Maar ben je op Aruba verloren zonder auto? Ik heb al eerder verteld dat fietsen mogelijk is en zelfs best aangenaam als je er van houdt om op je weg van A naar B een sportieve prestatie te leveren die niet ver ligt van de inspanning die je nodig hebt op een mountainbike parcours, en ik moet zeggen, ik vond het best leuk. Maar helaas is Redmers fiets echt te groot voor mij. Na het ritje op zijn fiets heb ik heel erge zadelpijn gehad, dus echt aan te raden is het niet.
Gelukkig hebben we nog de Arubus, je raadt het al, het openbaar vervoer per bus op Aruba. Dit zijn gewone bussen, hoewel een beetje ouderwets ( in sommige bussen moet je aan een touwtje trekken om aan te geven dat je eruit wil bij de volgende halte, maar “halte” is een ruim begrip, later meer hierover) Er zijn geen strippenkaarten, bij het instappen betaal je twee gulden en ga je door een draaihekje ( zo eentje die maar 1 kant op kan). Als je de bus uitgaat en je wilt in een andere bus betaal je opnieuw (je kunt dus niet overstappen op dezelfde kaart). Je krijgt geen kaartje, behalve als je voor 3.50 een retourtje koopt, dan krijg je een geel briefje dat je op de terugreis weer inlevert bij de chauffeur.
Op een kwartiertje afstand lopen bij ons is een bushalte. Misschien dat er dichterbij ook nog wel bushaltes zijn, maar het kan zijn dat ik die niet als zodanig herkend heb. Het is namelijk niet zo makkelijk om hier een bushalte te identificeren. In Nederland is het redelijk makkelijk. Het belangrijkste herkenningspunt is een paal met een rechthoekig geel bord erop waarop je kunt zien welke lijnen er langs die halte komen. Variabele herkenningpunten bestaan verder nog uit ijzeren staren die zogenaamd ergonomisch gevormd zijn om er met je bil op te hangen, een bushokje met daarin dienstregeling (let op: bij gebrek aan wachthokje zit de dienstregeling op de paal met het gele bord!) en op de stoep vaak een patroon van zwart/witte stoeptegels die aan geven dat de bus daar stopt. Nu, op Aruba dus niet. Ik heb hier een bushalte gezien met een hokje en daarbij een geel bord waar op staat “bushalte 12 m”. Ik heb een bushalte gezien die gewoon aan de rand van de weg was (ik wist pas dat het een halte was toen de bus daar een keer stopte) en waar zo een zelfde bord stond. Ik heb zelf een keer een halte gezien dat helemaal geen enkel kenmerk had van een halte, het was gewoon aan de kant van de weg (Let op: kant van de weg is gewoon droge zanderige geel/rode, stoepen heb je hier niet overal) Ik heb ook een keer een bushalte gezien die bestond uit een stuk stoep en in die stoep een gat met de vorm van een bushokje erin. Geen bord. Geen dienstregeling ook, maar dat heb ik nog in geen enkele bushalte gezien. De enige – voor mij aan het onbegrijpelijke grenzende – dienstregeling die ik heb gezien hangt in Oranjestad op het busstation. Het enige wat ik begrepen heb ervan is dat de bus op gezette tijden uit Oranjestad vertrekt. Volgens mij is de halte waar ik normaliter opstap is vlak na een soort remise. Vanaf de bushalte waar ik dan wacht zie ik dat de bus gaat stilstaan op een hoek vlak bij mijn halte. De bus blijft daar dan staan, en staan, en staan en staan. Ik heb wel eens meegemaakt dat de bus daar een halfuur bleef staan, ik kan niet geloven dat dat alleen maar is om gaten in de dienstregeling op te vullen. Een keer heb ik zelfs gezien dat de bus zolang bleef staan dat er ondertussen alweer een andere bus aankwam, toen ging de eerste bus maar weg, there is not enough standing-around-doing-nothing-space for the both of us here!
Maar ik mag niet klagen, ik heb namelijk nog niet verteld over de troefkaart, of beter; de troefbus! Want naast de normale bussen van Aruba bus rijden er ook nog kleine busje over het eiland. Dit zijn busjes van particulieren, die nagenoeg dezelfde routes rijden als de Arubus, maar een nog ruimere definitie van het begrip “halte” hanteren. In de mariniersmond worden deze busjes “chollerbusjes”(spreek uit tjoller) genoemd. Maar voor zover ik weet refereert het woord choller aan de magere, aan drugs verslaafde, zwervers die ’s avonds achter de havenwinkeltjes rondhangen, dus noem ik ze liever anders, maar tot nog toe nog niets pakkends kunnen verzinnen, dus voorlopig maar “busJES”of “die kleine busjes”of “particuliere busjes”hoewel dan geen kip schijnt te begrijpen wat ik bedoel. Ik heb namelijk nog geen enkele chauffeur gezien in die busjes die de naam choller eer aandoet, dus…. Suggesties voor een pakkende naam zijn welkom. Deze busjes kosten ook twee gulden of soms 1 dollar (wat goedkoper is want 1 dollar is 1.75 gulden aha!). Het zijn acht-persoons busjes. Binnenin zijn ze versierd met stickers met allerlei regels (in Spaans of Papiaments) die ik niet helemaal snap en sommigen hebben pluche op het dashboard. Je zegt gewoon tegen de chauffeur waar je heen moet of in sommige busjes zitten knoppen waar je op kan drukken en dan hoor je een belletje. Dat is het teken voor de chauffeur dat iemand eruit wil. Deze busjes komen en gaan en gaan best vaak. Meestal hoef je helemaal niet lang te wachten voor er een Arubus of een busje komt. Zo slecht is het openbaar vervoer dus niet hier. Tenminste als je de luxe hebt van een bushalte binnen een half uur lopen zoals wij :)……
Gisteren ben ik even naar Oranjestad geweest. Beetje rondgelopen en gekeken of ik een leuke nieuwe bikini kon vinden. Genoeg bikini, maar gemaakt met iets te weinig stof naar mijn smaak….. Een hoop panden in Oranjestad zijn in verschillende kleuren geverfd ( ik kan mijn vinger er niet toezetten om serieus “vrolijk gekleurd” te typen, alsof ik het over een kabouterdorpje heb). Er zijn veel pastelkleuren (zie ook foto). Ik weet niet precies waarom dat is. Ik heb ergens gelezen dat op Curaçao de huizen op verzoek van de toenmalige gouverneur in pasteltinten zijn geverfd omdat het weerkaatsende zonlicht van de witte huizen hem pijn aan de ogen deed, maar er wordt niet vermeldt of dat ook voor Aruba geldt, de meeste panden die er namelijk nu staan in het centrum van Oranjestad zijn nieuw gebouwd, dus wellicht is de reden een mengsel van traditie en toerisme ;) Het ziet r erg leuk uit, maar ik moet wel zeggen dat je door de schreeuwerige etalages het je bijna ontgaat. Neemt niet weg dat Oranjestad zeker een leuke stad is om rond te lopen en ook erg voetgangers vriendelijk :) Er zijn hier trouwens ontelbaar veel juwelierszaken in Oranjestad. Redmer zegt dat dat is omdat mensen hierheen komen om mooie glimmers te kopen. Vooral Amerikanen, die het grootste deel van de toeristenbevolking uitmaken. Ik heb wel gelezen dat er vroeger goud gevonden werd op het eiland. Voor insiders, ik vond nog wel een winkel met een leuke naam (zie foto), voor minder insiders, SAGAR is de naam van mijn life-long buzzembuddie.
Oe trouwens, gisteren en vandaag heeft het heel erg geregend hier! Het kletterde gisteren op het dak toen Redmer vertrok naar zijn werk, tenminste, dat probeerde hij, want ook met de geleende auto had hij panne....Toeval? Ik zeg niets...Binnen no time stond het blank. Het was snel voorbij, dus toen ben ik er maar even uit gegaan om het terras met de trekker droog te trekken. Vandaag begon de regen om een uur of 8 toen ik op weg was naar sporten! Daar aan gekomen regende het echt pijpestelen! Normaliter sporten we op de tennisbaan, maar nu moetsten we uitwijken naar een vergaderzaal met de afmetingen van een gemiddelde studentenkamer....Matje aan matje hebben we daar oefeningen gedaan waar je niet teveel voor met je benen of armen hoefde te zwaaien (pas op voor je buurvrouw!). Gelukkig hield de regen tegen het middaguur op! Kan toch ook niet waar zijn zeg! This is supposed to be a tropical island! Als dit soort dingen vaker voorkomen denk ik dat ik een klachtenbrief moet schrijven!
20 juni 2003
Het is met grote droefheid dat ik jullie dit bericht breng, maar ik denk dat jullie het toch moeten weten: De Amazing Mazda is van ons heen gegaan. Ons net verworven maar al trouwe beestje is overleden. Of in elk geval in een heel zware coma. Zondag weigerde hij al ons van Moomba naar huis te vervoeren en moesten we hem al laten staan aan de kant van de weg. We dachten dat het er alleen aan lag dat de benzine op was, maar toen we maandag gewapend met wat diesel probeerden de Mazda aan de praat te krijgen en hij pertinent weigerde, wisten we dat hier meer aan de hand was…..Toen ik dinsdag van sporten terug kwam reed ik met de bus langs de plek waar de Mazda stond (en ja hij stond er nog steeds, ondanks het feit dat hij niet op slot kan, ik weet niet of dat meer zegt over de mentaliteit op het eiland of over onze fijne Mazda…), maar dit keer had de Mazda visite van een grote rode pick up truck met daarin drie potige mannen en op de pick up truck: POLIS. In pure paniek direct op de stop knop van de bus gedrukt en Redmer gebeld, maar toen ik uitstapte zag ik dat de pick up al weer wegreed (naar later bleek hebben ze aan de hand van het nummerbord de kazerne gebeld, maar Redmer zat niet op zijn plek). Redmer was net van plan om het halve uur daarop de auto naar de kazerne te slepen en daar in de hobbyshop te repareren, of in elk geval een diagnose te stellen. Gelukkig maar. Maar goed, het is niet gelukt om de Mazda te reanimeren. Gebleken is dat er een probleem is met de startmotor en repareren kost weer een paar honderd gulden. Waarschijnlijk gaan we nu weer met de Wrangler rijden die nu nog op de kazerne te koop staat.