Monster

Ik heb (opnieuw) ontdekt dat het bedrijf waar ik werk in feite een ziekenhuis is voor terminalen, je wordt er goed verzorgd, maar je gaat er onherroepelijk dood. Eigenlijk wist ik dat al natuurlijk, maar onder de morfine van secundaire arbeidsvoorwaarden is het jezelf goed voor de gek houden.

De ontdekking zette de deur open voor het wat-moet-ik-worden-Monster. Hij heeft zich drie jaar stil gehouden, maar nu is hij in volle glorie terug, en hij is boos, heel boos: "Wat wil je nou eigenlijk worden? Wat ga je nou doen met je leven!!!??" brult ie. Ik weet niks te zeggen, behalve heel zachtjes:" Maar ik doe toch al wat.....?". Dat interesseert hem niet en hij schreeuwt:"Wat heb je nou bereikt? NiKS! Je bent een halfgare studente in een kamer met een bijbaan! Het is gewoon zielig! Opbouwen moet je, kinderen baren, huizen kopen, verzekeringen afsluiten, carriere maken!" Ik ga snel in een hoekje zitten met een dekbed over me heen, misschien ziet ie me dan niet. Koortsachtig zoek ik naar een metafoor om hem mee te lijf te gaan. Ergens in mijn achterhoofd vind ik er eentje, oud en uitgewrongen, maar misschien doet ie het nog...: "Het is niet waar je heen gaat, het is de weg ernaar toe!" gil ik. Ik hoor niks meer, als ik over de rand van mijn dekbed kijk zie ik dat het monster weg is, voor nu....