Suiker.

Mmmmmmm, ik hou van Suiker. Ik hou van veel Suiker. Ik hou van Suiker tot je hem niet meer kan zien, en zelfs dan wil ik meer. Ik hou van chocola (suikerbom) en ik hou van cracottes met jam, ik hou van koekjes die je in je thee kan dopen (thee met melk en suiker), ik hou zelfs van slagroom op mijn tomatensoep. Jum!

Maar de liefde is onbeantwoord. Suiker houdt niet van mij. En op een passief agressieve manier laat ie dat merken ook. Langzaam neemt mijn behoefte aan hem toe en toe, en vervanger Zoetstof (ook lekker maar heeft niet dat echte van Suiker) kan me niet bevredigen. Hoe meer ik hem neem, hoe ongezonder ik wordt, en misschien straks zelfs wel ineens als een gek ga groeien of nog erger diabetes krijg. Dat komt door Suiker, die ligt op de loer, om straks ineens toe te slaan.

Was Suiker maar wat eerlijker. Maakte hij maar dat ik van hem ging walgen, dat ik hem niet meer wilde. Maar dat doet ie niet. Hij blijft lekker en iedere keer weet ie me weer te verleiden. Het vlees is zwak. Such sweet misery.