Ik had eigenlijk willen wachten tot ik ondersteunend beeldmateriaal had voor ik melding zou maken op het log, maar nadat Redmer en ik drie uur bij een klein kuiltje in het zand hadden staan staren zonder dat er ook maar iets gebeurde, besloot ik om jullie gewoon maar te vertellen dat ik een schildpadden nest heb zien uitkomen. Helaas was Redmer er niet bij en had ik geen camera bij me, maar toch erg leuk! Op Aruba komen drie soorten schildpadden voor: Leatherback, Loggerhead en de Green Turtle. Gedurende de zomer komen ze 's nachts en 's avonds het strand op om een nest te maken om eieren in te leggen. Hoe ouder de moeder schildpad, hoe groter ze is, hoe sterker ze is, hoe dieper ze het nest maakt. Het nest is dus een soort gat in de grond en daar legt ze haar eieren in, daarna: zand erover. Het hangt een beetje van de soort af, meestal zijn er tussen de 60 en 120 eieren. Deze liggen op een diepte van minstens 60 cm. Na ongeveer 60 dagen komen de eieren uit. Ik geloof dat de baby schildpadjes er dan een dag of wat over doen om aan de oppervlakte te komen. Laat ik nou net in de buurt van een nest zijn geweest toen het uitkwam! Je kunt zien dat het uit gaat komen aan het feit dat het zand boven het nest verzakt is. Daardoor is er dus een klein kuiltje in het zand. Toen ik aankwam zag ik in dat kuiltje drie kleine zwarte flupjes, die na informeren bij de omstanders hoofdjes bleken te zijn. Na een minuut of tien zag ik dat er steeds meer beweging in het zand kwam. Langzaam kwam het eerste schildpadje (4 of 5 cm) boven de rest uit en begon naar het licht toe te lopen, in dit geval gelukkig de zon. Toen kwamen er nog 2 tegelijk en daarna 4, binnen een minuut of 5 was de kuil in het zand een schilpadjes spugende fontein geworden. Soms komen de nesten 's nachts uit en dan is er natuurlijk geen zon. Evengoed gaan de schildpadjes dan naar het licht, het licht van de beesten op het asfalt, en uit eerdere verhalen op dit log weten we dat zij geen strikt dieet hebben. Splut.

Maar de schildpadjes staan er niet alleen voor hier. Er is een flinke groep vrijwilligers die in de gaten houdt of er een nest is gelegd en als dat zo is zetten ze er een hek omheen. En als het nest te dicht bij de zee ligt verplaatsen ze het hele nest. Ze houden ook in de gaten welke nesten er uit moeten komen en als het nest helemaal leeg lijkt te zijn graven ze het uit op zoek naar de minder gelukkige beestjes die onder de flipper gelopen zijn zeg maar. Ook bij dit nest zaten weer een aantal vrijwilligers, die vlijtig bijhielden hoeveel schildpadjes al over de streep die ze in het zand hadden getrokken waren geklunsd. Een ander woord is er niet voor, het is echt gekluns. Logisch, komen net van onder de grond vandaan ( Hmm, ik vraag me ineens af of dat dezelfde reden is dat zombies in de film ook altijd zo onevenwichtig lopen...). Ze weten ongeveer wel welke kant ze opmoeten ( kan ook niet missen die zon) maar het gaat nogal met een dronkemans tred. Flippers zijn erg handig als je weet wat je ermee moet, of als ie niet dubbelgevouwen nog onder je schildje zit. De kleine kuiltjes en golfjes op het strand zijn vreselijke obstakels.Maar dapper flipperen ze voort tot ze in het water zijn. De kans van overleven is trouwens heel erg klein. Ik geloof dat 1 op de 1000 schildpadden de vruchtbare leeftijd haalt en zich ook daadwerkelijk gaat voortplanten. Vooral de kleine schildpadjes hebben het zwaar. Een snelle hap voor allerlei vogels en vissen. Hun schildjes zijn nog lekker zacht, net een soort chocotof denk ik me zo in, hard van buiten zacht van binnen, of welk ander snoepje ook in deze analogie hoort. Ondanks de trieste prognose vond ik het wel heel erg leuk om een keer te zien hoe zo een nest uitkwam en hoe de schildpad kiest voor kwantiteit (heel veel eieren, ze legt meerdere nesten) om een klein beetje kwaliteit te waarborgen. Gek eigenlijk. Je vraagt je af waarom de schildpad er niet voor kiest om minder eieren te leggen en de eieren en de baby’tjes wat meer bescherming te bieden, net als bijvoorbeeld krokodillen? Misschien is de inspanning om een nest te leggen en te bewaken (kwaliteit) groter dan de inspanning om meerdere nesten te leggen en er het beste van te hopen (kwantiteit). Ik weet het niet.

Waar we wel beeldmateriaal van hebben trouwens is het uitstapje dat Redmer en ik hebben gemaakt naar de "Tunnel of Love". Ja klinkt goed hè? Het is een onderaardse gang die maximaal 25 meter onder de grond ligt en 200 meter lang is. Voor zeven dollar krijg je een zaklamp te leen en mag je er in. Je doet er ongeveer 20 minuten over. Het is redelijk lastig begaanbaar. Her en der zijn treden uitgehakt en dat maakt het makkelijker, maar ik vond het wel leuk dat het niet zo een hapklare brok was. Beneden was het pikdonker. Eigenlijk zijn er maar weinig plaatsen tegenwoordig waar het echt helemaal donker is bedacht ik me ineens. Als je in de tunnel je lamp uitzette was het echt zwart, je zag niets. Ook niet als je ogen gewend waren. Ook om in het donker te zien heb je nog wel een klein beetje licht nodig. Hier zag je niets. Wanneer zie je nou echt niets, echt geen hand voor ogen? 's Nachts in bed heb je nog de maan. Of lampen van andere huizen. Redmer zei: Toch logisch dat je niets ziet? Ja, is ook logisch natuurlijk, maar sluiten logisch en raar elkaar uit?

Iets verder de grot in kwamen in iets wat op een soort hal leek. Hier zagen we ook vleermuizen hangen. Niet heel groot, ik denk zo groot als een flinke hamster, of een kleine rat. Wel leuk om te zien. We waren verbaasd dat er nog vleermuizen hingen, aangezien er de hele week toeristen door de grot/gang heen lopen. Er zaten ook mensen voor ons trouwens, dat moest wel want toen wij eruit kwamen hingen er weer flink meer zaklampen in het stalletje, maar wij hebben ze niet gehoord, of gezien. Aan het einde van de grot moet je een stukje een beetje klimmen om weer boven de grond te komen. Dit stond duidelijk aangegeven met een bord met daarop "exit"en een pijl omhoog, toch zijn wij dat bord gewoon gepasseerd en verwonderden ons over de moeilijk begaanbaarheid van de route tot we ons bedachten dat we misschien wel verkeerd zaten....Bovengekomen moest je een klein stukje terug lopen naar de parkeerplaats. Het was trouwens warm daar beneden! Ook veel vochtiger natuurlijk dan boven de grond, ik denk dat we in die twintig minuten een liter of twee hebben weggezweet ( vooral Redmer is er erg goed in). Het was best leuk om te doen, en niet zo vreselijk voorgekauwd. Het was alleen onduidelijk waarom het de "Tunnel of Love" heet. Volgens Redmer was dat omdat je in die tunnel ontdekken kunt of je echt van elkaar houdt, namelijk als de ene claustrofobie heeft en de ander niet, of de een dan de ander achter laat (....?). Hoe dat dan zat als je geen van beide geen claustrofobie hebt wist hij ook niet......

Amelina is trouwens woensdag weer vertrokken naar Nederland, ze is hier 11 en een halve maand geweest. Redmer en ik hebben haar weggebracht. Op het vliegveld stonden nog wat fans op haar te wachten. Ik sprak mama donderdag en die was blij dat ze weer thuis was. Amelina zelf voelt zich de hele tijd nog erg vreemd haha :)