Maar dan: HET BUITENLAND. Mijn vriendje is in HET BUITENLAND. Hoepla: Meteen is de hartkamer verlaten en voel je een leeg plekje, meestal voel ik het net onder mijn middenrif (voor diegenen die nu denken dat ik meer moet eten: dit blog is niet voor u). Ik mis hem, ik mis hem na één dag. Ik mis hem niet vreselijk, maar ik voel het wel: ik mis hem. Het is een beetje, maar het is er! En dat het een klein beetje is maakt het nog erger, net zo irritant als een tand in je mond die een beetje los zit; Of eruit, of vast, maar niet van dat laffe losse! De hele dag zit je met je tong tegen die tand, even voelen of hij echt los zit of dat hij toch stiekem vast zit. Zo is het met dit gevoel ook. De hele dag denk je: "Mis ik hem nou echt?"- "Ja ik mis hem echt, een beetje maar, maar je voelt het wel".
En waarom? Kan iemand mij vertellen waarom ik hem mis? Mijn hart kan niet voelen dat hij verder weg is, en waarom zou het er toe doen voor mijn verstand? Hoe kan het dat ik hem na een dag mis als ik weet dat hij in Frankrijk is, maar amper aan hem denk als hij in Utrecht is? (of in Haren, dat eigenlijk ook bijna BUITENLAND genoemd mag worden, maar dat terzijde). Dit soort dingen vult mijn hoofd met vragen? Hoe werkt dit en waarom? Dit gedrag is niet gepast voor mij oordeel ik dan snel: ik ben een stoere onafhankelijke vrouw die niet op een week meer of minder zonder haar vriendje kijkt. Sterker nog: ik heb het niet eens door dat hij er niet is, zo druk ben ik met mijn eigen, onafhankelijke, geemancipeerde leven zonder hem! Dat is al een stuk beter dan een half losse tand gevoel. HA!
Tis maar goed dat hij me belde vandaag.......
