Onduidelijkheid

Onduidelijkheid. Ik hou er niet van. Ik kan er niet tegen als ik niet precies weet waar ik aan toe ben. Onduidelijkheid draagt daar aan bij en is daarom slecht. Onduidelijkheid is lafheid. Durf gewoon te zeggen waar het op staat, mensen laten zwemmen in vaagheden is wreder. Zachte heelmeesters maken stinkende wonden. Of lieg, of vertel de waarheid.

Ik vind onduidelijkheid erg omdat het me onzeker maakt. Als iets niet duidelijk is, ga ik zelf verklaringen zoeken. En meestal zijn die niet in mijn eigen voordeel. Mensen doen tegen mij (in mijn gekke kleine wereldje) onduidelijk omdat ze me stom/vervelend/vermoeiend/dom/waardeloos/lelijk/onaardig vinden (omcirkel wat meest van toepassing is). En dan voel ik me rot. Daarom hou ik niet van onduidelijkheid.

Ik zoek de oorzaak van de onduidelijkheid in mijzelf. Als iets wat ik veroorzaakt heb, maar sommige mensen zijn onduidelijk tegen andere mensen omdat ze niet anders kunnen omdat ze onduidelijk zijn tegen zichzelf. Ik soms ook, ik weet niet altijd wat ik wil, of wat ik voel. Als je me dan zou vragen om dat uit te leggen zou ik het niet kunnen. Maar ik zou niet onduidelijk doen, ik zou gewoon zeggen dat ik het niet weet en dat ik je heus niet stom/vervelend/vermoeiend/dom/waardeloos/lelijk/onaardig vind. Of misschien laat ik het laatste weg, dat kan ook. Niet iedereen is gek.