Is it me?

Ben ik nou echt de enige die vind dat als je op het knopje hebt gedrukt, je ook als eerste de trein uit mag?

A.

Ik voel me verschrikkelijk. Ik heb vandaag A. verpot, omdat ie alweer te groot gegroeid was. Maar hij heeft zo een dun stammetje. Dus ik ging kijken op het Almachtige Internet wat daar aan te doen is. Toen heb ik ontdekt dat ik hem had moeten toppen toen hij nog klein was, 25 cm. Maar dat heb ik niet gedaan. Dus nu moet het alsnog. Ik heb 10 cm geknipt, en wel 5 bladeren verwijderd. Hij is nu nog maar 70 cm. Het lijkt wel of A een joods jongetje is, dat men is vergeten te besnijden, en nu, nu hij al ruim in de puberteit zit moet het alsnog, zonder verdoving. Het ging niet eens in een keer. Ik moest twee keer knippen. Ik ben bang dat A. doodgaat. Het is waar wat ze zeggen: Je beseft pas wat je hebt als je het kunt verliezen. Ik hou van A.

OMG

Ik geloof niet in God, maar ik hoop zij wel in mij.

Babies

André Rouvoet die zegt dat de huidige abortuswetgeving hem zorgen baart, is nooit grappig.

Pipo

Ik denk dat ik maandag maar eens een hoofddoek opdoe, dan kan iedereen zien dat ik een kuis meisje ben. En dan doe ik denk ik dinsdag een keppel, dan kan iedereen zien dat ik van koosjer eten houd. En dan doe ik woensdag wel een oranje jurk, dan weten ze ook gelijk dat ik niet van geweld en alcohol hou. En dan donderdag doe ik een kruis om mijn nek, dan weet iedereen dat ik Jezus ook tof vond. En dan vrijdag, als weeksluiting, doe ik een stipje op mijn voorhoofd, zodat iedereen weet dat ik geloof dat de elephant man echt bestaat. En dan zaterdag en zondag doe ik een clownsneus op zodat iedereen ziet dat ik het niet zo serieus neem....

Monster

Ik heb (opnieuw) ontdekt dat het bedrijf waar ik werk in feite een ziekenhuis is voor terminalen, je wordt er goed verzorgd, maar je gaat er onherroepelijk dood. Eigenlijk wist ik dat al natuurlijk, maar onder de morfine van secundaire arbeidsvoorwaarden is het jezelf goed voor de gek houden.

De ontdekking zette de deur open voor het wat-moet-ik-worden-Monster. Hij heeft zich drie jaar stil gehouden, maar nu is hij in volle glorie terug, en hij is boos, heel boos: "Wat wil je nou eigenlijk worden? Wat ga je nou doen met je leven!!!??" brult ie. Ik weet niks te zeggen, behalve heel zachtjes:" Maar ik doe toch al wat.....?". Dat interesseert hem niet en hij schreeuwt:"Wat heb je nou bereikt? NiKS! Je bent een halfgare studente in een kamer met een bijbaan! Het is gewoon zielig! Opbouwen moet je, kinderen baren, huizen kopen, verzekeringen afsluiten, carriere maken!" Ik ga snel in een hoekje zitten met een dekbed over me heen, misschien ziet ie me dan niet. Koortsachtig zoek ik naar een metafoor om hem mee te lijf te gaan. Ergens in mijn achterhoofd vind ik er eentje, oud en uitgewrongen, maar misschien doet ie het nog...: "Het is niet waar je heen gaat, het is de weg ernaar toe!" gil ik. Ik hoor niks meer, als ik over de rand van mijn dekbed kijk zie ik dat het monster weg is, voor nu....