Jarig

De hagel slaat tegen de ramen en Elvis vraagt of ik me eenzaam voel. Een beetje. Over minder dan drie uur ben ik jarig. Niet dat dat nieuw is, ik ben meestal rond deze tijd jarig en heb het al vaker meegemaakt. Maar als ik morgen mijn ogen open doe, is een van de eerste dingen die ik zie, dat er niemand is, ik denk dat dat voor het eerst is. Geen ontbijt op bed, geen zingende moeders, geen kussende minnaar. Hoe zou dat zijn? Ik zal het zien morgen.

Dus over minder dan drie uur ben ik jarig. Leeftijd. Een indicatie van wat ongeveer je positie is op de levenslijn van school, studie, werk, settlen, kinderen, half werken, pensioen, dood. Dus voor mij zou dat zijn: werkend, goede baan, gesetteld, denkt aan kinderen.

En over minder dan drie uur ben ik jarig. Ik heb een goede baan, maar part-time. Ik studeer nu pas (maar met liefde!), ik ben ontsnapt aan gesettled zijn en kinderen hebben volgens mij geen toegevoegde waarde (vooralsnog, ouders, ik weet dat jullie er anders over denken, en is maar goed ook!). Ik ben voorbij de zelfkastijding die er voor zorgde dat ik mijn eigen leven moeilijk, streng en sober (maar wel moreel hoogstaand!) maakte. Ik doe wat ik wil en ik wil wat ik doe. Ik ben tevreden.

En over minder dan drie uur ben ik jarig. Weer een jaar overleefd! Hoera!