Het is niet aan mij voorbijgegaan, en ik denk ook niet aan de lezers van dit weblog (ja ik heb het over jullie alle vijf!) dat de frequentie van postings zeer is gedaald sinds het begin van dit log. Waar ik in Nederland nog elke dag wat postte, werd dat hier al snel 2 keer in de week, naar 1 keer in de week en zo nu dan 1 keer in de 2 weken. Heb ik dan helemaal niets meer te melden? Zijn Redmer en ik verzandt in een sleur waar ik jullie niet mee wil vervelen? Of durf ik gewoon de straat niet meer op na de aanvaringen met de vreselijke zwerfhonden die Aruba op zijn minst "avontuurlijk' houden?

Het is een beetje een combinatie van dingen denk ik. De honden hebben mijn plezier in het fietsen best wel vergald, dat is waar. Maar niets stopt mij als ik een floppy heb met een goed verhaal erop. Dan krijg ik het echt wel het almachtige internet op geslingerd als ik wil, al moet ik daarvoor vleesgeworden narigheid trotseren. Maar zoals gezegd: dan moet er wel een goed verhaal op die flop staan. Het moet leuk zijn om het log te lezen voor jullie en tegelijkertijd moet het voor mij leuk zijn om te iets te schrijven voor het log. En daar wringt de schoen een beetje heb ik het idee. Ik heb het vreselijk naar mijn zin hier, maar ik zie niet in wat het toevoegt aan het log om elke week te rapporteren dat wij WEER zijn gaan snorkelen, duiken, barbequeen, op het strand hebben gelegen. Dat is niet echt boeiend lijkt mij, en bovendien wil ik jullie niet de ogen uit steken.

Maar vandaag dus weer een nieuwe post. Ik heb ook wat leuke fotos en ik zal proberen om een leuk tekstje daarbij te schrijven. Dus sorry dat ik zolang niets laat horen. Maar goed, laten we het erop houden dat we liever kwaliteit zien dan kwantiteit en ik weet dat mijn vijf lezers er ook zo over denken!

Nu onze laatste maand op het happy eiland is aangebroken, hebben Redmer en ik besloten dat er nog een aantal dingen zijn die wij zeker nog willen doen voor dat we weer vertrekken naar Nederland. En zoals het hollanders betaamt hebben we een lijstje gemaakt waar we dan lekker op kunnen wegstrepen. Vrijdag hebben we twee sites kunnen wegstrepen. Met twee gehuurde quads (soort motor met vier wielen) zijn we we de noordkust (onbegaanbaar met gewone auto, bijna onbegaanbaar met een goede jeep, maar prima te doen met quads) gaan verkennen. Het was wel wennen voor mij, die quad. Ik rijd natuurlijk geen auto, laat staan motor en nog verder verwijderd, quad. Ik geloof dat de quads niet van een al te groot kaliber waren, 150 cc met een topsnelheid van 50 kilometer per uur. Compleet met koddig helmpje op vond ik het toch redelijk hard gaan. 50 kilometer per uur op rotsachtig terrein is best hard. Het duurde even voor ik doorhad hoe de quad werkte (en dan met name het feit dat alles een stuk makkelijker gaat als je de handrem eraf haalt) maar toen ik het paardje redelijk getemd had was het erg leuk. Sommige stukken lopen zo steil omhoog dat je denkt dat je om gaat kieperen, maar er is niet veel dat een flinke dot gas niet kan oplossen en het was soms er spannend, maar ook inspannend. En dan vooral het gasgeven dat om een of andere mysterieuze reden niet met het handvat ging, maar met een hendeltje dat onder het handvat zat en dat je met je duim moest indrukken (kramp!). Nu ik er over nadenk: ik denk dat het met een hendel is en niet met het handvat om te voorkomen dat je tijden stuurtechnisch moeilijke manouvres per ongeluk ineens flink gas geeft....Kan nog lelijk aflopen dunkt me zo!

Bij Calabas zijn we de noordkust. De noordkust is een ruige kust, geen zand, alleen maar rotsen. De wind is daar aanlandig ( de wind waait hier praktisch altijd vanuit de zelfde richting, of zo je wilt, in dezelfde richting). De golven zijn er erg hoog en er is weinig begroeing. Als je graag levend en heel uit het water wilt komen kun je er beter niet gaan zwemmen. Genoeg mensen zijn daar tegen de rotsen te pletter geslagen. Sommige golven klappen op de rotsen en zijn zeker 15-20 meter hoog. Na een minuut of twintig kwamen we langs een oude goudmijn, hier stonden een hoop touristen een natuurlijk een aggenebisch kraampje waar je zo mogelijk nog aggenebischere dingen kon kopen voor heel veel geld. Snel wegwezen dus, aangezien wij ons verheven voelen boven het normale touristenvolk ( BWAAAH). Nog verder kwamen we bij de Natural Bridge, door het geweld van de zee is er een opening in de rotsen ontstaan en dat doet denken aan een brug. Daarna zijn we nog hoger de bergen op gereden en daar had je echt een mooi uitzicht. Op de foto is dat een beetje te zien. Ik had trouwens de hele weg een helm op, maar volgens Redmer was het leuker om die voor de foto af te doen en uit zicht te houden hahah!

De grote zwarte rotsen zijn lavasteen. Ze zijn ontiegelijk hoog, hopelijk is dat een beetje te zien op de foto. Toen we verder reden kwamen we op een klein strandje waar een huisje van keien stond en in de inham die zich daar had gevormd in de rotskust een heel groot rotsblok. Later zijn we nog verder gereden naar Natural Pool. Een soort zwembadje tussen de rosten waar je afgeschermd kunt zwemmen ( Center Parcs zou zoiets bouwen in zijn "Jungle Bad"). Maar soms zijn de golven daar ook zo wild dat je uit het badje geslagen wordt! Niet ongevaarlijk, sterker nog: levensbedreigend. Redmer en ik zijn nog een stuk doorgereden. Toen we een beek wilde oversteken met de quads sloeg de mijne in het midden af. En wilde niet meer starten.......Toen we de quad uit het water hadden getrokken zagen we ook dat de voorbanden angsaanjagend plat waren: LEK. Met veel moeite hebben we in de zengende hitte de quads naar wat het meest om een weg leek in de wijde omgeving getrokken en daar de eigenaar gebeld, die zou over een half uur komen zei hij. Arubaans half uurtje, dus een uur en een kwartier later was hij er, ik schrok wakker uit het uiltje dat ik intussen was gaan knappen op het zadel van de quad (want het is vermoeiend!). Beetje lucht in de banden en een leiding droog gemaakt en we konden weer verder. Red en ik slaakten stiekum een zucht van verlichting. Wij hebben niet vaak geluk met kapotte voertuigen. Volgens Red heb ik het boze oog, al onze autos gaan stuk, en hoewel ik altijd gezegd heb dat hij de overeenkomende factor in alle situaties was, heeft het feit dat mijn quad en mee kapte hem ervan overtuigd dat ik degene ben die een slechte invloed heeft op onze vervoersmiddelen. Morgen gaan we het weer proberen met de Wrangler ( we hebben twee weken in een huurauto gereden).

Zaterdag hebben weer prima vertoefd op een mooie zeilboot. Met snorkelequipment, versnaperingen en 40 vrienden en vriendinnen aan boord voeren we uit. De gelegenheid was het repadten (dat betekent: terug gaan naar Nederland) van 7 mariniers, waaronder dus Redmer. Het was echt goed geslaagd, veel beter dan de vorige keer, misschien ook wel omdat de schipper niet dronken was dit keer....'s Avonds hebben we nog gebarbequed bij een collega van Red die een mooie tuin heeft met zwembad. Als ultieme uiting van affectie werd aan het eind van de avond iedereen in het zwembad gegooid. Kleren geen bezwaar :) De tweede foto is een foto van Red die de tuin winterklaar aan het maken is.

Op moment van schrijven bevind ik mij op de marinierskazerne te Savaneta, Aruba. Eigenlijk verboden voor burgers, maar ik ben sinds kort in het bezit van een zogenaamde B-Pas, op welke ik geregistreerd sta als zijnde de partner van de luitenant Prins (:|) en welke mij toegang verschaft tot de kazerne en zijn faciliteiten. Ik mag nu bijvoorbeeld gebruik maken van de sportschool enzo. Ik moest wel ondertekenen natuurlijk, waarop ik trouw beloof dat ik niets over de kazerne de burgermaatschappij zal inbrengen enzo verder. Maar goed, ik hou wel van en risicootje ( eigenlijk niet, maar ik moet toch een bruggetje maken nietwaar?). Ik kan jullie melden dat ik nog geen secret Level heb mogen ontdekken op deze kazerne, en ook geen aliens op sterk water. Ik zelf vond dat wel een redelijke teleurstelling, ik had wel wat spectaculairs verwacht of in elk geval op gehoopt, maar neen. Wel veel mannen in uniform, wat ik ook wel redelijk verdacht vind, zodra ik daar meer over weet zal ik jullie dat mededelen.

Sinds vorige week heb ik naast een eigen duikbril ook nog eigen duikschoenen en flippers en een snorkel! Ik kan nu dus lekker met mijn eigen set snorkelen, en het is een mooie set hoor! Zwart met grijs. Heel stoer. Redmer en ik zijn zondag gaan snorkelen bij Baby Beach, staat nogal sterke stroming, maar wel leuk snorkelen. De vis is daar nogal brutaal. Na afloop zoeken we de vissen die we gezien hebben op in onze Reef Fish Identification Guide :) Ik heb al een paar vissen gezien die de kwalificatie Uncommon hebben, ben ik ook best trots op dus. Komend weekend willen we eindelijk weer gaan duiken. Het is er niet van gekomen omdat Redmer twee keer de wacht had in het weekend, dus dat is wel jammer.

Op het strand voor de Low Rise hotels liggen een groot aantal schildpadden nesten, en een aantal daarvan komt binnenkort uit. Redmer en ik willen dat graag een keer meemaken, maar elke keer als ik en Redmer over het strand lopen om te kijken waar zich een grote groep mensen bevind die staan te wachten op het uitkomen ( er zijn mensen die houden precies bij welke nesten moeten uitkomen maar er zit nogal speling in) blijven die kleine rakkers gewoon in het zand liggen. Schijnt trouwens dat maar 2 vd 80 ofzo het ook echt redden tot volwassendom. De rest is opgegeten. Sneu eigenlijk. Maar goed dat is de natuur.....Daarover gesproken. Op Aruba komt een vogeltje voor dat lijkt op onze duif, maar dan de helft kleiner ( Oh dat vogeltje waarvan jij er eentje hebt overreden? Ja dat vogeltje). En dat vogeltje is DOM! Het is niet te geloven. Het vogeltje blijft gewoon op de weg zitten, of waggelt heel rustig naar de kant, maar niet snel genoeg voor de asfaltbeesten natuurlijk. Wel sneu eigenlijk. Waarom zijn die vogeltjes niet sneller? Waarom vliegen ze niet weg?

Wat is eigenlijk het vervelendste aan Aruba dat ik tot nu toe heb kunnen ontdekken? Ik denk dat ik moet zeggen: honden. Nadat ik me redelijk aangepast had aan het fietsklimaat hier op het eiland en met gemak en een lekker vaartje van hot naar her crosste, met het idee dat ik een hard core biker was werd ik onaangenaam verrast door zwerfhonden. Zodra ze je in het oog krijgen beginnen ze heel hard te blaffen en rennen ze op je af. Om een of andere reden zijn ze erg boos op je want ze ontblooten hun tanden en happen naar je kuit! Ik kan niet anders zeggen dat ik de eerste keer dat dit mij gebeurde doodsbang was. Ik was echt heel bang. Ineens voelde ik mij geen hardcore biker meer, maar meer een konijntje zonder toekomstperspectief. Ik fietste of mijn leven er vanaf hing en volgend mij was dat ook zo. Ik sloeg de bocht om en de honden raakten het zat want ze taaiden af. Ik was toen nog in de veronderstelling dat dit een incident was. Toen ik echter de weg over wilde steken en af wilde slaan kwamen er nog eens drie uit het niets opgedoken. Van schrik stond ik stil aan de overkant, ik was klaar om een tuin in te rennen. De honden stonden aan de overkant te wachten tot ze konden oversteken. Ik zag een auto aankomen en ben snel gaan fietsen om er voor te zorgen dat ik langs de honden zou gaan met en auto ertussen wat een redelijk goede techniek bleek te zijn. Mijn harte klopte efcht in mijn keel, maar al snel vond ik mijn ontsnapping niet slecht en klaarde ik een beetje op, maar eenmaal thuisgekomen werd ik boos! Wat een rotbeesten vond ik het. Nu heb ik een wapen op mijn fiets, het is een stuk drainage pijp van ongeveer een meter, iets steviger dan tuinslang. Kennelijk is het het beste om keihard te schreeuwen en om je heen te slaan. Niet echt elegant, maar beter dan naar het ziekenhuis voor een tetanusprik. Wat een ellende. Ik moet eerlijk zeggen dat ik nu ook een beetje bang ben om te fietsen . Ik dacht ook eerst dat het alleen voor en na zonsopgang was, als het koel genoeg was voor de honden. Maar nu ben ik laatst ook 's middags aangevallen en ik vind het ook met stok heel eng. Maar goed, ik denk dat ik er wel aan wen, ik hoop het tenminste. Ik wordt er voral heel boos om, waarom laten die beesten mij niet met rust! Aaargh!!

Heb trouwens in de Jeep van Redmer gereden op de noordkust vorige week. Ik had nog nooit auto gereden en ik vond het echt heel leuk. Redmer vond het iets minder, tenminste dat dacht ik af te kunnen leiden van zijn groene gezicht en verwrongen uitdrukking. Ik vond zelf dat het wel goed ging. Jammer dat toen we weer van plek wisselden bleek dat de remleiding gesprongen was en de voorremmen het niet meer deden, Redmer kan dus weer lekker naar de auto hobby club :)

Aan respectievelijk dood door schuld, moord en doodslag heb ik mij de afgelopen 24 uur schuldig gemaakt. Maar geen zorgen, ik kan niet worden vervolgd en zal dus ook niet worden gestrafd aangezien het hier gaat om een slang, een kakkerlak en een duif. Maar als mens ben ik gezegend met het vermogen om schuld te voelen en derhalve zit het me allemaal helemaal niet lekker. Laat ik beginnen met de slang. Gisterenavond liepen Redmer en ik naar huis vanaf Moomba Beach, halverwege zagen we de slang op het asfalt liggen. Ik voelde me gelijk Steve the Crocodile hunter en ik was al helemaal klaar om met behulp van een stok de slang op te pakken en verrukt te roepen:"You're allright mate!" en dan met een sierlijke beweging de slang de bosjes in te werpen. De slang lag immers op het asfalt, en behalve slangen komt daar nog een ander beest veelvuldig voor: den auto! Maar Redmer gooide roet in mijn discovery avontuur. "Nee" riep hij, "we gooien hem niet in de bosjes, we doen niets, misschien is het wel een BOA!". Ik keek nog eens naar de slang. Een Boa? Wat daar op het asfalt lag was nog niet eens een sjaal, niet eens een stropdas, laat staan een Boa. De slang mat ongeveer 30 cm (max!) en was donker gekleurd, met lichte strepen over de breedte. Redmer vertelde dat de Boa niet van nature voorkwam op Aruba, en dat deze giftige soort een dertiog jaar geleden vanuit Zuid Amerika was gekomen met mensen die ze hielden, een aantal zijn losgeraakt en doordat ze geen natuurlijke vijanden hebben zijn de boa's snel in aantal vermeerderd en vormen nu een bedreiging voor de natuurlijke flora en fauna. Als je er eentje vond moest je hem dood maken. Ik keek nog een keer, we porden wat met het stokje (zachtej hoor!) en de slang bewoog een beetje driftig. Ik keek nog een keer met puppie ogen naar Redmer maar het mocht niet baten. "Maar als ik morgen hier langs kom en de slang is plat voel ik me vreselijk schuldig!". Redmer keek maar even de andere kant op, ik gaf het op. Misschien had Redmer gelijk. "De slang is oud en wijs genoeg om voor zichzelf te zorgen! Hij is zelf op het asfalt gaan liggen, hij zorgt maar zelf dat hij terug komt!". Sja, zat ook wel wat in ja....We liepen door, Redmer had gelijk, we wisten niet wat voor slang het was en moesten dus maar het zekere voor het onzekere nemen. Thuis zocht ik snel in Nos Bestianan (Onze dieren) op wat voor een slang het was. Het bleek een Serantenero te zijn, een kleine, ongevaarlijke slangensoort, wel giftig, maar over het algemeen rustig en niet gevaarlijk. Deze slang kwam alleen op Aruba voor en kon ongeveer 70cm lang worden. Niets aan de hand dus. "Schatje", zei Redmer, "die kruipt zelf wel de bosjes in".

Vanmorgen kon ik niet uit bed komen. Ik dacht erover om te doen of ik me verslapen had en niet te gaan sporten op Eagle BEach. Toen ik even uit bed kwam om naar de WC te gaan zag ik iets liggen vlak bij de deur. Een kakkerlak, daar hoefde ik geen boekje voor te hebben. Getverdegetverdemme! Hij lag op zijn rus, en bewoog niet. Toen ik dichterbij kwam bewoog hij ineens zijnpoot. "Help mij...". Getverdegetverdemme dacht ik nogmaals. Geen gedoe, gif pakken, spuiten, klaar. Ik pakte de bus (verstopt onder bvadmuts dus onvindbaar. Ik spoot wat gif op de kakkerlak. Hij begon heftig te spartelen, duidelijk een doodstrijd. Ik kon het niet aanzien. Ik geloof dat ik misselijk werd. Jeg! Ineens leek het me beter om zo snel mogelijk er van daoor te gaan en toch te gaan sporten. Ik bedoel, hoe lang kan een doodstrijd duren. Als ik terug kwam was hij wel dood, hoopte ik. Ik snel aankleden, nog even een flinke dosis gif gespoten en snel er vandoor gegaan. Op de fiets moest ik steeds aan de kakkerlak denken, maar niet lang, want halverwege zag ik een dode slang op de weg liggen. Ik dacht aan de slang en aan de kakkerlak en ik voelde me vreselijk. Niet echt vriendelijk van mij allemaal. Ik zette wat vaart, even doorkarren, ik was al te laat en bovendien leidt de lichamelijk inspanning af. Ik reed net het laatste stuk langs de High Rise Hotels toen er drie duiven uit de bosjes schoten. Eentje kwam tussen mijn spaken. "Aargh!" riep ik, en nogmaals uit pure frustratie "aargh!". Ik durfde niet om te kijken, toch gedaan. De duif lag op het asfalt. " Die maakt het niet lang" zei ik voor me uit, denkende aan de andere asfaltbezoekers. Toen ik terug kwam van sport werd mijn vermoeden bevestigd: de duif is dood. Let op: de duiven hier zijn de helft kleinder dan in Nederland, vandaar dat het zo een makkelijke prooi was voor mijn monsterlijke wielen. Ik ben nog niet thuis geweest, maar waarschijnlijk ligt daar ook een lijkje op mij te wachten. When wil the killing end?