Twee barracuda’s op 5 meter afstand. Het is geen haai, dat begrijp ik ook, maar toch! Mijn hart maakte wel een sprongetje hoor toen ik ze in het vizier kreeg! Driftig gebaarde ik het ok teken naar mijn buddy terwijl ik de twee nauwlettend in de gaten hield. Mijn buddy echter, een marinier dus voor geen kleintje vervaard (collega van Redmer) was echter niet zo onder de indruk en zwom rustig door terwijl ik aan de grond genageld was (spreekwoordelijk dan, zie ook Hans Teeuwen, “Dat dan weer wel”.) Toen ik dit na een seconde of dertig doorhad en er achteraan zwom werd de afstand tussen mij en de barracuda’s snel groter, hoewel…..Ze leken een bocht te maken en in plaats van schuin-boven-voor ons (op 1 uur, 2 meter hoger, hemelsbreed een meter of 5) draaiden ze nu rustig naar recht achter mij (6 uur en zelfde diepte). Niks aan de hand natuurlijk, maar in mijn hoofd was ik alweer de geheim agent die moest vluchten voor de roofvissen die geconditioneerd waren om haar te verscheuren (met zijn tweeën, yeah right!). Uiterst koel zwom ik door, en al snel waren de barracuda’s uit zicht. Another cool getaway!

Ik heb vandaag met Sjaak gedoken bij Pos Chiquito, “Gat in de muur”. We hebben een duik gemaakt vanaf de kust. Dus vanaf de kant het water in, stukje lopen, stukje zwemmen en dan afdalen. Het heet gat in de muur omdat daar voor de kust een flinke lengte aan koraal evenwijdig aan de kust ligt, echter, op een plekje is er geen koraal, daar kun je dus “door de muur heen”. Je zwemt boven het koraal en dan zie je ineens dat het stijl naar beneden afloopt (een drop), net alsof je op een muur staat dus. Daar gingen we naar beneden (meter of 14) en zwommen vervolgens ongeveer 300-400 meter langs een muur van koraal met de bijbehorende vissen. Daarna zwem je weer langzaam schuin naar boven en kom je weer bij de kust uit. Daar wachtte Henriette (de vrouw van Sjaak) op ons op het strandje ( de foto is van Henriette en hun twee dochters: Juliette en Femke tijdens de feestmuziek van Hollands uurtje in de Paddock). Het ging erg goed moet ik zeggen. Beter in elk geval dan met Redmer gisteren, toen we door al het gedoe met de uitrusting maar een minuut of twintig onder zijn geweest. De uitrusting was wel goed, maar wij pasten er alleen niet zo goed in. ….Vlak voor we boven kwamen zagen we nog iets leuks, dus toen we boven kwam zei ik tegen Redmer:”Zag je die inktvis?!”. “Nee”`zei Redmer, “Dat was geen inktvis, dat was een pijlstaart…….. DOH!”. Kikker toch schat? 's Middags hebben we gelijk een eigen masker voor mij gekocht, en het werkt echt supergoed! Vandaag heb ik geen pijlstaartkikker gezien helaas, ik denk ook dat gisteren de enige keer in mijn natuurlijke leven zal blijven, maar ik heb zeker mooie dingen gezien.Tussen het koraal wemelt het van visjes. Ik heb nu ook een kaartje van plastic dat je mee kunt nemen in de duikvest waarop de meest voorkomende rif vissen staan. Ik vind het leuk om te kijken hoe de vissen heten die ik zie. Toen ik in het water boven een stuk elliptical star coral zweefde met het kaartje in mijn hand, nauwkeurig de vis vlak voor me bestuderend begreep ik ineens wat nou de lol is van vogels kijken, en eigenlijk ook wel een heel heel heel klein beetje van treinspotten, hoewel het beetje voor het treinspotten niet met het blote oog is waar te nemen.