Aan respectievelijk dood door schuld, moord en doodslag heb ik mij de afgelopen 24 uur schuldig gemaakt. Maar geen zorgen, ik kan niet worden vervolgd en zal dus ook niet worden gestrafd aangezien het hier gaat om een slang, een kakkerlak en een duif. Maar als mens ben ik gezegend met het vermogen om schuld te voelen en derhalve zit het me allemaal helemaal niet lekker. Laat ik beginnen met de slang. Gisterenavond liepen Redmer en ik naar huis vanaf Moomba Beach, halverwege zagen we de slang op het asfalt liggen. Ik voelde me gelijk Steve the Crocodile hunter en ik was al helemaal klaar om met behulp van een stok de slang op te pakken en verrukt te roepen:"You're allright mate!" en dan met een sierlijke beweging de slang de bosjes in te werpen. De slang lag immers op het asfalt, en behalve slangen komt daar nog een ander beest veelvuldig voor: den auto! Maar Redmer gooide roet in mijn discovery avontuur. "Nee" riep hij, "we gooien hem niet in de bosjes, we doen niets, misschien is het wel een BOA!". Ik keek nog eens naar de slang. Een Boa? Wat daar op het asfalt lag was nog niet eens een sjaal, niet eens een stropdas, laat staan een Boa. De slang mat ongeveer 30 cm (max!) en was donker gekleurd, met lichte strepen over de breedte. Redmer vertelde dat de Boa niet van nature voorkwam op Aruba, en dat deze giftige soort een dertiog jaar geleden vanuit Zuid Amerika was gekomen met mensen die ze hielden, een aantal zijn losgeraakt en doordat ze geen natuurlijke vijanden hebben zijn de boa's snel in aantal vermeerderd en vormen nu een bedreiging voor de natuurlijke flora en fauna. Als je er eentje vond moest je hem dood maken. Ik keek nog een keer, we porden wat met het stokje (zachtej hoor!) en de slang bewoog een beetje driftig. Ik keek nog een keer met puppie ogen naar Redmer maar het mocht niet baten. "Maar als ik morgen hier langs kom en de slang is plat voel ik me vreselijk schuldig!". Redmer keek maar even de andere kant op, ik gaf het op. Misschien had Redmer gelijk. "De slang is oud en wijs genoeg om voor zichzelf te zorgen! Hij is zelf op het asfalt gaan liggen, hij zorgt maar zelf dat hij terug komt!". Sja, zat ook wel wat in ja....We liepen door, Redmer had gelijk, we wisten niet wat voor slang het was en moesten dus maar het zekere voor het onzekere nemen. Thuis zocht ik snel in Nos Bestianan (Onze dieren) op wat voor een slang het was. Het bleek een Serantenero te zijn, een kleine, ongevaarlijke slangensoort, wel giftig, maar over het algemeen rustig en niet gevaarlijk. Deze slang kwam alleen op Aruba voor en kon ongeveer 70cm lang worden. Niets aan de hand dus. "Schatje", zei Redmer, "die kruipt zelf wel de bosjes in".

Vanmorgen kon ik niet uit bed komen. Ik dacht erover om te doen of ik me verslapen had en niet te gaan sporten op Eagle BEach. Toen ik even uit bed kwam om naar de WC te gaan zag ik iets liggen vlak bij de deur. Een kakkerlak, daar hoefde ik geen boekje voor te hebben. Getverdegetverdemme! Hij lag op zijn rus, en bewoog niet. Toen ik dichterbij kwam bewoog hij ineens zijnpoot. "Help mij...". Getverdegetverdemme dacht ik nogmaals. Geen gedoe, gif pakken, spuiten, klaar. Ik pakte de bus (verstopt onder bvadmuts dus onvindbaar. Ik spoot wat gif op de kakkerlak. Hij begon heftig te spartelen, duidelijk een doodstrijd. Ik kon het niet aanzien. Ik geloof dat ik misselijk werd. Jeg! Ineens leek het me beter om zo snel mogelijk er van daoor te gaan en toch te gaan sporten. Ik bedoel, hoe lang kan een doodstrijd duren. Als ik terug kwam was hij wel dood, hoopte ik. Ik snel aankleden, nog even een flinke dosis gif gespoten en snel er vandoor gegaan. Op de fiets moest ik steeds aan de kakkerlak denken, maar niet lang, want halverwege zag ik een dode slang op de weg liggen. Ik dacht aan de slang en aan de kakkerlak en ik voelde me vreselijk. Niet echt vriendelijk van mij allemaal. Ik zette wat vaart, even doorkarren, ik was al te laat en bovendien leidt de lichamelijk inspanning af. Ik reed net het laatste stuk langs de High Rise Hotels toen er drie duiven uit de bosjes schoten. Eentje kwam tussen mijn spaken. "Aargh!" riep ik, en nogmaals uit pure frustratie "aargh!". Ik durfde niet om te kijken, toch gedaan. De duif lag op het asfalt. " Die maakt het niet lang" zei ik voor me uit, denkende aan de andere asfaltbezoekers. Toen ik terug kwam van sport werd mijn vermoeden bevestigd: de duif is dood. Let op: de duiven hier zijn de helft kleinder dan in Nederland, vandaar dat het zo een makkelijke prooi was voor mijn monsterlijke wielen. Ik ben nog niet thuis geweest, maar waarschijnlijk ligt daar ook een lijkje op mij te wachten. When wil the killing end?