En nu stil!

Mijn hoofd is een fabriek. De hele dag wordt er van alles geproduceerd. Op een lopende band gaat dat dan naar buiten. Flap flap flap! De hele dag flap ik er van alles eruit. Dingen die ik meen, dingen die ik niet meen, dingen die vindt, dingen die ik me herinner, alles komt in een soort continue stroom door mijn mond naar buiten. Dat moet ook, want het moet blijven bewegen. Als er iets vlak voor de uitgang blijft liggen wordt het daarachter een zooitje en krijg je file vorming. Een lopende band moet ook niet stilstaan, daar komt rotzooi van. En zo laat ik de hele dag die tirade maar gaan, verzetten heeft weinig zin.

Soms zie ik net op tijd dat er iets op de lopende band op weg naar buiten toe is dat niet kan, of dat niet mag, of niet gepast is, of kwetsend, of te eerlijk. Snel probeer ik dan te voorkomen dat ook dit product de wereld in flapt. Langzaam komt de band tot stilstand en de boel stagneert. De lopende band moet worden stopgezet en het afgekeurde product moet worden verwijderd. Dan is het even stil.