1 oven (of combi-magnetron)
1 diepvries Pizza Quatro Fromaggi
1 plak magere kaas

Bereiding:
Haal de pizza uit de vriezer. Haal de pizza uit de doos. Bepaal of blauwe stukken inderdaad de blauw geaderde kaas zijn zoals vermeld op pak en niet schimmel. In geval van schimmel of twijfel, verwijder blauwe stukken. Scheur plak magere kaas door midden. Leg op pizza. Zet hoog rooster in oven. Stel de temperatuur in waarvan jij denkt dat het wel goed is. Doe hetzelfde voor tijd. Zet oven aan. Ga aan tafel wachten tot je de geur van verbranding ruikt. Haal pizza uit oven en bewonder zwart geblakerd relief. Stop pizza terug in doos. Zoek bon van pizza om in wanhopige poging te klagen bij supermarkt over slechte status pizza. Bij gebrek aan bon: leg zelf erbij neer en gooi doos en pizza weg. Klaar. Eet smakelijk.

wtf?

En wat de H is er met het template gebeurd? Hoezo deze opmaak!?? Kijk vanmiddag wel.

Oh-no!

The lamp has got to go! Lamp maakt dat ik liever depressief weer in bed wil gaan liggen aargh! Vandaag in donker gewerkt, alles beter dan THE SIGHT. Normaliter klaag ik niet over porien en puisten (altijd drie actief voor jeugdig uiterlijk), maar echt, met deze lamp zie je alles! He has got to go!

Note to self:

(note to self) Onthoud dat je geen enkel talent hebt voor het combineren van etenswaren en ingredienten. Hou je aan iets wat op een pak staat, hou je aan vooraf samengestelde groentenpakketten, hou je desnoods aan een recept, maar maak nooit, ik herhaal nooit iets dat je zelf verzonnen/samengesteld hebt. Spinazie met hutekase en macaroni, op smaak gebracht met peper, tapenade en roomkaas is geen goede combi. Sterker nog, het is niet te hachelen.(/note to self)

En toen was er licht.

De lamp in de badkamer was al een tijdje stuk. Ik kon met behulp van het keukenlicht eigenlijk nog wel onderscheiden waar alles was, dus ik vond het niet heel erg. Maar toen de klok achteruit ging en het dus donkerder was bij het opstaan, werd het allemaal lastig en moets ik op mijn werk direct naar het toilet om te zien of ik er niet toevallig raar uitzag, omdat ik dat niet meer zeker wist. Zag namelijk steeds minder in die schemerige badkamer. Dus nadat de lamp nog een week op mijn boodschappenlijstje gestaan heeft is ie gisteren aangeschaft. Hoeveel Irissen zijn er nodig om een lamp te vervangen? Eén is gebleken. Nu wordt de badkamer overspoelt door 100 watt licht, als je dat zo kunt uitdrukken. Blij mee? Valt tegen, soms is het beter als je niet alles ziet, net zoals het soms maar beter is dat je niet alles weet. Wat je niet ziet bestaat niet. Zo bestonden mijn "verwijde"porien niet, en ook mee-eters scheen ik niet meer te hebben. Daarbij dacht ik ook nog dat mijn nieuwe dagcreme vruchten afworp en mijn huid er echt jonger uit zag. Vandaag is die illusie dus keihard uiteen gespat. Omdat ik dus vind dat je het jezelf zo prettig moet maken staat er weer een lamp op mijn boodschappen lijstje. Nu een soft-tone lamp, met flatterend goud geel licht. Wat je niet ziet bestaat niet.

'kook niet.

Soms worden jarenoude clichees ineens pijnlijk waar. Zaterdag gebeurd met het "het is maar hoe je het bekijkt" clichee.

Ik stond bij de aanbiedingen, die midden in de winkel staan. Bonduelle 1-persoons blikjes waren in de aanbieding, 3 voor 99 cent. Precies twee ons groente zit erin. Alles wat je nodig hebt...Ik pakte er drie, twijfelde nog een beetje tussen snijbonen en bruine bonen. Ik dacht:"niet teveel blikjes nemen, want je moet ook wel eens koken". Maar ik kan dat dus niet. Alles wat ik maak met eigen inzicht mislukt, tenminste, het is niet lekker. Ik kan wel een verassingsei maken, en een lekker broodje, maar een maaltijd, neej laat maar zitten. Na het eten zit ik dan met een kook-kater en een afwas. Is dat het ware leven? En daar was het... "Hoezo eigenlijk?". Hoezo zou ik mezelf nog langer martelen met niet te hachelen pogingen tot het zelfstandig bereiden van een verse maaltijd? Okeej, ik kan niemand voor het eten uitnodigen, maar wat maakt dat ook uit? Scheelt alleenmaar afwas. Ik kan het niet, ik vind het ook niet leuk en beide versterken elkaar. Als ik maar goed eet, dat is belangrijk, en volgens mij kan dat ook best uit blik. Ik keek weer naar de blikjes die stonden opgestapeld. Er waren al wat gaten in de stapels geslagen, ik was niet alleen. Ik pakte er nog 3. En nog 3. Ik keen om me heen. Ik pakte er nog 3. Zo, nu had ik 12 blikjes, met een beetje mazzel genoeg voor een week of twee, maar dat was wel rekenen op buiten de deur eten. Omdat ik geen zin had om me het schompes te sjouwen liet ik het bij 12, anders had ik er meer genomen. Vanaf nu was ik iemand die niet kon koken, dat ook niet nodig vond! Een nieuw self-image! Hurrah.

Vanavond heb ik een pak roerbak groenten gebakken, en ik moet zeggen: ik kan niet koken, maar voor iemand die niet kan koken kook ik best lekker.

PS: Ik kan trouwens 1 ding wel lekker maken: pastasalade.

Geen zin.

"Geen zin, geen zin, geen zin erin!" Zingend loop ik door mijn huisje. Vrolijk boel? Nee, een geval van doorgeslagen studie-ontwijkend gedrag. "Ik kan nu niet studeren, want ik moet zingen over mijn gebrek aan zin". Dat komt er dus van. Ik had dit weekend gereserveerd om te gaan leren. Maar gisteren kwam ik er achter dat ik daar geen zin in had. Tijd voor studie-vluchtgedrag. Altijd het best geserveerd met een sociale bezigheid, hapjes en drankjes. Maar juist daar ga ik de mist in. Aangezien ik al weken krakeel dat ik moet leren, heb ik geen afspraken gemaakt, maar iedereen die ik ken is zo goed als voorzien in zijn activiteiten. Dus heb je niks te doen behalve studeren. Alleen een echte die-hard studie ontwijker weet daar raad mee; It is I. Daarom bestaat mijn studie ontwijkende gedrag nu uit liedjes zingen over het gebrek aan zin, het doorbladeren van stomme thuiswinkel catalogi, het lezen van studie irrelevante boeken, het doen van enorme bergen niet-urgente was en het schrijven van teksten over dit alles op een blog dat door niemand gelezen wordt. Het wachten is nu op de stress die toch een dezer dagen moet gaan intreden. Niks zo inventief als de mens, het leven is mooi.

A.

Het gaat goed met A. ik geloof dat hij wel gelukkig is bij mij, zeker sinds hij in een nieuwe pot staat en weer genoeg voeding krijgt. Jammer dat hij door al dat gegroei geen tijd meer heeft om aan mij te denken. Hij doet maar, the sky is the limit. Daarom merkt hij niet dat ik hem niet meer zo leuk vind. Dat ik vind dat hij een beetje saai wordt. Dat ik niet meer smelt als ik zie dat hij een nieuw blaadje heeft. Soms vraag ik me af waarom ik hem nog heb. Zou een avacadoplant gevoel hebben? Ik zou maar uitkijken als ik hem was, dinsdag is het afvaldag en hij past nog steeds in een vuilniszak.

Voor meer info over A, zie archief maart.

Locked-In Syndrome

What is Locked-In Syndrome? Locked-in syndrome is a rare neurological disorder characterized by complete paralysis of voluntary muscles in all parts of the body except for those that control eye movement. It may result from traumatic brain injury, diseases of the circulatory system, diseases that destroy the myelin sheath surrounding nerve cells, or medication overdose. Individuals with locked-in syndrome are conscious and can think and reason, but are unable to speak or move. The disorder leaves individuals completely mute and paralyzed. Communication may be possible with blinking eye movements

Iris, met de I van invalide.

En toen stapte ik mis. "Niks aan de hand", dacht ik tot dat moment. Of misschien dacht ik wel wat anders, misschien dacht ik wel:'relaxte step-les dit", want wat ik echt dacht weet ik natuurlijk niet meer. Hoe weet iemand ooit wat ie dacht op een bepaald moment? Dat weet je niet denk ik, ik denk dat je terugdenkt (ook een werkwoord waarvan ik me afvraag in welke werkelijkheid het is ontstaan) en dat je dan aanneemt dat je wel dat en dat gedacht zult hebben, iets wat je hersenen toepasselijk lijkt op dat moment.

In elk geval zag ik het niet aankomen. Ik stapte de step op, en mijn enkel boog naar buiten, terwijl ik net mijn volle lichaamsgewicht door diezelfde voet wilde laten dragen, dus dat was een vervelende samenloop van omstandigheden. Toen ik voelde dat ik pijn had in mijn enkel en naar beneden keek, zag ik nog net hoe mijn enkel weer terugkwam in oorspronkelijke positie vanuit de bizarre haaksheid die mijn voet met mijn been vormde op het moment van doorzwikken. Tenminste, ik denk dat ik dat zag, of ik dat echt zag weet ik niet zeker, misschien willen mijn hersenen een complete herinnering vormen van het geheel, en nemen ze dus maar aan dat ze dat gezien hebben. Daar heb ik een keer over gelezen (denk ik). Desalniettemin zit ik er nu mee.

Ik viel dus, dat weet ik, want ik lag ineens op de grond. Voor me stepte men lustig door. Het leek me handig om van de pijn weg te kruipen, en dat deed ik ook, jammer genoeg bleek op pijnlijke wijze dat mijn voet aan mijn been, en die op zijn beurt aan mijn romp, vastzat. Toen kreeg iemand in de gaten dat ik op de grond lag en al snel zag ik een kring met hoofden, waarvan ik zeker weet dat ik niet precies weet wat ze zeiden, want ik herinner me daar niets van. En ik weet zeker dat ze wat zeiden, want ik herinner me dat hun mond bewoog.

En nu moet ik met krukken lopen. Ik vind het vervelend, maar ik heb alweer een voordeeltje ontdekt in dat hele invalide gedoe. Eindelijk kan ik zonder schuldgevoel op de "deze plaats vrijhouden voor invaliden"plek in de bus zitten, wellicht heb ik ook weleens de mazzel dat ik iemand weg kan kijken van die plek, niet een andere invalide natuurlijk, want zò ben ik niet.

in·va·li·de1 (de ~ (m.), ~n) 1 iem. die door een gebrek beperkt is in zijn fysieke mogelijkheden => gebrekkige

Vakantie!

Alles is klaar, alles is ingeleverd, moet nog een paar cijfers terugkrijgen en dan zijn alle punten binnen. Geen school werk meer, heerlijk! De hoogste tijd dus om weer eens aan mijn lang verwaarloosde blog te werken! Of niet.....;)

PS: Als je ergens een plaatje ziet dat niet werkt, dus eigenlijk als je ergens GEEN plaatje ziet, mail dan even de datum van de post, dan zet ik het plaatje terug.

Schaap Shrek geschoren

NOS: "Schaap Shrek geschoren "
Kinderen voor Kinderen bracht ooit een liedje ten beste dat pleitte voor leuke berichten in het nieuws. Zie hier, we zijn op de goede weg :)

Gedicht voor een groen geverfde deur.

Jo knapt zijn huis op. Oker en donkerrood sieren nu zijn muren en de deuren en kozijnen zijn nu groen. Daarom:

Gedicht voor een groen geverfde deur

Om een deur groen te krijgen
Zul je de kwast ter hand moeten nemen
Loeren door je oogkieren
Heeft geen zin

Uiteraard copyright Jo Schneider.

Dan echt niet.

Als je aan je gezicht gaat voelen in de hoop dat je een pukkeltje hebt zodat je, met het excuus van een wandeling naar de spiegel om te kijken, pauze kan nemen van je tentamenstof. Dan heb je echt geen zin om te leren.

I de P loves A

Het is tussen ons begonnen toen hij nog een klein pitje was. Ik weet nog hoe hij weerloos tussen de geslachte avocado-prut lag, zijn velletje zat een beetje los. Voor de vorm in een borrelglaasje gezet. De spelden nam ie voor lief, hij was al blij dat hij een dak boven zijn hoofd had! Eigenlijk wilde ik hem weggooien, maar daar was ik te lui voor. En toen zag hij zijn kans schoon. Snel begon hij te groeien. En toen ik dat zag was mijn weke hart niet meer in staat hem bij de vuilnis te gooien. Wie kan zoveel doorzettingsvermogen in combinatie met ieniemienieworteltjes weerstaan? Dus een zak potgrond ( kleinste zak is anderhalf kilo) en een pot opgesnort. Erin gezet, kleine terugval verwacht, maar neen: Avocadoplant groeit lustig door. Trosts zwelt in mijn borstkas als ik hem daar zo zie staan, in het hoekje bij het raam. Vanwege het tegenoverliggende bouwsel komt er eigenlijk geen zon binnen bij mij, heel soms aan het einde van de dag, maar desalniettemin strekt hij zijn blaadjes fier naar het raam uit en pakt wat hij pakken kan. En soms heeft hij dan ineens een nieuw blaadje.

Tuurlijk, Avocadoplant is niet mijn eerste. Ik had al Peterselie, Basillicum en Bieslook. Maar die komen bij de Dekamarkt vandaan, in de aanbieding, en dat is toch anders. Natuurlijk krijgen ze water, dat dan weer wel, maar in ruil daarvoor moeten ze continu blaadjes afstaan. En als ze het niet trekken, koop ik toch nieuwe? Voor hen 100 anderen. Maar met Avocadoplant, met hem is het anders, hij is speciaal.

Het is niet niks, wat ik je brom. Ik kan niet zomaar wegblijven. Hij rekent op mij, hij is weerloos, hij kan niet voor zichzelf zorgen, dus ik moet voor hem zorgen. Ik kan niet zomaar als een onbezorgde jonge dame nachten achtereen bij mijn vriendje blijven slapen of in een impuls zomaar weggaan en niet denken aan dat smalle bruine stammetje. Als ik bij Redmer ben schrik ik soms wakker met op mijn netvlies een geknakte Avocadoplant, hangend tegen het raam, alsof hij hoopte dat het ochtendgloren hem redden zou. Ondraaglijk.

Dus zorg ik dat Avocadoplant altijd genoeg water heeft. Zodat hij één nachtje alleen kan blijven, maar langer niet. Hij is een dankbare gast hoor, hij groeit en groeit. Hij weet alleen niet dat als hij te ver de hoogte ingaat ik hem ga snoeien, zodat hij wat breder wordt. Ik denk ook niet dat ik hem dat vertel, beter om hem te verassen. En met de tijd zal hij dan ook inzien dat het beter is zo. Dat het voor zijn eigen bestwil is.

Irisdepirisdepoepchinees

22/03/2004 Sorry, deze link doet het niet meer, zodra ik een andere heb gevonden kun je weer klikken :) *Al surfend kwam ik een filmpje tegen waarin mensen vertellen wat hun favoriete scheldwoord is.Lekker schelden!*

Assumption is the mother of all f*** ups

Klik hier om te zien wat mijn medestudenten op de VU over mij dachten naar aanleiding van een foto van mijn kamer. Ik hoop dat het te lezen is, de kleuren zijn wat raar, ik heb geen hele goede scanner :D Tip: Als het te klein is om te lezen, kun je de foto op je computer opslaan, als je hem dan opent kun je waarschijnlijk wel inzoomen met de picture viewer.

Wij

Straks word jij zoals ik
en ik zoals jij,
dan hebben we een probleem,
want ik val niet op mij.

Mis II

Dinsdag begint neuro.

Een klein draadje

Met dat hoofd gebeurt nog eens wat.
Het gelaat ligt maar al te plat
op de vette hersenkast.
Er gebeurt vast wat.


Oh, als ooit dit pijnkistje splijt
als een vrij eetbare brij
verschijnt dan dit brein van mij
en bevlekt met gedachten de grond
maar de dood vergezeld mijn mond,
en minder dood dan wel veilig
sterft het schijnheilig

door de dood wordt ik graag overmand
ik vrees meer mijn gezond verstand
ik vrees dat leger van spinnen-
de zenuwcellen daarbinnen.
Dat vreselijke web vol webben
kan ik eigenlijk niet goed hebben...


Wat zou er bijvoorbeeld gebeuren
als twee draadjes zouden scheuren
en contact maken met elkaar
onzichtbaar, diep onder mijn haar,
terwijl ik uitwendig zo
maar in een winkel bezig ben
groente en vlees te kopen


Er knetteren geen vlammen en vonken.
Iemand zegt: is hij dronken?
Opeens zit ik voor ons huis op de stoep
met zesduizend blikken soep.
En zegt mijn tedere vrouw:
Lieverd, wat doe je nou?
Dan zeg ik: nu gaan we eten,
O nee, ik ben de soep vergeten!


Gebeurt het onder het dichten,
wie purp publiek dan inlichten
dat dit geen genialiteit
maar een purpje los is, of kwijt?
Een draadje dat de stroom opslurpt,
van murp gedachtengurpt.
Een kurpsluiting leidt tot brurp-
Brarp! Hurp! Hurp!

Leo Vroman

Mis

Soms zie ik Redmer een aantal dagen niet, omdat we geen tijd of zin hebben om elkaar te zien. Of omdat er andere dingen zijn. Maakt niets uit. Ik mijn huis, hij zijn huis, ik mijn leven (BWAAH) hij het zijne, je kent dat moderne onafhankelijke gedrag wel, sommige stellen gaan er tegenwoordig prat op, vooral LAT-stellen. Je vriendje heeft een plekje in je hart, en je mist hem niet direct als je elkaar eens een dag of twee, of drie of vier niet ziet.

Maar dan: HET BUITENLAND. Mijn vriendje is in HET BUITENLAND. Hoepla: Meteen is de hartkamer verlaten en voel je een leeg plekje, meestal voel ik het net onder mijn middenrif (voor diegenen die nu denken dat ik meer moet eten: dit blog is niet voor u). Ik mis hem, ik mis hem na één dag. Ik mis hem niet vreselijk, maar ik voel het wel: ik mis hem. Het is een beetje, maar het is er! En dat het een klein beetje is maakt het nog erger, net zo irritant als een tand in je mond die een beetje los zit; Of eruit, of vast, maar niet van dat laffe losse! De hele dag zit je met je tong tegen die tand, even voelen of hij echt los zit of dat hij toch stiekem vast zit. Zo is het met dit gevoel ook. De hele dag denk je: "Mis ik hem nou echt?"- "Ja ik mis hem echt, een beetje maar, maar je voelt het wel".

En waarom? Kan iemand mij vertellen waarom ik hem mis? Mijn hart kan niet voelen dat hij verder weg is, en waarom zou het er toe doen voor mijn verstand? Hoe kan het dat ik hem na een dag mis als ik weet dat hij in Frankrijk is, maar amper aan hem denk als hij in Utrecht is? (of in Haren, dat eigenlijk ook bijna BUITENLAND genoemd mag worden, maar dat terzijde). Dit soort dingen vult mijn hoofd met vragen? Hoe werkt dit en waarom? Dit gedrag is niet gepast voor mij oordeel ik dan snel: ik ben een stoere onafhankelijke vrouw die niet op een week meer of minder zonder haar vriendje kijkt. Sterker nog: ik heb het niet eens door dat hij er niet is, zo druk ben ik met mijn eigen, onafhankelijke, geemancipeerde leven zonder hem! Dat is al een stuk beter dan een half losse tand gevoel. HA!

Tis maar goed dat hij me belde vandaag.......

Jarig

Het is herrezen uit de vergetelheid. Jaja, het blog is toch niet opgedoekt, eigenlijk was het plan een ander blog te starten, maar de verjaardagsfoto's vroegen om openbaring aan de wereld en wie ben ik om ze dat te ontzeggen? Dus toch nog dit blog, maar in een ander jasje. De verhaaltjes over Aruba zijn nog steeds te bekijken in de archieven. Ook het berichtenbord is gebleven omdat ik weet dat jullie daar allemaal graag berichten op achter laten als jullie zijn komen kijken, en ik weet zeker dat er wel WAT mensen komen, ik heb namelijk een ingenieuze teller die dat allemaal in de gaten houdt. Ik vind het altijd leuk als jullie wat achter laten. Ik heb ook een paar keer van mensen gehoord dat ze erop keken, zelfs van mensen waar ik het niet van dacht, heel erg leuk vond ik dat.

Mijn verjaardag was echt een fantastische dag. Voor diegenen die ook van hun eigen verjaardag een fantastische dag willen maken, hier wat tips:

Van tevoren moet je zorgen dat iedereen waarvan je het wilt, weet dat je jarig bent. Nodig mensen bijtijds uit. Zorg eventueel voor carpoolregelingen wanneer nodig.

Doe alle boodschappen op tijd. Koop ook slingers en hang deze op. Let op: Ballonnen pas op de dag zelf in verband met verschrompelinggevaar! Koop ook servetten en gezellige cocktailprikkers. Mocht het gesprek stilvallen, bieden deze zaken gespreksonderwerpen of, wanneer het echt fout is, kunnen ze dienst doen als gesprekspartners/bemiddelaars.

Taart is ook erg belangrijk. Zorg dat je een taart hebt die je zelf lekker vind, maar niet te lekker, want dan loop je kans dat je de visite de taart niet gunt omdat je hem zelf wilt eten, en dat komt de sfeer niet ten goede. Wij hebben een appeltaart en een kwarktaart gemaakt, maar de appeltaart was helaas iets te lekker, wat er toe leidde dat een deel van de dag besteed is aan het maken van ingenieuze plannen om de appeltaart ongezien achterover te drukken. Dit blijkt niet makkelijk in een open keuken.

Dan op de dag zelf: zorg dat je een vriend (vrouwelijke partners zijn ook geschikt hiervoor) hebt die vreselijk lief is en het op zich neemt om de gehele dag te zorgen dat alles goed reilt en zeilt op het gebied van de innerlijke mens. Voor diegenen die nu denken dat mijn vriend een internist is die de hele dag mensen heeft opengesneden: Dit blog is niets voor u. Belangrijk ook: bedank de vriend/partner etc. op een gepaste wijze die er voor zorgt dat je ook in de toekomst op hem kunt rekenen. Bedenk wel dat op de verjaardag van de vriend, je zelf ook de handen uit de mouwen zult moeten steken, dit is een risico dat je zult moeten nemen.

Daarnaast heeft je vriend een secondant nodig, in dit geval kan een zus goed dienst doen. Zorg wel dat de vriend en de zus elkaar mogen, anders kan het zijn dat zij hun prioriteiten verleggen naar het elkaar in de haren vliegen, wat niet de bedoeling kan zijn.

Gelukkig had ik al het bovenstaande prima in orde. Ik heb een superdag gehad, en voor iedereen die er was, en die heeft geholpen: volgend jaar zelfde tijd ;) Thanks.

Informatie over de foto is te lezen door even met je muis erop te blijven hangen, wanneer je erop klikt verschijnt de foto groot in een nieuw venster.

Toen wist ik dus nog niet dat het blog zou doorstarten ha!

Het wordt echt tijd dat ik dit blog ga afsluiten. Ik laat het nog heel even staan, dus als er nog mensen zijn die er op kijken; het gaat verdwijnen. Wil je een en ander bewaren klik dan links boven in je browser op file/bestand. Klik daarna op save as/opslaan als. Vervolgens selecteer je een locatie en kies je als bestandsformat complete webpage/volledige webpagina. De complete webpagina inclusief foto's staat nu op je computer.

Ik ga overigens wel een nieuw blog maken hoor, ik weet alleen nog niet wanneer, dat laat ik nog wel weten.

*De empirie dwingt mij hier een corrigerende noot te plaatsen; uit betrouwbare bron heb ik vernomen dat reclame niet harder wordt uitgezonden, maar alleen harder wordt waargenomen omdat het geluid van reclame niet gecomprimeerd is*

Het ergste aan reclame tussen de programma's moet wel de geluidssterkte zijn waarmee ze de kabel opgeslingerd worden. Die is gemiddeld minstens 30 procent hoger dan de rest van de programma's die uitgezonden worden op hetzelfde net. Natuurlijk speelt de slimme reclamemaker daarmee handig in op de gang van zaken zoals die aanvangt in de huiskamer zodra de reclames beginnen. Dan gaat men namelijk even naar de keuken - in mijn woning betekent dat alleen opstaan van de bank en een draai van 180 graden maken i.v.m. de afmetingen- voor een versnapering, hoewel je tegenwoordig reclameblokken hebt die zo lang duren dat je met gemak een verse indische rijsttafel in elkaar draait, gesteld dat je dat kunt natuurlijk. Of je gaat even naar het toilet ( " Ik hoop dat er zo reclame is, ik moet namelijk plassen!"). De reclamemakers/uitzender weten dit natuurlijk, dus gaat het volume omhoog, zodat je zelfs op het toilet of met je hoofd onder de afzuigkap nog iemand hoort roepen:" Koop dit, koop dit anders loopt het slecht met je af" of iets van een wat meer genuanceerde strekking. En dat is dus precies de reden dat ik niet van televisie kijken houdt; ik raak zo geiiriteerd van de reclames en stupiditeit die samen een coalitie van macht hebben gevormd en het televisie aanbod overheersen, dat het mij gewoon te veel energie kost. Het is mij teveel moeite om een driftbui te bedwingen, het moet immers vermaak blijven. Neej, ik kijk het wel online, lekker in mijn eigen tijd en tempo en geen reclames. En het is waar: sommige programma's komen niet online, maar of dat nu een gemis is...... In dit kader wil ik julie de volgdende link aan de hand doen, hopelijk vinden jullie het leuk, en ik beloof: Geen reclames! Noorderlicht.

Maar goed, daar was deze post eigenlijk helemaal niet voor bedoeld. Ik wilde jullie eigenlijk zeggen dat ik het log heus niet vergeten ben, ik moet alleen nog even wachten tot ik alle files van Redmers laptop oop mijn eigen pc heb staan, zodat ik wat laatste fotos en filmpjes (!jaja!) op het blog kan zetten, en dan het blog over Aruba kan afsluiten. Alles over Aruba zet ik dan op een aparte plek, als een soort archief, en dit blog zal dan een andere bestemming krijgen. Hoogstwaarschijnlijk een uitlaatklep voor mijn ( vele) irritaties en verwonderingen, maar als je geluk hebt komt er af en toe ook nog wat op dat de moeite waard is :)

De laatste week is aangebroken. Cliché: De tijd vloog om. Waar ook. De tijd is echt snel gegaan. Redmer zou gelijk beginnen te roepen dat dat te maken heeft met dat we het zo leuk hebben gehad. Is waar. We hebben het heel leuk ( en ook gehad) Maar het heeft ook te maken met de dagen hier, die zijn ook korter, en alles gaat hier langzamer. Ruim dertien weken ben ik straks hier geweest. Het leek echt lang toen ik wegging: "13 weken!" zeiden mijn vriendinnen, "dat is een kwart jaar!". En toch is het zo snel voorbij gegaan. Raar begrip is tijd. Maar goed, vrijdag dus weer naar Nederland. Ik vlieg hier rond een uur of half negen weg (alleen, wel jammer dat Redmer pas volgende week woensdag gaat) en dan kom ik om 11.30 zaterdag aan in Nederland. Ik hoop maar dat ik een beetje slaap in het vliegtuig. Ik vind het niet erg om naar huis te gaan. Ik heb wel weer zin om naar school te gaan en mijn vriendinnen en familie weer te zien, en natuurlijk mijn @Home collega's ( Oh wat zijn ze heerlijk cynisch, heb je op zo'n zonnig eiland ook wel eens behoefte aan hoor!). Ik ga vandaag alvast een en ander in de koffer gooien denk ik. Redmer is de hele dag op de kazerne, aan het sleutelen. De Jeep loopt nog als een zonnetje, onze tijden van autoproblemen liggen achter ons, maar hij wil nog wat aandraaien her en der geloof ik. Ik ga vandaag lekker opruimen zodat we de laatste dagen lekker hebben om maximaal te bakken! Aks he can een tropisch eiland komt moet je wel wat kleur hebben dacht ik zo. Vorige week gedoken op een wrak voor de zuidkust, de Jane Sea. Erg imposant en mooi leven daar. Helaas konden we niet al te lang onder blijven, want op bijna 30 meter gaat je lucht snel op. Daarna een tweede duik op het Baracadera Reef gemaakt, waar we een zeeschildpad zagen! Dat was echt te gek. Ik ben nu een beetje verkouden dus dat waren denk ik onze laatste duiken hier, maar zeer de moeite waard! Wel jammer dat de camara niet mee onder water kon, er zaten haartje in de sluiting :( Oh shit, mijn tijd is op ( zit in een internetcafe) dus ik moet afronden, snel meer, wellicht vanuit Nederland. PS: De lijst is bijna afgewerkt, alleen nog parasailen!

Op het lijstje stond ook een tochtje naar de kust van Venezuela met een grote catamaran "Catpeople". Dit is de catamaran waarmee Henk van de Velde de wereld in zijn eentje mee is overgevaren. Hij is helemaal door 1 persoon te bedienen en heeft een mast van 30 meter hoog. Deze vaart dan met mensen die ervoor willen betalen (wij dus) naar de kust van Venezuela (ongeveer 25-30 km) en dan weer terug. Voor de kust van Aruba blijft hij even dobberen zodat je de sunset kunt zien.

We vertrokken bij de Paddock om 3.30 en al snel hadden we de wind in de zeilen en gingen we met een gangetje van 20 knopen ( is ongeveer 37 km per uur ofzo, en dat is best hard geloof ik :)). De zee was best ruw en we klapten op de golven als een Zodiacje. Wij zaten achterop de boot. De deinig was enorm! Golven spatten op de boot en iedereen werd zeiknat. Redmer vond het prachtig, die houdt wel van zeilen en begon gelijk de boot aan een visueel onderzoek te onderwerpen, steeds benoemend wat er allemaal wel niet opzat. Ik zei niets, maar keek strak naar de horizon. Redmer verkneukelde zich terwijl er nog een golf over ons heen spatte. Toen het er op begon te lijken dat ik mijn vriendje aan het negeren was, draaide ik mijn hoofd heel even om en zei snel:"Schat, als ik niet zoveel zeg is het omdat ik me niet zo lekker voel", en snel keek ik weer naar de horizon ( dat schijnt dan namelijk te helpen). "Wat??" riep Red, die mij niet hoorde door de wind en het geluid van de zee. Ik denk dat ik het toen nog tien minuten heb volgehouden, maar daarna kon ik het niet meer houden en spuugde zo over de achterkant van de boot heen. Tot mijn verbazing zag niemand het! Zelfs Redmer niet die toch naast mij zat. Hmm viel nog mee, wat water gedronken en ging beter. Maar de boot voer door, dus toen de kust van Venezuela in zicht kwam ging ik weer. Vreselijk, ik had ook niets in mijn buik. Intussen waren er al meerdere mensen die zich op de netten wierpen om daar tussen door even snel te spugen. Dat hielp niet echt natuurlijk. Ik dacht dat we voor de kust zouden dobberen, even een broodje eten en weer teur, maar nee: snel overstag (ofzo) en dan weer rap terug! Op de terugweg heb ik nog een keer gespuugt, ik was blij dat we stillagen. Maar toch was het wel leuk om een keer op zo een snelle catamaran te varen, zeker als je weet dat iemand dat in zijn eentjeheeft gedaan, de hele wereld om! Toen we er waren kregen we een T- Shirt, die ik naar mijn bescheiden mening wel verdiend had! Redmer vond het prachtig, gelukkig, want hij had het op het lijstje gezet. Morgen lekker onder water (duiken) bevalt mij toch beter :)

Ik heb het nog niet verteld, misschien weten enkelen van jullie het al, maar op Aruba is er geen riolering zoals wij die kennen. Gewoon omdat de grond te hard is denk ik. Op Aruba heeft iedereen ( nou ja, per eenheid) een sceptic tank, dit is een tank die niet zomaar alles klakkeloos aanneemt zou je denken, maar dat is niet zo. In tegendeel. De sceptic tank herbergt alles dat de mensen op Aruba door het toilet, de doucheput, het aanrecht spoelen en in de meeste gevallen pompt een pomp deze derrie 's nachts de plantjes in die dan vervolgens lekker groeien. Wij hadden dus misschien al een en ander moeten vermoeden (zeker als geheim agent zijnde, maar ach) toen onze plantjes er wat slap bijhingen en de bananenplant de spreekwoordelijke pijp aan Maarten had gegeven. Of toen er allerlei water onder de toiletpot vandaan kwam. Maar uit angst dat onze toilet dan twee dagen uit de roulatie zou zijn hebben wij het genegeerd. Maar vanochtend was de maat ( of sceptis tank, zo u wilt) vol. Niet leuk. In de badkamer lag water, er lag veel water en er hing een penetrante geur die dusdanig van aard was dat ik hem dit keer niet eens aan Redmer zou kunnen toeschrijven. Ik riep naar Redmer dat er wat mis was, die zelf inmiddels ook al een en ander vermoedde aangezien hij de afwas aan het afspoelen was en er geen water wegliep...Snel barricadeerden we het water enigszins met een handdoek. Toen kwam er ook uit het doucheputje iets omhoog. Het was geen water, daarvoor was het te troebel en te doorspekt met stukjes toiletpapier. Ik dacht bij mezelf:"Shit". Intussen gooiden we een paar zandzakken in de strijd en belden het verhuurbedrijf, die zo snel mogelijk iemand zouden sturen. Toen inspecteerden we de sceptic tank, die leek helemaal vol te zitten, snel de buurmensen gevraagd geen water te gebruiken. Redmer concludeerde dat de sceptic tank vol was geraakt omdat de buis waardoor gepompt wordt 's nachts waarschijnlijk verstopt zit. En alsof het niet genoeg was kwam het water ook nog eens op het terras omhoog zodat behalvde badkamer nu ook het terras onder de zooi lag en het water vanuit de badkamer de huiskamer in zijpelde en een nare lucht zich verspreidde. Zucht. Binnen een uur kwam een vrachtwagen met grote tank voorijden, die heeft er tien kuub uitgepompt, samen met de man van het verhuurbedrijf hebben we alles drie, vier keer gemopt met chloor en pinesol (desinfects and deoderizes!). Toen terras schoongemaakt. Alles weer redelijk toonbaar, toen maar snel weggegaan. Nu gaat het wel weer een beetje, maar leuk was het niet hoor!

Ik had eigenlijk willen wachten tot ik ondersteunend beeldmateriaal had voor ik melding zou maken op het log, maar nadat Redmer en ik drie uur bij een klein kuiltje in het zand hadden staan staren zonder dat er ook maar iets gebeurde, besloot ik om jullie gewoon maar te vertellen dat ik een schildpadden nest heb zien uitkomen. Helaas was Redmer er niet bij en had ik geen camera bij me, maar toch erg leuk! Op Aruba komen drie soorten schildpadden voor: Leatherback, Loggerhead en de Green Turtle. Gedurende de zomer komen ze 's nachts en 's avonds het strand op om een nest te maken om eieren in te leggen. Hoe ouder de moeder schildpad, hoe groter ze is, hoe sterker ze is, hoe dieper ze het nest maakt. Het nest is dus een soort gat in de grond en daar legt ze haar eieren in, daarna: zand erover. Het hangt een beetje van de soort af, meestal zijn er tussen de 60 en 120 eieren. Deze liggen op een diepte van minstens 60 cm. Na ongeveer 60 dagen komen de eieren uit. Ik geloof dat de baby schildpadjes er dan een dag of wat over doen om aan de oppervlakte te komen. Laat ik nou net in de buurt van een nest zijn geweest toen het uitkwam! Je kunt zien dat het uit gaat komen aan het feit dat het zand boven het nest verzakt is. Daardoor is er dus een klein kuiltje in het zand. Toen ik aankwam zag ik in dat kuiltje drie kleine zwarte flupjes, die na informeren bij de omstanders hoofdjes bleken te zijn. Na een minuut of tien zag ik dat er steeds meer beweging in het zand kwam. Langzaam kwam het eerste schildpadje (4 of 5 cm) boven de rest uit en begon naar het licht toe te lopen, in dit geval gelukkig de zon. Toen kwamen er nog 2 tegelijk en daarna 4, binnen een minuut of 5 was de kuil in het zand een schilpadjes spugende fontein geworden. Soms komen de nesten 's nachts uit en dan is er natuurlijk geen zon. Evengoed gaan de schildpadjes dan naar het licht, het licht van de beesten op het asfalt, en uit eerdere verhalen op dit log weten we dat zij geen strikt dieet hebben. Splut.

Maar de schildpadjes staan er niet alleen voor hier. Er is een flinke groep vrijwilligers die in de gaten houdt of er een nest is gelegd en als dat zo is zetten ze er een hek omheen. En als het nest te dicht bij de zee ligt verplaatsen ze het hele nest. Ze houden ook in de gaten welke nesten er uit moeten komen en als het nest helemaal leeg lijkt te zijn graven ze het uit op zoek naar de minder gelukkige beestjes die onder de flipper gelopen zijn zeg maar. Ook bij dit nest zaten weer een aantal vrijwilligers, die vlijtig bijhielden hoeveel schildpadjes al over de streep die ze in het zand hadden getrokken waren geklunsd. Een ander woord is er niet voor, het is echt gekluns. Logisch, komen net van onder de grond vandaan ( Hmm, ik vraag me ineens af of dat dezelfde reden is dat zombies in de film ook altijd zo onevenwichtig lopen...). Ze weten ongeveer wel welke kant ze opmoeten ( kan ook niet missen die zon) maar het gaat nogal met een dronkemans tred. Flippers zijn erg handig als je weet wat je ermee moet, of als ie niet dubbelgevouwen nog onder je schildje zit. De kleine kuiltjes en golfjes op het strand zijn vreselijke obstakels.Maar dapper flipperen ze voort tot ze in het water zijn. De kans van overleven is trouwens heel erg klein. Ik geloof dat 1 op de 1000 schildpadden de vruchtbare leeftijd haalt en zich ook daadwerkelijk gaat voortplanten. Vooral de kleine schildpadjes hebben het zwaar. Een snelle hap voor allerlei vogels en vissen. Hun schildjes zijn nog lekker zacht, net een soort chocotof denk ik me zo in, hard van buiten zacht van binnen, of welk ander snoepje ook in deze analogie hoort. Ondanks de trieste prognose vond ik het wel heel erg leuk om een keer te zien hoe zo een nest uitkwam en hoe de schildpad kiest voor kwantiteit (heel veel eieren, ze legt meerdere nesten) om een klein beetje kwaliteit te waarborgen. Gek eigenlijk. Je vraagt je af waarom de schildpad er niet voor kiest om minder eieren te leggen en de eieren en de baby’tjes wat meer bescherming te bieden, net als bijvoorbeeld krokodillen? Misschien is de inspanning om een nest te leggen en te bewaken (kwaliteit) groter dan de inspanning om meerdere nesten te leggen en er het beste van te hopen (kwantiteit). Ik weet het niet.

Waar we wel beeldmateriaal van hebben trouwens is het uitstapje dat Redmer en ik hebben gemaakt naar de "Tunnel of Love". Ja klinkt goed hè? Het is een onderaardse gang die maximaal 25 meter onder de grond ligt en 200 meter lang is. Voor zeven dollar krijg je een zaklamp te leen en mag je er in. Je doet er ongeveer 20 minuten over. Het is redelijk lastig begaanbaar. Her en der zijn treden uitgehakt en dat maakt het makkelijker, maar ik vond het wel leuk dat het niet zo een hapklare brok was. Beneden was het pikdonker. Eigenlijk zijn er maar weinig plaatsen tegenwoordig waar het echt helemaal donker is bedacht ik me ineens. Als je in de tunnel je lamp uitzette was het echt zwart, je zag niets. Ook niet als je ogen gewend waren. Ook om in het donker te zien heb je nog wel een klein beetje licht nodig. Hier zag je niets. Wanneer zie je nou echt niets, echt geen hand voor ogen? 's Nachts in bed heb je nog de maan. Of lampen van andere huizen. Redmer zei: Toch logisch dat je niets ziet? Ja, is ook logisch natuurlijk, maar sluiten logisch en raar elkaar uit?

Iets verder de grot in kwamen in iets wat op een soort hal leek. Hier zagen we ook vleermuizen hangen. Niet heel groot, ik denk zo groot als een flinke hamster, of een kleine rat. Wel leuk om te zien. We waren verbaasd dat er nog vleermuizen hingen, aangezien er de hele week toeristen door de grot/gang heen lopen. Er zaten ook mensen voor ons trouwens, dat moest wel want toen wij eruit kwamen hingen er weer flink meer zaklampen in het stalletje, maar wij hebben ze niet gehoord, of gezien. Aan het einde van de grot moet je een stukje een beetje klimmen om weer boven de grond te komen. Dit stond duidelijk aangegeven met een bord met daarop "exit"en een pijl omhoog, toch zijn wij dat bord gewoon gepasseerd en verwonderden ons over de moeilijk begaanbaarheid van de route tot we ons bedachten dat we misschien wel verkeerd zaten....Bovengekomen moest je een klein stukje terug lopen naar de parkeerplaats. Het was trouwens warm daar beneden! Ook veel vochtiger natuurlijk dan boven de grond, ik denk dat we in die twintig minuten een liter of twee hebben weggezweet ( vooral Redmer is er erg goed in). Het was best leuk om te doen, en niet zo vreselijk voorgekauwd. Het was alleen onduidelijk waarom het de "Tunnel of Love" heet. Volgens Redmer was dat omdat je in die tunnel ontdekken kunt of je echt van elkaar houdt, namelijk als de ene claustrofobie heeft en de ander niet, of de een dan de ander achter laat (....?). Hoe dat dan zat als je geen van beide geen claustrofobie hebt wist hij ook niet......

Amelina is trouwens woensdag weer vertrokken naar Nederland, ze is hier 11 en een halve maand geweest. Redmer en ik hebben haar weggebracht. Op het vliegveld stonden nog wat fans op haar te wachten. Ik sprak mama donderdag en die was blij dat ze weer thuis was. Amelina zelf voelt zich de hele tijd nog erg vreemd haha :)

Het is niet aan mij voorbijgegaan, en ik denk ook niet aan de lezers van dit weblog (ja ik heb het over jullie alle vijf!) dat de frequentie van postings zeer is gedaald sinds het begin van dit log. Waar ik in Nederland nog elke dag wat postte, werd dat hier al snel 2 keer in de week, naar 1 keer in de week en zo nu dan 1 keer in de 2 weken. Heb ik dan helemaal niets meer te melden? Zijn Redmer en ik verzandt in een sleur waar ik jullie niet mee wil vervelen? Of durf ik gewoon de straat niet meer op na de aanvaringen met de vreselijke zwerfhonden die Aruba op zijn minst "avontuurlijk' houden?

Het is een beetje een combinatie van dingen denk ik. De honden hebben mijn plezier in het fietsen best wel vergald, dat is waar. Maar niets stopt mij als ik een floppy heb met een goed verhaal erop. Dan krijg ik het echt wel het almachtige internet op geslingerd als ik wil, al moet ik daarvoor vleesgeworden narigheid trotseren. Maar zoals gezegd: dan moet er wel een goed verhaal op die flop staan. Het moet leuk zijn om het log te lezen voor jullie en tegelijkertijd moet het voor mij leuk zijn om te iets te schrijven voor het log. En daar wringt de schoen een beetje heb ik het idee. Ik heb het vreselijk naar mijn zin hier, maar ik zie niet in wat het toevoegt aan het log om elke week te rapporteren dat wij WEER zijn gaan snorkelen, duiken, barbequeen, op het strand hebben gelegen. Dat is niet echt boeiend lijkt mij, en bovendien wil ik jullie niet de ogen uit steken.

Maar vandaag dus weer een nieuwe post. Ik heb ook wat leuke fotos en ik zal proberen om een leuk tekstje daarbij te schrijven. Dus sorry dat ik zolang niets laat horen. Maar goed, laten we het erop houden dat we liever kwaliteit zien dan kwantiteit en ik weet dat mijn vijf lezers er ook zo over denken!

Nu onze laatste maand op het happy eiland is aangebroken, hebben Redmer en ik besloten dat er nog een aantal dingen zijn die wij zeker nog willen doen voor dat we weer vertrekken naar Nederland. En zoals het hollanders betaamt hebben we een lijstje gemaakt waar we dan lekker op kunnen wegstrepen. Vrijdag hebben we twee sites kunnen wegstrepen. Met twee gehuurde quads (soort motor met vier wielen) zijn we we de noordkust (onbegaanbaar met gewone auto, bijna onbegaanbaar met een goede jeep, maar prima te doen met quads) gaan verkennen. Het was wel wennen voor mij, die quad. Ik rijd natuurlijk geen auto, laat staan motor en nog verder verwijderd, quad. Ik geloof dat de quads niet van een al te groot kaliber waren, 150 cc met een topsnelheid van 50 kilometer per uur. Compleet met koddig helmpje op vond ik het toch redelijk hard gaan. 50 kilometer per uur op rotsachtig terrein is best hard. Het duurde even voor ik doorhad hoe de quad werkte (en dan met name het feit dat alles een stuk makkelijker gaat als je de handrem eraf haalt) maar toen ik het paardje redelijk getemd had was het erg leuk. Sommige stukken lopen zo steil omhoog dat je denkt dat je om gaat kieperen, maar er is niet veel dat een flinke dot gas niet kan oplossen en het was soms er spannend, maar ook inspannend. En dan vooral het gasgeven dat om een of andere mysterieuze reden niet met het handvat ging, maar met een hendeltje dat onder het handvat zat en dat je met je duim moest indrukken (kramp!). Nu ik er over nadenk: ik denk dat het met een hendel is en niet met het handvat om te voorkomen dat je tijden stuurtechnisch moeilijke manouvres per ongeluk ineens flink gas geeft....Kan nog lelijk aflopen dunkt me zo!

Bij Calabas zijn we de noordkust. De noordkust is een ruige kust, geen zand, alleen maar rotsen. De wind is daar aanlandig ( de wind waait hier praktisch altijd vanuit de zelfde richting, of zo je wilt, in dezelfde richting). De golven zijn er erg hoog en er is weinig begroeing. Als je graag levend en heel uit het water wilt komen kun je er beter niet gaan zwemmen. Genoeg mensen zijn daar tegen de rotsen te pletter geslagen. Sommige golven klappen op de rotsen en zijn zeker 15-20 meter hoog. Na een minuut of twintig kwamen we langs een oude goudmijn, hier stonden een hoop touristen een natuurlijk een aggenebisch kraampje waar je zo mogelijk nog aggenebischere dingen kon kopen voor heel veel geld. Snel wegwezen dus, aangezien wij ons verheven voelen boven het normale touristenvolk ( BWAAAH). Nog verder kwamen we bij de Natural Bridge, door het geweld van de zee is er een opening in de rotsen ontstaan en dat doet denken aan een brug. Daarna zijn we nog hoger de bergen op gereden en daar had je echt een mooi uitzicht. Op de foto is dat een beetje te zien. Ik had trouwens de hele weg een helm op, maar volgens Redmer was het leuker om die voor de foto af te doen en uit zicht te houden hahah!

De grote zwarte rotsen zijn lavasteen. Ze zijn ontiegelijk hoog, hopelijk is dat een beetje te zien op de foto. Toen we verder reden kwamen we op een klein strandje waar een huisje van keien stond en in de inham die zich daar had gevormd in de rotskust een heel groot rotsblok. Later zijn we nog verder gereden naar Natural Pool. Een soort zwembadje tussen de rosten waar je afgeschermd kunt zwemmen ( Center Parcs zou zoiets bouwen in zijn "Jungle Bad"). Maar soms zijn de golven daar ook zo wild dat je uit het badje geslagen wordt! Niet ongevaarlijk, sterker nog: levensbedreigend. Redmer en ik zijn nog een stuk doorgereden. Toen we een beek wilde oversteken met de quads sloeg de mijne in het midden af. En wilde niet meer starten.......Toen we de quad uit het water hadden getrokken zagen we ook dat de voorbanden angsaanjagend plat waren: LEK. Met veel moeite hebben we in de zengende hitte de quads naar wat het meest om een weg leek in de wijde omgeving getrokken en daar de eigenaar gebeld, die zou over een half uur komen zei hij. Arubaans half uurtje, dus een uur en een kwartier later was hij er, ik schrok wakker uit het uiltje dat ik intussen was gaan knappen op het zadel van de quad (want het is vermoeiend!). Beetje lucht in de banden en een leiding droog gemaakt en we konden weer verder. Red en ik slaakten stiekum een zucht van verlichting. Wij hebben niet vaak geluk met kapotte voertuigen. Volgens Red heb ik het boze oog, al onze autos gaan stuk, en hoewel ik altijd gezegd heb dat hij de overeenkomende factor in alle situaties was, heeft het feit dat mijn quad en mee kapte hem ervan overtuigd dat ik degene ben die een slechte invloed heeft op onze vervoersmiddelen. Morgen gaan we het weer proberen met de Wrangler ( we hebben twee weken in een huurauto gereden).

Zaterdag hebben weer prima vertoefd op een mooie zeilboot. Met snorkelequipment, versnaperingen en 40 vrienden en vriendinnen aan boord voeren we uit. De gelegenheid was het repadten (dat betekent: terug gaan naar Nederland) van 7 mariniers, waaronder dus Redmer. Het was echt goed geslaagd, veel beter dan de vorige keer, misschien ook wel omdat de schipper niet dronken was dit keer....'s Avonds hebben we nog gebarbequed bij een collega van Red die een mooie tuin heeft met zwembad. Als ultieme uiting van affectie werd aan het eind van de avond iedereen in het zwembad gegooid. Kleren geen bezwaar :) De tweede foto is een foto van Red die de tuin winterklaar aan het maken is.