Ik stond bij de aanbiedingen, die midden in de winkel staan. Bonduelle 1-persoons blikjes waren in de aanbieding, 3 voor 99 cent. Precies twee ons groente zit erin. Alles wat je nodig hebt...Ik pakte er drie, twijfelde nog een beetje tussen snijbonen en bruine bonen. Ik dacht:"niet teveel blikjes nemen, want je moet ook wel eens koken". Maar ik kan dat dus niet. Alles wat ik maak met eigen inzicht mislukt, tenminste, het is niet lekker. Ik kan wel een verassingsei maken, en een lekker broodje, maar een maaltijd, neej laat maar zitten. Na het eten zit ik dan met een kook-kater en een afwas. Is dat het ware leven? En daar was het... "Hoezo eigenlijk?". Hoezo zou ik mezelf nog langer martelen met niet te hachelen pogingen tot het zelfstandig bereiden van een verse maaltijd? Okeej, ik kan niemand voor het eten uitnodigen, maar wat maakt dat ook uit? Scheelt alleenmaar afwas. Ik kan het niet, ik vind het ook niet leuk en beide versterken elkaar. Als ik maar goed eet, dat is belangrijk, en volgens mij kan dat ook best uit blik. Ik keek weer naar de blikjes die stonden opgestapeld. Er waren al wat gaten in de stapels geslagen, ik was niet alleen. Ik pakte er nog 3. En nog 3. Ik keen om me heen. Ik pakte er nog 3. Zo, nu had ik 12 blikjes, met een beetje mazzel genoeg voor een week of twee, maar dat was wel rekenen op buiten de deur eten. Omdat ik geen zin had om me het schompes te sjouwen liet ik het bij 12, anders had ik er meer genomen. Vanaf nu was ik iemand die niet kon koken, dat ook niet nodig vond! Een nieuw self-image! Hurrah.
Vanavond heb ik een pak roerbak groenten gebakken, en ik moet zeggen: ik kan niet koken, maar voor iemand die niet kan koken kook ik best lekker.
PS: Ik kan trouwens 1 ding wel lekker maken: pastasalade.
